Nτετέκτιβ αισθημάτων

Τρία πρόσωπα (Όλια Λαζαρίδου, Σταμάτης Φασουλής, Καρυοφυλλιά Καραμπέτη) αναζητούν ως ντεντέκτιβ αισθημάτων τον δολοφόνο, το θύμα, το όπλο του εγκλήματος στα «Ωραία χρόνια» του Χάρολντ Πίντερ

Το πιο δημοφιλές έργο του μεγαλύτερου εν ζωή συγγραφέα Χάρολντ Πίντερ, «Old
times», με τον φρεσκαρισμένο τίτλο «Ωραία χρόνια», ανεβαίνει από τον Σταμάτη
Φασουλή στο θέατρο «Δημήτρης Χορν».

«Είναι όντως “ο μεγαλύτερος εν ζωή συγγραφέας”. Αλλά όταν το ακούς να λέγεται
ψυχρά, σαν ανακοίνωση, φορτίζεσαι πάρα πολύ. Εκτός από μεγάλος συγγραφέας, ο
Πίντερ είναι και παρεξηγημένος. Γιατί τα έργα του παρουσιάζονται συνήθως μέσα
από μία φόρμα, που μετατρέπει το σασπένς σε παράλογο. Δεν είναι συγγραφέας του
παράλογου. Είναι του θεάτρου. Ενώ μιλάει για πράγματα γνωστά, τα παρουσιάζει
με τέτοιον τρόπο, σαν να ξαναγεννιούνται στη σκηνή από την αρχή. Και πράγματα
τελειωμένα σε μια σχέση, τα ζωντανεύει μ’ έναν τρόπο φρέσκο, μοναδικό. Μαζί με
το κύρος της γραφής, υπάρχει ως αυτοσαρκασμός και το χιούμορ. Το χιούμορ εν
είδει ελπίδας, για να αντέξουμε τη ζωή, που αλαφραίνει φοβερά το πιο βαρύ
φορτίο της ζωής, τη συμβίωση. Πολλές φορές σε τυμπανιαία κατάσταση, άλλες
χωμένη σε οστεοφυλάκιο κι άλλες σαν παιδάκι που έχει κάνει σκασιαρχείο από το
σχολείο για να τρέξει στον ανθισμένο τόπο», λέει ο μεταφραστής, σκηνοθέτης και
πρωταγωνιστής Σταμάτης Φασουλής.

Το ζήτημα της συμβίωσης που συχνά απασχολεί τον Πίντερ, εδώ συντίθεται και
κορυφώνεται αποκαλυπτικά. «Στην επιπλωμένη σχέση του Ντίλι και της Κέιτ – δύο
ερωτευμένων που παντρεύτηκαν πριν από 20 χρόνια – εισβάλλει μια φίλη από το
παρελθόν, η Άννα, φέρνοντας μαζί της μια ολόκληρη ζωή, που το ζευγάρι έχει
ξεχάσει. Φλερτ, αγάπη, μουσεία, βιβλιοθήκες, πάρτι, πάθη, ταινίες, λεωφορεία,
δουλειά. Ψάχνοντας να βρουν την χαμένη στο παρελθόν τους Άννα, βρίσκουν κι όλο
τον χαμένο τους εαυτό».

Στην εμβληματική φράση «είναι μερικά πράγματα που τα θυμάται κανείς, ακόμα και
αν δεν έχουν συμβεί ποτέ», ίσως βρίσκεται ο αστυνομικός πυρήνας του θέματος.
Αλλά πώς δραματοποιείται σκηνικά;

«Με καθαρόαιμο θεατρικό τρόπο. Γιατί έχουμε να κάνουμε με σασπένς μεγάλης
μαγείας. Είναι σαν να βλέπεις τρεις ντετέκτιβ αισθημάτων που πάνε προς τα
πίσω, για να βρουν ποιο ήταν το θύμα, ποιος ο δολοφόνος, Κάποιος από τους
τρεις; Ποιος; Και μήπως το όπλο του εγκλήματος ήταν ο γάμος; H ένωση; Ο
χρόνος; Ο χαμένος έρωτας; H κάθε σκηνή αναιρεί την προηγούμενη, φθάνοντας σε
ιλιγγιώδη επίπεδα. Ακόμα και σε κατασκευασμένη μνήμη. Κι όλα αυτά να
λειτουργούν καθαρά, χωρίς να είναι χειρουργικά, αναζητώντας στην αλήθεια την
αχλή της ποίησης του Πίντερ. Παραφράζοντας την Αγκάθα Κρίστι θα έλεγα πως το
έργο θα μπορούσε να λέγεται “Έγκλημα στο παρελθόν”».

Πάθος και μυστικοπάθεια

H πολύχυμη προσέγγιση του Φασουλή, να αναμειγνύει το χώμα της γης με τον αέρα
του ουρανού, το ηρωικό με το λίγο της καθημερινότητάς μας, το πένθιμο με το
διονυσιακό, χτύπησε «φλέβα χρυσού» με τα «Ωραία χρόνια» και με έναν θίασο
πρώτης γραμμής – τον ίδιο, την Καρυοφυλλιά Καραμπέτη και την Όλια Λαζαρίδου
στους τρεις ρόλους. «Δεν θα ανέβαζα το έργο, αν δεν υπήρχε αυτή η διανομή, που
βασίζεται πάρα πολύ στην ακτινοβολία των προσώπων. H μία είναι το σώμα, η άλλη
το πνεύμα. H μία το πάθος, η άλλη η μυστικοπάθεια – αν δεν μιλάω για τον
άνδρα, είναι γιατί τον μετέρχομαι».

INFO

Στο θέατρο «Δημήτρης Χορν» (Αμερικής 10, τηλ. 210-3612.500) από την Παρασκευή
12 Νοεμβρίου.