H ειδοποιός διαφορά…

Αγνή Μπάλτσα

Είδα την «Καβαλερία ρουστικάνα» του Μεγάρου Μουσικής και με τη δεύτερη διανομή
– Τζοβάνα Κασόλα, Αλμπέρτο Κούπιντο, Βαλέρι Μούργκα, Μαίρη-Έλεν Νέζη, μαζί και
πάλι με την Αλεξάνδρα Παπατζιάκου. Πολύ καλή διανομή κι αυτή, πρώτης τάξεως
φωνές, μια Σαντούτσα με φωνή γεμάτη και παρουσία δυνατή… Αλλά αυτή η δεύτερη
φορά δεν λειτούργησε μέσα μου απλώς σαν «δεύτερη φορά». Αλλά σαν μάθημα: ποια
είναι η ειδοποιός διαφορά που ξεχωρίζει το πολύ καλό από το εξαιρετικό, το
μοναδικό. Ο ίδιος ρόλος – η Σαντούτσα -, την ίδια σκηνοθεσία ακολουθούν και η
Αγνή Μπάλτσα και η Τζοβάνα Καζόλα. Ίδια κίνηση, ίδιες αντιδράσεις, ίδια
συναισθήματα – έστω και σε παραλλαγές. Αλλά τα δυο χέρια που ακουμπούν πάνω
στους γοφούς, στην Μπάλτσα τα είδα να ΜΙΛΑΝΕ. Την κίνησή της, που από γοργή
ξαφνικά τη φρενάρει ο δισταγμός, την «άκουσα» να μου λέει τα πάντα. Το πόδι
της το είδα να «καρφώνεται» στο σανίδι «αλλιώτικα». Την ακίνητη πλάτη της –
από τη δεύτερη πράξη της «Κάρμεν» του Ηρώδειου, χρόνια πριν, τη θυμάμαι την
πλάτη αυτή… – την ένιωσα αφάνταστα εύγλωττη. Τις σιωπές της να με
πλημμυρίζουν. Το πρόσωπό της να με πληγώνει.

…και το σπαθί

E, λοιπόν, ναι! H Ελληνίδα αυτή, που δυστυχώς τόσο λίγο την έχουμε χαρεί στην
Ελλάδα, με το σπαθί της κατέκτησε τη θέση που κατέχει στη διεθνή οπερατική
σκηνή. Γιατί δεν είναι μια σπουδαία φωνή μόνο. Είναι μια Μεγάλη – και το γράφω
με όλες τις… συνέπειες που φέρει η ξεφτισμένη λέξη, στην ουσιαστική σημασία
της – Ερμηνεύτρια.