MATIEΣ Οι μπαλοθιές

Είμαι σε ένα πολυτελές τζιπ, μαζί με την κόρη μου και τον εκδότη Οδυσσέα
Χατζόπουλο. Πηγαίνουμε στο Στάδιο, για μια αθλητική εκδήλωση, προσκεκλημένοι
του προέδρου ενός αθλητικού συλλόγου. Το αυτοκίνητο ανήκει στον πρόεδρο του εν
λόγω συλλόγου. Δίπλα μου, ο οδηγός. Ένας νέος άντρας, μελαχρινός, νευρώδης,
γύρω στο 1,80. Τον ρωτάω, κάποια στιγμή: «Είσαι σωματοφύλακας του προέδρου;».
«Όχι, αλλά οπλοφορώ», μου απαντά. «Και γιατί οπλοφορείς;». «Γιατί έτσι…».
«Ναι, αλλ’ αυτό απαγορεύεται…». «Το ξέρω, μα εγώ είμαι από τα Σφακιά. Στην
Κρήτη, όλοι οπλοφορούν… Εμάς, δεν μας πιάνει ο νόμος…».

Αλήθεια είναι. Γνωρίζω πολλούς Κρητικούς, που οπλοφορούν. Στη δεκαετία του
’80, που οργάνωνα πολιτιστικές γιορτές στον Βάμο του Αποκόρωνα, δεν περνούσε
βραδιά γλεντιού χωρίς να βγουν από τις τσέπες περίστροφα, για τις καθιερωμένες
μπαλοθιές. H γυναίκα μου τρόμαζε. H κόρη μου, μικρό παιδάκι, έκλαιγε. Κι ο
χωροφύλακας, στο διπλανό τραπέζι, σαβούρωνε το γαμοπίλαφό του και
χαμογελούσε…

Πολλοί άνθρωποι έχουν σκοτωθεί από τέτοιες μπαλοθιές. Οι τραυματισμοί,
αναρίθμητοι. Αλλά το… έθιμο, έθιμο! Με τους αστυνομικούς να κάνουν πάντα τα
στραβά μάτια. Γιατί αν δεν τα κάνουν, θα βρουν τον μπελά τους από τον βουλευτή
της περιοχής. Που κι αυτός με όπλα και μπαλοθιές μεγάλωσε και θεωρεί «κρητικό
κεκτημένο» το να βγάζει την κουμπούρα και να ρίχνει στον αέρα, σε γάμο, σε
αρραβώνα, σε βαφτίσια και τη Λαμπρή…

Χαίρομαι πολύ που ο Μίκης, ύστερα από πρόταση του υπουργού Δημόσιας Τάξης,
Γιώργου Βουλγαράκη, τέθηκε επικεφαλής της εκστρατείας για τον «αφοπλισμό» των
Κρητικών. Και συμφωνώ απολύτως με τη δήλωση του μεγάλου συνθέτη, ότι «είναι
πλέον αίτημα των καιρών να καταργηθεί αυτό το θλιβερό έθιμο, με πρωτοβουλία
του ίδιου του λαού της Κρήτης».

Φοβάμαι, όμως, ότι τα αποτελέσματα και αυτής της προσπάθειας, όπως συνέβη, προ
ετών, με μια ανάλογη, του Γιώργου Γραμματικάκη και άλλων πνευματικών ανθρώπων,
θα είναι πενιχρά, αν δεν ασχοληθούν – σοβαρά και αυστηρά – με το ζήτημα και οι
αστυνομικές αρχές. Είναι φοβερό, είναι απαράδεκτο, στο 2004 να σακατεύονται
εννιάχρονα παιδάκια, όπως ο Βασίλης Κοκοτάκης, επειδή κάποιος καθάριζε το
τουφέκι του χωρίς να παίρνει καμία προφύλαξη, λες και το τουφέκι είναι
παιχνίδι και όχι όπλο…