ANAΛΩΣIMA H ελπίδα ζει;

Πόσο δύσκολο να πεθάνει ο Αραφάτ. Κρατιέται από τη ζωή με πολύ περισσότερη
δύναμη από όση έχουν επιδείξει οι νεαροί μάρτυρες των Παλαιστινίων. Εκείνοι
πάνε και πεθαίνουν ζωσμένοι εκρηκτικά στο άνθος της ηλικίας τους για να γίνουν
μάρτυρες, εκείνος ζωσμένος σωληνάκια, και φροντίδες παριζιάνικες, ανασαίνει με
πείσμα. Εμφανίζεται και η Σούχα ξαφνικά, σύζυγός του λέει, στρουμπουλή,
ξανθιάμ, ατσαλάκωτη, καμία σχέση με τη δική του σκονισμένη επικράτεια. Αυτή
που είχε δηλώσει ότι αν είχε γιο θα ήθελε να τον κάνει μάρτυρα, γιατί είναι
ωραίο να αυτοκτονείς για την πατρίδα. Μεγάλες κουβέντες ασορτί με τα μεγάλα
κεντήματα στο μπούστο. Δεν έχει γιο, κόρη έχει και αφότου άρχισαν να πεθαίνουν
και γυναίκες καμικάζι μάλλον δεν θα το ξανάπε. Τα παιδάκια στους
φτωχομαχαλάδες νιώθουν κάτι από αυτή όλη την ύβρι, να αγαπήσουν τη ζωή τους
λίγο περισσότερο, να γελάσουν μυστικά με τη γελοία ανάποδη όψη της πολιτικής
τους ζωής; Ή τα θεωρούν φυσικά όλα, μικρές ταξικές πινελιές της σκληρής τους
μοίρας που δεν μπορούν και δεν πρέπει να αλλάξουν; Και η φωτογραφία με τον
Ράμπιν, όταν είχε πάρει το Νόμπελ Ειρήνης, αποπνέει τόση θλίψη, τόση ειρωνεία.
Τον Ράμπιν τον σκότωσαν οι φανατικοί συμπατριώτες του, ο Αραφάτ περιείχε μόνος
του και τον αντίθετο εαυτό του. Έτσι επέζησε. Κάποτε μας μάγευε, με την κουφία
του αντάρτη λαού στις διεθνείς διασκέψεις. Τώρα το ερώτημα είναι αν ζει ακόμα,
όχι αυτός, αλλά οποιαδήποτε ελπίδα ειρήνης. Ο Σαρόν πάντως θα πρέπει να νιώσει
κάποιο είδος μοναξιάς μόλις χάσει τον αγαπημένο του εχθρό. Ας ευχηθούμε να τον
φέρει ο διάδοχος του Αραφάτ σε αληθινή αμηχανία, με μια γνήσια επαναστατική,
συμβιβαστική πρόταση.