Kάτω από τη μουστάρδα

Μετράς τους λόγους και σου λείπουν πολλοί για να δεις το ποτήρι γεμάτο. Τους
ξαναμετράς και το βλέπεις να ξεχειλίζει. Σοβαρεύεσαι και λες, αυτήν τη φορά θα
μετρήσεις σωστά. Μήπως αν βάλεις τα στοιχεία στο κομπιούτερ για πιο ασφαλές
αποτέλεσμα; Μήπως; Καμιά ανησυχία, είναι σύμπτωμα της εποχής, όπως το
κρυολόγημα. Μετά τα πρώτα οικονομικά μέτρα και τη θέα στο τούνελ.

«Shangri-La» Mark Knopfler (Universal)

Έτσι, για να την βγάλεις καθαρή, ενώ αρχίζουν τα πρώτα αστραπο-βρόντια από το
γυάλινο κουτί στο σαλόνι (κι εσείς με την plasma οθόνη, μη νομίζετε πως την
έχετε καλύτερα) πέφτουν στον ωκεανό τα πρώτα σωσίβια. Σε έντονο πορτοκαλί, από
τους ήλιους της Καλιφόρνιας (τον καλό μας τον καιρό τουλάχιστον δεν μπορούν να
μας τον πάρουν) η νέα σοδειά από τον Μαρκ Νόπφλερ. H καλύτερη κιθάρα στον
κόσμο έχει δουλειά, με τη διαφορά πως δεν έχει επιστρέψει για να κάνει
φιγούρες (οι καλές κιθάρες ποτέ δεν το κάνουν αυτό), αλλά για να πει τις
ιστορίες της, σε φως, σε σκιά και σε σκοτάδι. Οι Dire Straits του Νόπφλερ;
Παλιά ιστορία. Βρίσκεται ήδη τέσσερα άλμπουμ ύστερα από τα γιγάντια στάδια και
τις μαζικές υστερίες και πετάει.

Θέλετε να το πείτε ροκ για σκεπτόμενους ακροατές, lounge country ή επίσημο
ύμνο του φθινοπώρου για να κρατήσει το ηθικό μας ψηλά; Το είχαμε υποψιαστεί,
άλλωστε. «Shangri-La» είναι το όνομα του στούντιο, κάπου εκεί προς Μαλιμπού
μεριά, που σύχναζε παλιά και ο κ. Μπομπ Ντίλαν και σαν όνομα μια χαρά
ακούγεται να δίνει χρώμα και σε αυτά τα τραγούδια, για να πάνε έως το Μέμφις
και το Σαν Μπερναντίνο – για να βγάλουν στη φόρα εγκλήματα, και προδοσίες, και
δίκια – όλοι θα πληρώσουν (μην πας να φύγεις από την πίσω πόρτα) – και όλα όσα
κρύβει η παχουλή μουστάρδα τού χάμπουργκερ. Ένα μιλκσέικ για τους αθώους, στο
τέλος κάθε διαδρομής, και να οδηγείς προσεκτικά (λέει ο αρχηγός Νόπφλερ), να
βγάζεις φλας εκεί που θες να στρίψεις (don’t crash the ambulance) και
ακούγεται σαν συνείδηση του ροκ (και η μέσα φωνή της κιθάρας) που άρχισε να
απομακρύνεται για να νιώσει καλύτερα. Και νιώθει όλο και πιο καλά. Σαν να
κάνει ακόμη εξωτικές διακοπές.

«Sense of Light» Clarence Bucaro (Α&Ν rec)

Μεσάνυχτα είχε από fame story (και άλλα τής φήμης σχετικά) ο Κλάρενς Μπούκαρο,
23 χρόνων, όταν έβαζε μπροστά τις δικές του μουσικές ανησυχίες, μακριά εκεί
στο Οχάιο, κοντά όμως στο Κλίβελαντ, όπου για πρώτη φορά στην ιστορία
ραδιοφωνικός σταθμός έπαιξε ροκ εν ρολ. Σύμπτωση να το πει κανείς, που ο
πατέρας τού Κλάρενς είχε ραδιοφωνικό σταθμό και ο μικρός άκουγε μουσική, όταν
δεν βούιζαν τα αυτιά του από τις πρόβες που ο αδελφός του έκανε στην κιθάρα. H
ιστορία τελειώνει εδώ, που αρχίζει η μουσική, σε ένα περίεργο σταυροδρόμι όπου
ο Ντίλαν συναντά τον Μάιλς Ντέιβις, οι κιθάρες τα σαξόφωνα και τα κλαρινέτα,
οι μελωδίες τον ψυχαναλυτή τους, καθώς ο Κλάρενς Μπούκαρο, σαν ινσπέκτορ
Κλουζό, σκάβει ακόμη πιο βαθιά (στο δεύτερο ήδη έργο του) για να βρει τις
αλήθειες, που έχουν παραπέσει αλλά εξακολουθούν να είναι το κλειδί για τη
σωστή τη λύση – αν δηλαδή είναι αυτό που ψάχνει κανείς. Όλα στο φως, λοιπόν.
Να λάμπουν.

«Α Fortnight in France, Live» Patricia Barber (ΕΜΙ)

«Είχες φανταστεί ποτέ πως ένα πιάνο μπορεί να πέσει στο κεφάλι σου;». Αν αυτό
δεν είναι ατάκα για να ανοίξει ένα άλμπουμ -λάιβ, ήτοι ζωντανό, με την απειλή
του πιάνου (με ή χωρίς ουρά) να κρέμεται από πάνω, τότε ποια είναι; H Πατρίσια
Μπάρμπερ ξέρει να τραβάει την προσοχή. Το ίδιο και το πιάνο (της). Γιατί αυτή
η εκλεκτή μουσικός από το Σικάγο περιοδεύει στη Γαλλία (δηλώνει και φαν τής
γαλλικής κουλτούρας για να συντροφεύει το πιάνο) και «γράφει» τρεις συναυλίες
με μελωδική τζαζ, που περισσεύει για να την τυλίξει για τον δρόμο. Με την
υπογραφή τής Blue Note και λίγο καπνό για να χανόμαστε πού και πού στο
δωμάτιο, η Μπάρμπερ και το κουαρτέτο της βγαίνουν βόλτα στην εξοχή τής
μουσικής (και στο «Norwegian Wood» των Beatles, επίσης) ανανεώνοντας έτσι τον
πνιχτό αέρα του κλαμπ, που – για να λέμε την αλήθεια – της πάει γάντι.

Εντός σχεδίου

* Βαρύς κι ασήκωτος, σκληρός και αλύγιστος προβλέπεται ο χειμώνας.
Πολιτική, κοινωνία και συναυλίες στην Ελλάδα – όλα σε ένα. Heavy metal και
hard rock.

* Μην παραπονιέστε…. Ας πηγαίνατε όταν έπαιζαν οι Lambchop.

* Αλλιώς… Franz Ferdinand – το απόλυτο χάιπ – και πολύ μας πάει.
Πρωταθλητής χειμώνα ο Νικ Κέιβ, εκτός αν υπάρχουν εκπλήξεις τώρα με τον νέο
προπονητή. H ελπίδα πεθαίνει τελευταία.