Nα, μία μπανάνα

Οι μαϊμούδες αν ήξεραν τρόπο να δραπετεύσουν από το κλουβί τους θα το ‘καναν, οι παίκτες του «Survivor» δεν κουνήθηκαν, προτίμησαν τον εξευτελισμό

Πάνε κι έρχονται υπό τον καυτό ήλιο, χτυπιούνται στο «Survivor», πεινούν,
διψούν οι ριαλιτζήδες που είχαν ελπίσει σε δόξα τηλεοπτική, αλλά λίγο
απασχολούν. Μέχρι που προχθές τους είδαμε να υφίστανται και την απόλυτη
ταπείνωση. Τους έκλεισαν σε ένα κλουβί υπό τον καυτό μαλαισιανό ήλιο, δύο επί
δύο, να παραμείνουν εκεί ώρες. Όσο αντέξουν. Αν κάποιος δεν άντεχε, θα έπρεπε
να σκαρφαλώσει σε έναν στύλο να πάρει το κλειδί και να φύγει. Θα έχανε όμως.
Έναν ρούμπο. Όλοι έμειναν. Προτίμησαν να χάσουν ολοκληρωτικώς την ανθρώπινη
αξιοπρέπειά τους. Αυτή, κατώτερη από τους ρούμπους του παιχνιδιού.

Ένας ένας εξομολογιόταν πόσο ταπεινωμένος νιώθει στον φακό που ζουμάριζε στα
πρόσωπά τους. «Σαν να έχουμε κάνει κακό. Σαν τιμωρία. Σαν να μην υπολογίζεις
τον άνθρωπο», έλεγε για παράδειγμα ένας. Ποιον άνθρωπο αλήθεια; Αυτόν που
συμμετέχοντας στο ριάλιτι εκχωρεί κάθε ανθρωπινότητα στην κρεατομηχανή τής
τηλεθέασης; Αυτόν που για 200.000 ευρώ αποδέχεται να γίνει μαϊμού σε ζωολογικό
κήπο; Το ‘πε και μία «παίκτρια», καθώς κυλούσε ο ιδρώτας στο μέτωπό της,
αξιολύπητη πίσω από τα κάγκελα: «Σαν μαϊμού νιώθω». Και ακριβώς αυτό γίνανε.
Μόνο που οι μαϊμούδες αν γνώριζαν τρόπο να το σκάσουν από τα κλουβιά τους θα
το έκαναν. Οι ριαλιτζήδες δεν κουνήθηκαν.

Ένας ψέλλιζε μισοζαλισμένος από τον ήλιο: «Είναι ό,τι χειρότερο έχω
αντιμετωπίσει. Το χειρότερο είναι η ψυχολογική βία. Ο ψυχολογικός πόλεμος».
Ένας άλλος: «Δεν μπορώ να πω ότι μ’ αρέσει. Άσχημη εμπειρία. Και δεν ξέρω και
τι θα μου προσφέρει αυτό!».

Μα είναι φανερό. Στον ίδιο προσφέρει την αφασία του παχύδερμου. Να δέχεται την
κατάργηση της προσωπικότητάς του, όπως οι δούλοι την εποχή της φεουδαρχίας. Να
μην αντιδρά, με αντάλλαγμα ένα ξεροκόμματο. Να ακούει, για παράδειγμα, για το
Γκουαντάναμο και να νομίζει πως κι αυτό εξωτικός τόπος για ριάλιτι
τηλεπαιχνίδι είναι. Σιγά και τι παθαίνουν εκεί, που δεν το ‘παθε κι αυτός;
Κλουβιά παντού. Οι άνθρωποι-μαϊμούδες κάνουν τεστ αντοχής στην ταπείνωση.
Μπράβο! Έπιασαν πάτο.

«Θα κατουράμε όλοι σε μια γωνιά», λέει μια άλλη ριαλιτζού-μαϊμού. Και για να
είναι πιο «ριάλιτι», ο φακός δείχνει έναν παίκτη σε μια γωνία να κάνει την
ανάγκη του. Αν οι παίκτες επιθυμούν να εξαθλιωθούν και προφανώς το επιθυμούν
για να κάθονται ώρες στο κλουβί, να κοιμούνται πάνω στα ξύλα και να ουρούν σε
κοινή θέα, εμείς γιατί να το υποστούμε; Έχει όριο ακόμη και η συναίνεση
κάποιου στην προσωπική του εξαθλίωση και κατάργηση. Είναι το όριο του
ελάχιστου σεβασμού στην αισθητική μας, στην ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού,
στις αξίες ακόμη και αυτής της ταπεινωμένης δημοκρατίας στο τηλεοπτικό ευτελές
και χυδαίο. Ακόμη και ένας να τις πιστεύει, δικαιούται βάσει του Συντάγματος
να τις σεβαστούν όλοι.

Ας εξαθλιωθούν σπίτια τους, ας κλειστούν σε κλουβιά να τους μαστιγώνουν,
μπορεί να τους αρέσει, ουδείς έχει δικαίωμα να κρίνει τις μεθόδους ηδονής
οποιουδήποτε, ας γουρουνιστούν όσο θέλουν, ας ουρούν στο σαλόνι τους ενώ
δέχονται καλεσμένους. Στο δικό μας γιατί να ουρούν;

H αποθέωση της βαρβαρότητας

Εν τω μεταξύ ο φακός έκανε αργό τράβελινγκ στα μισάνοιχτα πόδια μιας άλλης
«φυλακισμένης» που λαγοκοιμόταν, μέχρι να ζουμάρει στο επίμαχο σημείο, μετά
βίας καλυμμένο από το μαγιό. Είναι αλήθεια ότι οι μισές ριαλιτζούδες, όταν
βγαίνουν από το παιχνίδι, κάνουν σύντομη καριέρα φωτογραφιζόμενες σε
«αισθησιακές πόζες» για ανδρικά περιοδικά. Αλλά αυτό είναι μια επίσημη
σύμβαση, έχει αμοιβή για όσα αποκαλύπτει και υπάρχει και τρίτος συμβαλλόμενος,
εκείνος που πληρώνει το αντίτιμο του περιοδικού για να θαυμάσει τα γυμνά κάλλη
τής εν λόγω παίκτριας.

H επιμονή του τηλεοπτικού φακού να «εισχωρεί» σε «απόκρυφα», με άλλοθι
είναι αλήθεια και την καταδεκτική περιβολή των παικτριών – τα αθέατα μπικίνι
τους – σε μια στιγμή ωστόσο που είναι και φυλακισμένες στο κλουβί δεν είναι
παρά η αποθέωση του τηλεοπτικού κυνισμού. Και το χειρότερο σε όλο αυτό είναι ο
εθισμός ριαλιτζήδων και κοινού στην αθλιότητα, στη βαρβαρότητα, στην κατάργηση
με την ύπουλη μέθοδο της διασκέδασης ακόμη και του χαμηλότερου ορίου σεβασμού
βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων.