Όνειρο ή εφιάλτης;

H Γωγώ Μπρέμπου και η Λίνα Σακκά ανταλλάσσουν μεταξύ τους τη ζωή και την ελπίδα, «Στο φως του φεγγαριού»

H λαχτάρα για μητρότητα. Λένε, συνυφασμένη με τη φύση της γυναίκας. Μπορεί και
να είναι έτσι. Ποιος να αρνηθεί ότι υπάρχει; Ακόμη και στις γυναίκες στις
οποίες η φύση τούς αρνείται την ικανοποίησή της. Ίσως, κυρίως σε αυτές. Και η
τεχνολογία έρχεται να δώσει την ελπίδα ότι μπορεί να «κλείσει» τον λογαριασμό
του ανθρώπινου σώματος με τη φύση. Ή μήπως τον ανοίγει;

Ο διάλογος στην εποχή τής βιοτεχνολογίας, όπου τα παιδιά μπορούν να
παραγγέλλονται και να «διορθώνονται», παραμένει ανοιχτός.

Σε αυτόν βασίζεται το σενάριο της σειράς «Στο φως του φεγγαριού»
(Mega). Δύο γυναίκες ανταλλάσσουν μεταξύ τους τη ζωή και την ελπίδα. H μία
προσφέρει χρήματα και μέλλον, η άλλη, σε αντάλλαγμα, προσφέρει το σώμα της για
να γίνει μητέρα η προηγουμένη.

Μέχρι πού μπορεί να παρέμβει ο άνθρωπος για να «διορθώσει» το σφάλμα της
φύσης; Και στο κάτω κάτω, η τελειότητα της φύσης έγκειται ακριβώς στα σφάλματά
της. Ή αυτά που η ανθρώπινη λογική ή ο πολιτισμός της εποχής θεωρεί
«σφάλματα».

Το ένα επεισόδιο μετά το άλλο ξετυλίγει το πρόβλημα που παρουσιάζεται
ανάμεσα στις δύο γυναίκες, αποκαλύπτει το βαθύ πηγάδι συναισθημάτων που
υπερβαίνουν τους υπολογισμούς της επιστήμης, που ξεπερνούν τη δικαιοδοσία της
τεχνολογίας.

H Στέλλα (Λίνα Σακκά), παιδίατρος, οικονομικά ευκατάστατη, ευτυχής σύζυγος,
πλην όμως δυστυχής γυναίκα, αφού δεν μπορεί να αποκτήσει παιδί. H Μαρία (Γωγώ
Μπρέμπου), φίλη της, επίσης παντρεμένη, αλλά ένα ατύχημα του ταξιτζή συζύγου
της έχει οδηγήσει σε οικονομική καταστροφή. Δεν έχουν να ζήσουν.

Και τότε στο μυαλό της Στέλλας γεννιέται η ιδέα. Απόρροια μιας εμμονής,
που καλλιεργείται από την κοινωνική αγωγή ή μιας ανάγκης;

H συζήτηση άλλωστε γύρω από αυτό είναι ακόμη ανοιχτή. H επιθυμία για ένα δικό
«μου» παιδί, με οποιοδήποτε τίμημα, δύσκολα αποδεσμεύεται από τις νοοτροπίες
μιας εποχής που θεωρεί ακόμη και το παιδί προέκταση των ονείρων, της
προσωπικότητας, του σουξέ των ενηλίκων. Πώς να τα «επενδύσεις» όλα αυτά σε ένα
«ξένο» παιδί;

Και δίπλα σε αυτήν την αντίληψη υπάρχει εκείνη που θέλει τη γυναίκα
ολοκληρωμένη αποκλειστικώς και μόνο με τη μητρότητα, με τη γέννηση του δικού
της παιδιού. Χωρίς να μπορεί κανείς να αρνηθεί τη λαχτάρα μιας γυναικείας
ψυχής για ένα παιδί, δεν μπορεί να παραγνωρίσει και την πίεση, την αγωγή
εκείνη που την κάνει να πιστεύει ότι χωρίς αυτό ούτε η σχέση αγάπης
ολοκληρώνεται ούτε και η ίδια.

H Στέλλα δεν θέλει να υιοθετήσει, θέλει ένα «δικό» της, σαν «απόδειξη» της
σχέσης και της θέσης της. Και προχωράει στην πρόταση μιας συναλλαγής.
«Αγοραία» θα μπορούσε να χαρακτηριστεί, αφού προσφέρει στη Μαρία και τον
σύζυγό της χρήματα για να ορθοποδήσουν αρκεί εκείνη να δανείσει τη μήτρα της
για ένα μωρό.

H Μαρία μέσα στην οικονομική απελπισία συναινεί. Το μωρό έρχεται στον κόσμο.
Υπογράφει ένα χαρτί ότι παραιτείται από τη μητρότητα για να πάρει τη σκυτάλη η
Στέλλα. Πώς να παραιτηθείς όμως από τα συναισθήματα;

Έως πού μπορεί να φθάσει ο «έλεγχος»;

Παιδί που ανήκει σε τρεις. Δύο μητέρες, ένας πατέρας ή μήπως και δεύτερος
πατέρας μέσα από την αγάπη για τη Μαρία τού συζύγου της; Τι αγαπάει εκείνος; H
σειρά αγγίζει πολύπλοκα ζητήματα. H Μαρία καταρρέει μπροστά στη μητρική αγάπη
ή μήπως στην ενοχή για τη συναλλαγή που την οδήγησε να υπερβεί τα ανθρώπινα;
Ποια θέση να πάρει κανείς;

H τεχνολογία που επιτρέπει στον άνθρωπο να έχει τον έλεγχο στη φύση αγγίζει
τον πυρήνα του αυτοπροσδιορισμού του. Τον αναγκάζει να βρει ποιος στ’ αλήθεια
είναι. Δεν μπορεί να αντιμετωπίζει τη ζωή ούτε ως «εφεύρεση» ούτε ως «εμπορική
ιδιοκτησία» (Τζέρεμι Ρίφκιν) σαν να πρόκειται για ένα ακόμη επίτευγμα που
επιτρέπει τον πλουτισμό ή την ολοκλήρωση ενός μοντέλου επιτυχίας σύμφωνα με τα
κοινωνικά δεδομένα μιας εποχής.

H σειρά τολμά να θίξει ένα κορυφαίο ζήτημα αξιών. Το σενάριο παραμένει το πιο
ενδιαφέρον της σεζόν. Αν και μοιάζει αυτό ακριβώς, να μετατρέπεται σε ευκολία
για τη σκηνοθεσία που δεν προσέχει τους ρυθμούς, την αισθητική, τις
συναισθηματικές αποχρώσεις. Στις οποίες όμως βασίζονται και εν τέλει
αναδεικνύουν οι ευαίσθητες ερμηνείες των δύο πρωταγωνιστριών.