Φως στο χαμένο χαμόγελο

Ποτέ μην περιφρονήσεις αυτό που κρύβεται στο συρτάρι, λέει μια παλιά, σοφή,
ροκερόλ παροιμία. Κάποιος που το έκανε έζησε μέσα στη φτώχεια μέχρι τα βαθιά
γεράματα, κάποιος άλλος αντίθετα που έψαχνε στα συρτάρια του κάθε τόσο έβγαζε
«λαγούς». Ο θησαυρός είναι κάτω από τα μάτια μας.

«Smile» Brian Wilson (Warner)

Μπράιαν Γουίλσον, και πάλι κοντά μας. H διάνοια έχει επιστρέψει και ξαναγράφει ποπ ιστορία. Κρατήστε σημειώσεις

Όσο και αν το κλασικό «μην αφήνεις για αύριο αυτό που έχεις να κάνεις σήμερα,
εκτός αν τα μαγαζιά είναι κλειστά ή έχουν απεργία οι τράπεζες» φαίνεται εκ
πρώτης όψεως σωστό, κάτω από νέα τρανταχτά στοιχεία που έρχονται στην
επιφάνεια μοιάζει τουλάχιστον ανεπαρκές, αν όχι εντελώς εκτός τόπου και
χρόνου.

Ο χρόνος ήταν το 1967 (λίγο πριν ή λίγο μετά) όταν οι Beach Boys αρμένιζαν στα
ανοιχτά της έμπνευσής τους, σαν ένα συγκρότημα που έπαιρνε τον ήλιο της
Καλιφόρνιας, έβγαινε στην πρωτοπορία και άφηνε τον κόσμο με το στόμα ανοιχτό
σαν να επρόκειτο για τη «θεία αποκάλυψη της ποπ», ρυθμούς φτιαγμένους με
μαθηματική ακρίβεια, να είναι ανάλαφροι και ψαγμένοι το ίδιο.

Το σύμπαν των Beach Boys γύριζε γύρω από τη μουσική ευφυΐα του Μπράιαν
Γουίλσον, όμως στο παρά πέντε ενός θαύματος και λίγο μετά το θρυλικό πια «Pet
Sounds», ο Γουίλσον γύρισε την πλάτη του στη λογική. Ουσίες, παραισθήσεις,
μανίες καταδίωξης… τραγούδια κλειδωμένα στα συρτάρια, για τα οποία ο
καλλιτέχνης ένιωθε παγερή αδιαφορία. Μέχρι πριν από λίγο. Που ο Μπράιαν
Γουίλσον, με αργά και σταθερά βήματα βγήκε από τα σκοτάδια του, σε φόρμα πια –
και για πρώτη φορά δεν βρόντησε την πόρτα σε εκείνον που τον ρώταγε τι
γίνονταν αλήθεια εκείνα τα τραγούδια. Ο Βαν Ντάικ Παρκ και ο Ντάριαν
Σαχανάγια, μουσικοί με πείρα σε διαφορετικούς τομείς του ήχου και του στίχου,
άρχισαν να σκαλίζουν τη μνήμη του Μπράιαν και βρέθηκαν – χωρίς να το πιστεύει
κανείς, συμπεριλαμβανομένου και του Γουίλσον – να μην πιστεύουν πως ζουν την
ανα-δημιουργία του «Smile». Τα μαγικά αντανακλαστικά στον ρυθμό και τις
ενορχηστρώσεις του Γουίλσον ήταν φρέσκα από το ξύπνημα και στην επιφάνεια
αναδύθηκαν διαμάντια, σαν τα «Good Vibrations», εκ νέου, και «Heroes and
Villains», ιδανικές ποπ μελωδίες, η χαμένη αθωότητα και τα διαβολικά έξυπνες
και διασκεδαστικές συνωμοσίες των τραγουδιών. H ιστορία συμπληρώνεται καθώς ο
μάγος Γουίλσον διαλύει τους τσαρλατάνους της ποπ, βάζοντας με τις δυνάμεις του
όλα τα κομμάτια του παζλ στη θέση τους. Χαμογελάστε, είναι μετατοδικό και ο
καλύτερος αντι-γριπικός εμβολιασμός κατά των ιών που περιμένουν στη γωνία.

«Solarized» Ian Brown (Universal)

Ακόμη και εκείνοι που περίμεναν τη δεύτερη παρουσία των Stone Roses σαν τον
λυτρωμό της ανθρωπότητας, μπορούν πια να δεχτούν πως ο μεσίας Ίαν Μπράουν –
σόλο εδώ και καιρό – αρκεί για να χαρίσει αν όχι τον παράδεισο, ένα προ-πάρτι
γι’ αυτόν. Και με το «Solarized» κλείνει πια το βιβλίο της σκηνής του
Μάντσεστερ ολοκληρωτικά και ο Μπράουν χορεύει επάνω στο εξώφυλλο. Ώς τη φανκ
και την τζαζ, ώς ακόμη τις μεξικάνικες κιθάρες (ναι, εξακολουθείτε να
διαβάζετε για τον Ίαν Μπράουν) και την ετοιμότητά του στον αγώνα, τίποτε δεν
«κλωτσάει», ο Μπράουν απελευθερώνεται όσο αναποδογυρίζει το παρελθόν του,
ομολογεί και αθωώνεται, παραδέχεται και ελαφραίνει ή ήμουν σε τρομερά καλή
διάθεση όταν άκουσα αυτά τα τραγούδια.

«Saint Stranger» Carla Torgenson (Hitch Hyke)

Προ καιρού λέγαμε για τον Κρις (των Walkabouts). Τώρα είναι η σειρά της Κάρλα.
Που και αυτή είπε να βγει μόνη, εκεί έξω στο άγριο δάσος της δισκογραφικής
παραγωγής, γεμάτο θρύλους και παγίδες. Μόνη, με τον Άκη Μπογιατζή και τους
Sigmatropic -τους δικούς μας που ένωσαν δυνάμεις για να εξερευνήσουν άλλα
εδάφη. Και όντως, τολμούν και απομακρύνονται και από τα δύο σίγουρα λιμάνια
τους, μια που και ο καιρός ευνοϊκός είναι για μουσικές που δεν έχουν κατ’
άνάγκην σφραγίδα και όνομα. Και τους «βγαίνουν» οι συνθέσεις σαν αέρας, – two
to tango και dust as we – και σαν μουσική για παραμύθι από την Αθήνα ώς το
Σιάτλ, αν έτσι θα το έγραφαν οι παραμυθάδες της ψηφιακής εποχής. Το ροκ
συναντά την ηλεκτρονική μουσική και ο κακός δράκος τον ιό του κομπιούτερ.

Εντός σχεδίου

* Ράπερ από τα καλά παιδιά, ο Shyne έγραψε στη φυλακή ένα από τα
καλύτερα άλμπουμ της φθινοπωρινής σοδειάς.

* «Πίτμπουλ», όπως τα θηριάκια που γνωρίζουμε, άλλος ράπερ, από Μαϊάμι
μεριά, άξιος προσοχής.

* Επάγγελμα με μέλλον, σύμβουλος αυτοκινήτων του ράπερ Σνουπ Ντόγκι
Ντογκ. Τα αλλάζει σαν πουκάμισα ή περιορίζεται απλώς σε διορθωτικές επεμβάσεις
εσωτερικού χώρου.

* Ράπερ σε αυτοδιάψευση. Ο Jay Ζ μάς έλεγε πως πάνω που διαπρέπει, τα
παρατάει. E, δεν μας το λέει πια.