Γάμος α λα οθωμανικά!

Πρώτη μπλόφα, από τις μεγαλύτερες των τελευταίων χρόνων, το γερμανικό
«Head-On» (Μαζί ποτέ) του Τούρκου Φατίχ Ακίν. Παμπόνηρος, με διπλό επίτευγμα ο
τύπος: Και βραβευμένος με την Χρυσή Αρκούδα του περσινού φεστιβάλ της
Μπερλινάλε αλλά και θριαμβευτής των αντιπάλων του Κεν Λόουτς και Θόδωρου
Αγγελόπουλου στο ίδιο φεστιβάλ. Είπαν οι άνθρωποι της Κριτικής Επιτροπής, με
προεξάρχουσα την πρόεδρο Φράνσις ΜακΝτόρμαντ (πρωταγωνίστρια του «Φάργκο»), να
βραβεύσουν τα νιάτα και κατέληξαν να προκρίνουν έναν ταλαντούχο «απατεώνα».
Συμβαίνει. Και συμβαίνει ως εξής. Όλα σκόπιμα λογαριασμένα και μηχανιστικά
οργανωμένα. Πράγματα του συρμού δηλαδή. Του κουλτουριάρικου συρμού. Δηλαδή,
νέοι Τούρκοι στη Γερμανία, παλιοί Τούρκοι της παραδοσιακής Ανατολής,
ναρκωτικά, αλκοόλ, πολλά κρεβάτια, σκοτεινή φωτογραφία, πλακώματα, μαχαιρώματα
και ρεμάλια!

Πιο συγκεκριμένα με τη μέθοδο Q and Α (ερωτήσεων-απαντήσεων): Τι πουλάει; Το
«έθνικ» (μούλτι κούλτι). Ποιο «έθνικ»; Των Τούρκων μεταναστών στην Γερμανία.
Με ποιο στυλ; Όχι φυσικά της αγοραίας κωμωδίας «Γάμος α λα Ελληνικά», αλλά της
ρεαλιστικής, κοινωνικής τραγωδίας. Έξοχα. Και για να ‘χουμε καλό ερώτημα πώς
γίνεται αυτό; Απλό, ιδού το κόλπο το διπλό:

Μέρος πρώτο. Σαραντάχρονο ρεμάλι εκ Τουρκίας που μέσα στο αλκοόλ και
την παραζάλη παραλίγο να πεθάνει, πέφτει πάνω σε τρελαμένη από τους γονείς της
εικοσάχρονη Τουρκάλα. Για να γλιτώσει το κορίτσι από την πατρική σουλτανία,
καταλήγει στην παραλίγο αυτοκτονία. «Σώσε με», του λέει, «παντρέψου με και
ύστερα παράτα με». Και πράγματι παντρεύονται, συμβιώνουν κάτω από την ίδια
στέγη και ο καθένας το δικό του κάνει. Εκείνος με το αλκοόλ και με την
γκόμενα, εκείνη πότε με τον ένα πότε με τον άλλο. Θαύμα τραβηγμένο από το
κενό. Αφού μέχρι αυτοκτονίας φτάνει, πώς δεν βρίσκει το κουράγιο από το σπίτι
να την κάνει; Αλλά και «θαύμα» γραφικό. H μία σκηνή απόλυτης ρεμαλοποίησης
διαδέχεται την άλλη. Με την εξής σειρά. Από το μπαρ και το αλκοόλ στο κρεβάτι
και από το κρεβάτι στο μπαρ και το αλκοόλ. Πρωταθλητής πρωτοτυπίας.

«Μαζί ποτέ»: Φιλί θανάτου δύο Τούρκων στην ίδια γερμανική πόλη

Μέρος δεύτερο: Ο… μπαλαρίνος Φατίχ Κιν με πιρουέτα Μπαρίσνικοφ, από
το ύφος δραματικής κομεντί του πρώτου μέρους, μεταβιβάζεται στον κοινωνικό
ρεαλισμό του Κεν Λόουτς. Πότε βουτάει στο «έθνικ», πότε στην κομεντί και
άλλοτε στον αγγλικό ρεαλισμό. Έτσι στο δεύτερο μέρος βρίσκουμε τον σύζυγο πίσω
από τα σίδερα γερμανικής φυλακής (γιατί μέσα στην τύφλα του σκότωσε κατά..
λάθος εραστή του «λευκού» γάμου του) και την σύζυγο στην Κωνσταντινούπολη!
Εκείνος να της γράφει επιστολές έρωτα και αγάπης, εκείνη να κυλιέται στο
βούρκο των ναρκωτικών και της πορνείας. Τελειώσαμε; Αμ δεν τελειώσαμε! Εκείνη
κάποια στιγμή τρώει μαχαιριά στα σπλάγχνα, εκείνος βγαίνει από τη φυλακή
εξαγνισμένος και αποφασισμένος να πάει και διά βίου να την αγκαλιάσει. Κι έτσι
το ερώτημα που ίπταται για την υπόλοιπη μισή ώρα είναι από ταινία Νίκου
Ξανθόπουλου: Το κορίτσι ζει; Μπας και ενδιαμέσως παντρεύτηκε; Μπας και δεν τον
αγαπάει; Θα σμίξουν ή θα χωρίσουν; Μα, φίλοι μου, ο τίτλος τα έχει όλα
προαναγγείλει και προεξοφλήσει: Ποτέ μαζί! Ούτε αυτός μ’ αυτή, ούτε κι εγώ με
τον Ακίν!

Μονομαχία τεράτων

Ας πούμε «Alien vs. Predator», δηλαδή «Άλιεν εναντίον κυνηγού». Όποιος το
εκλάβει ως ταινία έχασε. Ο άνθρωπος, δηλαδή ο Πολ Άντερσον, σπεσιαλίστας στο
είδος «βγάλτε μάτια, ξεχαρβαλώστε αυτιά» απλώς έφτιαξε θηριώδες γεωτρύπανο.
Μπράβο του. Να το δουν οι άνθρωποι του Black and Decker και να το αντιγράψουν.
Και οι χαβαλέδες ακόμα θα αισθανθούν την ανάγκη να βάλουν ωτασπίδες, να
φορέσουν γυαλιά ηλίου και να πεταχτούν μέχρι την τουαλέτα για να αδειάσουν. Αν
φυσικά τα εσωτερικά τους «όργανα» εξακολουθούν να λειτουργούν με τον τρόπο που
τα έφτιαξε η φύση. Μπροστά σ’ αυτόν τον εμετικό πολτό, ο τενεκές με καμένα
λάδια αυτοκινήτου φαντάζει χαβιάρι!

«Άλιεν εναντίον κυνηγού». Περίπου σαν τερατικό σύμπλεγμα Μπους-Μπιν Λάντεν

Ο τύπος λοιπόν, που αν τον είχα μπροστά μου ευχαρίστως θα του εκτόξευα κανα
κεσεδάκι γιαούρτι από… τροποποιημένο γάλα ολλανδικής αγελάδας, παρασκεύασε
τον πολτό του από τα εξής υλικά: Μισό Άλιεν με ζουμιά από βαρέα… οξέα για να
χαράξει σάρκα με ανείπωτη ηδονή και μισό «κυνηγό» (Predator) από ανεγκέφαλη
βαρβατίλα Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ. Αμφότεροι (Άλιεν και κυνηγός) προέρχονται,
λέει, από τον πρώτο πολιτισμό, δηλαδή από την ένωση Αιγύπτου, Καμπότζης και
Αζτέκων. Όπου πριν χιλιάδες χρόνια οικοδόμησαν στην καρδιά της Ανταρκτικής
γιγαντιαία πυραμίδα, εντός της οποίας έλαβε χώρα μονομαχία ανάμεσα σε χιλιάδες
τέρατα και εξωγήινους… predators (κυνηγούς). Οι τελευταίοι κατέφθαναν από
τον υπερπέραν και αναμετρούσαν τις δυνάμεις τους κυνηγώντας Άλιεν. H συνέχεια
είναι ακόμα πιο εμετική.

Ανήσυχος και περίεργος μαικήνας (ας πούμε ο Μπιλ Γκέιτς) μισθώνει το καλύτερο
επιτελείο της οικουμένης, από περιβαλλοντολόγους μέχρι.. κομπρεσόρους (εκ του
κομπρεσέρ προερχομένους) και όλοι μαζί καταφθάνουν στην Ανταρκτική με σκοπό να
τρυπήσουν τους πάγους μέχρι 4.000 μέτρα βάθος και να καταδυθούν στην εν λόγω
ενταφιασμένη πυραμίδα. Πράγματι κατεβαίνουν, προσγειώνονται και χωρίς να το
θέλουν διαταράσσουν τον ύπνο των τεράτων. Τα Άλιεν εξέρχονται από τα… αυγά
τους, τα ζουμιά τρέχουν (μέχρι τους… οφθαλμούς μας), εφορμούν, μουγκρίζουν,
κατασπαράσσουν, εξαφανίζουν. H οθόνη πλέον έχει μετατραπεί δημόσιο αφοδευτήριο
Καΐρου, Νέου Δελχί και Κουίνς της Νέας Υόρκης. Στα μούτρα τους!

Άντε γεια

Ο Γκάρι Μάρσαλ (του «Πρίτι γούμαν») παριστάνει τον σκηνοθέτη, η Κέιτ
Χάντσον την μπεμπέκα και «H Έλεν εκπαιδεύεται» (Raising Helen) την ρομαντική
κομεντί. Πάρε το ένα και βάρα το άλλο!

Μόνο για να περνάει η ώρα κατά τη διάρκεια της πτήσης Αθήνα-Λος Άντζελες. Και
ούτε. Για να σας κόψω τη φόρα απλώς περιγράφω το στόρι της μιας σειράς.
Μανεκέν γοητείας επιπέδου Κέιτ Χάντσον, μετά το ατύχημα της αδελφής της και
του γαμπρού της, αναγκάζεται να εγκαταλείψει την πασαρέλα και να αφοσιωθεί ως
κηδεμόνας των τριών παιδιών τους. Αποτέλεσμα; H πασαρέλα ξεφορτώθηκε την
Χάντσον, η οθόνη φορτώθηκε το… καρπούζι. Ούτε στο μικρό δακτυλάκι (του
αριστερού ποδιού) της Τζούλιας Ρόμπερτς!