MATIEΣ Yπέροχη μεν…

Όλο το καλοκαίρι, δύο μήνες και μερικές ημέρες, ήμουνα στη Λέσβο. Κάθε τόσο με
συναντούσαν διάφοροι φίλοι και μου έλεγαν, με πρόσωπα που έλαμπαν από
ικανοποίηση: «Τώρα βρήκες να λείπεις από την Αθήνα; Είναι μαγευτική, πια, αυτή
η πόλη!».

Αρχές Σεπτεμβρίου επέστρεψα στη βάση μου. Πήγα στο Σύνταγμα, από την
Αρεοπαγίτου, γύρισα, κατέβηκα την Απ. Παύλου, μπήκα στον πεζόδρομο της Ερμού,
με τον Κεραμεικό-πιάτο, πλημμύρισαν τα μάτια μου από νιάτα, στο Θησείο και
στου Ψυρή. Ήταν όλα, πράγματι, πολύ ωραία. Και καθαρά. Και ο κόσμος χαιρόταν,
φως-φανάρι, γι’ αυτήν τη μεταμόρφωση της προ Ολυμπιακών Αγώνων απάνθρωπης και
βρώμικης πολιτείας.

Προχθές, μου τηλεφώνησε ένας παλιός συμμαθητής μου, ο Μιλτιάδης. «Ήθελα να σου
πω κάτι, για να το γράψεις». «Λέγε, σ’ ακούω…». «H γυναίκα μου, με
παρακάλεσε να της αγοράσω μερικές ξύλινες κρεμάστρες. Πήγα στην οδό Σωκράτους,
που τις πουλάνε, τις πήρα και ξεκίνησα για το σπίτι μου. Το αυτοκίνητό μου
ήταν στην Κλαυθμώνος. Το ‘κοψα με το πόδι.

Ανηφορίζοντας τη Σταδίου ένιωσα έντονα την ανάγκη, λόγω και “προστάτη”, να μπω
σε μια τουαλέτα για να… ξαλαφρώσω. Θυμήθηκα ότι, παλιά, στην Κλαυθμώνος
υπήρχαν ουρητήρια. Διέσχισα την πλατεία κι εκεί, μέσα σε κάτι φυλλωσιές, τα
βρήκα. Ήταν κάτι ουρητήρια, κα-τα-πλη-κτι-κά! Ωραιότερα δεν έχω ξαναδεί στη
ζωή μου! Διάβασα μια ταμπελίτσα που έγραφε, σε τρεις γλώσσες, πως για ν’
ανοίξει η πόρτα της καμπίνας έπρεπε να ρίξω σε μια σχισμή ένα κέρμα. Και το
έκανα. H πόρτα, όμως, δεν άνοιγε. Περίεργο, σκέφτηκα. Δοκίμασα, ξαναδοκίμασα,
αλλά το κέρμα έπεφτε κάτω, χωρίς η πόρτα ν’ ανοίγει. Προφανώς, μετά τους
Ολυμπιακούς την είχαν κλειδώσει! Χωρίς να το ξέρει, φαντάζομαι, η Ντόρα.

Έφυγα απελπισμένος. Διέσχισα και πάλι την πλατεία, προς τη Σταδίου αυτήν τη
φορά. Κι εκεί, λίγα μέτρα από τον δρόμο, μου ήρθε ο ουρανός σφοντύλι: πίσω από
ένα τεράστιο κοντέινερ, ένας ψηλέας είχε ξεκουμπώσει το πανταλόνι του και με
όλο του το πάσο… «ανακουφιζόταν»! Αυτή είναι, φίλε μου, η υπέροχη Αθήνα! Από
λούσα σκίζει. Αλλ’ από ουρητήρια…».

ΥΓ: Είμαι συντάκτης των «ΝΕΩΝ» από το 1959. Γνωρίζω, επομένως, πολύ καλά, τον
τ. πρωθυπουργό K. Μητσοτάκη. Ο επίτιμος πρόεδρος της N.Δ. έχει υποστεί, κατά
καιρούς, φοβερές δημόσιες επιθέσεις, για διάφορες «πράξεις ή παραλείψεις» του.
Ιδίως από δημοσιογράφους. Τον θαύμαζα γιατί ουδέποτε προσέφυγε στη Δικαιοσύνη.
Το έκανε τώρα, εναντίον ενός σπουδαίου γελοιογράφου. Του Στάθη. Τον οποίο
προσπαθεί να εξοντώσει! Ελπίζω ότι, τελικά, δεν θα δώσει συνέχεια στην αγωγή
του.