Το «τέλος» του Ντεριντά

Μόλις χθες, Έλληνας πανεπιστημιακός, σε δημοσιογραφικό άρθρο, ισχυρίστηκε ότι
ο Ντεριντά «τελευταία διαπραγματεύτηκε το τέλος του μέσω των εφημερίδων. Ο
θάνατος δίστασε απορημένος. Αν εκτέλεσε τελικά το έργο του φαίνεται πως δεν το
έκανε χωρίς δισταγμό και ίσως μάλιστα χωρίς κάποια ντροπή». Εδώ υποδηλώνεται
ότι ο ιδρυτής της αποδόμησης «έθαψε» το έργο του (μάλιστα σε αγγλική εφημερίδα
κάποιος δήλωσε χωρίς αιδώ ότι με την ταφή του Ντεριντά αναρωτιέται αν έφτασε η
ώρα να ενταφιαστεί μαζί του και το έργο του…), εφόσον υποβίβασε τη σκέψη του
μιλώντας σε πρόσφατες συνεντεύξεις του για τον επικείμενο θάνατό του.

Το περί θανάτου ερώτημα – όπως και κάθε άλλο – ο Ντεριντά το πραγματεύεται
μέσα στο ογκώδες μη δημοσιογραφικό έργο του. Ο Τύπος αδυνατεί να υποκαταστήσει
το βιβλίο, γιατί του λείπει ο χρόνος και ο χώρος. Η εφημερίδα κάθε μέρα έχει
ήδη διαπραγματευτεί το τέλος της. Δυστυχώς, πανεπιστημιακοί και
αυτοαποκαλούμενοι ειδήμονες βολεύονται μέσα στον άβολο δημοσιογραφικό
χωροχρόνο, για να λοιδορήσουν έως και να συκοφαντήσουν την ντεριντιανή σκέψη,
καθώς είναι ανίκανοι ή αρνούνται να τη διαβάσουν. Η ευχή του Άγγλου
αρθρογράφου είναι ήδη ξεπερασμένη, γιατί μια μερίδα του Τύπου έχει ήδη
«ενταφιάσει» το έργο του. Έτσι τουλάχιστον πιστεύει.

Προτρέπω λοιπόν τους Έλληνες αναγνώστες να μην πληρώνουν τα αναγνωστικά τους
τέλη αποκλειστικά στις εφημερίδες ή στους μεσάζοντες (πανεπιστημιακούς,
δημοσιογράφους, κριτικούς κ.λπ.) πιστεύοντας ότι έτσι εξοφλούν το χρέος τους
προς τη σκέψη του Ντεριντά, αλλά να αναζητούν το τέλος, τον σκοπό αυτής της
σκέψης μέσα στο ίδιο το έργο του, ούτως ώστε να αναλάβουν το κόστος της δικής
τους κριτικής ευθύνης, γιατί έτσι μόνο μπορούν να λογοδοτήσουν υπεύθυνα.

Ο Βαγγέλης Μπιτσώρης είναι συγγραφέας-μεταφραστής