Διαστάσεις Kάνει κρύο στο Iσραήλ

«Θέλω σύνορα, όχι βόμβες», λέει η Ορλί Καστέλ-Μπλουμ

Υπάρχουν κανόνες στον τρόπο με τον οποίο ανακοινώνεται μια επίθεση.
Παρακολουθείς, ας πούμε, έναν ποδοσφαιρικό αγώνα ή ένα σίριαλ. Ξαφνικά, στο
πάνω μέρος της οθόνης εμφανίζεται μια φράση στα αγγλικά, πάντα η ίδια: soon
breaking news. Τότε έχεις την επιλογή είτε να κλείσεις την τηλεόραση είτε να
περιμένεις. Αν κάνεις το δεύτερο, θα δεις σύντομα ένα χάρτη με φωτάκια να
αναβοσβήνουν εκεί όπου έσκασαν οι βόμβες. Θέλεις να μάθεις ακριβώς πού συνέβη,
αν είναι η Χάιφα δεν είναι τόσο σοβαρό, αν είναι όμως το Τελ Αβίβ και τα
παιδιά δεν είναι σπίτι, σε πιάνει πανικός. Ύστερα βλέπεις τον ρεπόρτερ και
πίσω του το λεωφορείο που ανατινάχθηκε, ο αριθμός των νεκρών αυξάνεται πάντα,
το ίδιο κι ο αριθμός των τραυματιών, πίσω στο στούντιο, οι γνωστές συζητήσεις,
ποιος το έκανε, πού πηγαίνει το Ισραήλ, διαφημίσεις, όλα αυτά κρατάνε δύο
ώρες, ανάλογα με τους νεκρούς και με το πότε άρχισε ο ποδοσφαιρικός αγώνας.
Έπειτα βγαίνει ο δημοσιογράφος και αναγγέλλει ότι το λεωφορείο απομακρύνθηκε,
οι άνθρωποι της θρησκείας ολοκλήρωσαν το ιερό τους έργο (δηλαδή να μαζέψουν τα
κομμάτια), ο δρόμος πλύθηκε, η κυκλοφορία αποκαταστάθηκε. Κι εσύ πιάνεις
κουβέντα με τους νεκρούς. Αν είναι μια γυναίκα ογδόντα ετών, της λες: «Κοίτα,
δεν μπορούμε να ζούμε για πάντα». Αν είναι ένας άνδρας σαράντα ετών, του λες:
«Τουλάχιστον, έζησες κάποια πράγματα». Αν είναι ένα παιδί, δεν ξέρεις τι να
του πεις.

Στο προηγούμενο βιβλίο της, το «Dolly City», η Ορλί Καστέλ-Μπλουμ εξιστορούσε
την αγωνία μιας μάνας σ’ ένα Τελ Αβίβ που έβγαινε από ταινία επιστημονικής
φαντασίας. Στο καινούργιο της βιβλίο, το «Ανθρώπινα κομμάτια», η Ισραηλινή
συγγραφέας περιγράφει έναν κόσμο όπου όλα έχουν εκρηκτικό χαρακτήρα, από τις
ανθρώπινες σχέσεις και τα συναισθήματα μέχρι τα λεωφορεία και την πολιτική
κατάσταση. H Νεκρά Θάλασσα έχει ερημώσει μετά τη δολοφονία ενός Φινλανδού
τουρίστα που έπασχε από ψωρίαση. H οικονομική κρίση είναι πρωτοφανής, οι
τρομοκρατικές επιθέσεις διαδέχονται η μία την άλλη και κάνει ένα διαβολεμένο
κρύο. Επιπλέον, μια μυστηριώδης σαουδαραβική γρίπη έχει στείλει τον μισό
πληθυσμό στο νοσοκομείο.

Κάνει κρύο στο Ισραήλ, όπως και στην ψυχή της συγγραφέως. «Ξεκίνησα αυτό το
μυθιστόρημα την εποχή του ειρηνευτικού σχεδίου», λέει η Καστέλ-Μπλουμ στη
Λιμπερασιόν. «Είχα γράψει 70 σελίδες, όταν ξεκίνησε η ιντιφάντα. Είπα, θα
κρατήσει δύο-τρεις εβδομάδες κι ύστερα θα τελειώσει. Περίμενα. Και πήγαινε από
το κακό στο χειρότερο, μέχρι το λιντσάρισμα στη Ραμάλα. Σταμάτησα να γράφω για
να δώσω στον εαυτό μου την ευκαιρία να παρατηρήσει αυτά που συμβαίνουν. Τα
παρατηρούσα, και γίνονταν χειρότερα. Ήθελα να γράψω ένα μυθιστόρημα, αλλά δεν
μπορούσα να κρατήσω απόσταση από την πραγματικότητα. Έτσι, για να δημιουργήσω
απόσταση, εφηύρα αυτό το αφύσικο κρύο, όπως και τη σαουδαραβική γρίπη».