MATIEΣ Στο Kίεβο

Αν ο φίλος μου ο Δημητράκης δεν τα ‘χε κάνει μαντάρα με τις διάφορες
«υποχρεώσεις» του, αυτή την ώρα θα ‘μαστε παρέα στο Κίεβο, για να
παρακολουθήσουμε τον αγώνα Ουκρανίας – Ελλάδας, για το Παγκόσμιο Κύπελλο.
Δυστυχώς, όμως, ο Δημητράκης «τα ‘μπλεξε». Κι έτσι, θα αναγκασθώ και πάλι να
στηθώ μπρος στην τηλεόραση, όπως τόσες και τόσες φορές, άλλωστε.

Άλλο πράγμα, όμως, είναι το να παρακολουθείς ένα ματς από την τηλεόραση κι
άλλο να το ζεις μέσα στο γήπεδο. Στο γήπεδο χάνεις φάσεις, δεν έχεις ριπλέι,
δεν είσαι βέβαιος για κάποια οφσάιντ που σφύριξε ή δεν σφύριξε ο διαιτητής.
Αλλά, την ίδια στιγμή, «είσαι στο κόλπο», «μυρίζεις» τις ιδρωμένες φανέλες των
ποδοσφαιριστών, φωνάζεις, βρίζεις, μουντζώνεις, χειροκροτείς, καίγεσαι.

Δεν τα έχει πάει καλά, ίσαμε τώρα, η εθνική ομάδα, που το καλοκαίρι έγινε η
αγαπημένη όλων των φιλάθλων. Στα δύο πρώτα παιχνίδια της πήρε μόνο έναν βαθμό
(ήττα από την Αλβανία και ισοπαλία με την Τουρκία). Ήταν, όμως, αναμενόμενη
αυτή η «μουντζούρα». Για πάρα πολλούς λόγους. Ο κυριότερος των οποίων είναι η
αλαζονεία.

Οι Έλληνες παίκτες, θέλω να πω, κατακτώντας, ανέλπιστα, το Ευρωπαϊκό Κύπελλο,
αισθάνθηκαν, χωρίς να είναι, «γίγαντες»! Ο κόσμος στους δρόμους, η υποδοχή στο
Στάδιο, οι υπερβολές, η «τρέλα» των κοριτσιών στο αντίκρυσμά τους κ.λπ. κ.λπ.,
τους έκανε να την ψωνίσουν. Και τους οδήγησε στην απόφαση, παραμονές της
συνάντησης με τους Αλβανούς, να ζητήσουν από την Πολιτεία ένα τσουβάλι
εκατομμύρια! Ακόμη κι αυτοί που είδαν τα παιχνίδια από τον πάγκο, αξίωναν τα
ίδια λεφτά! Και με τσαμπουκά!

Αν δίπλα σε όλ’ αυτά, βάλει κανείς την απρονοησία, την κόπωση, τον χαβαλέ των
διακοπών, τις μεταγραφικές κινήσεις σε ομάδες του εξωτερικού, τη χαλάρωση
γενικώς, μπορεί να εξηγήσει γιατί και πώς δεν τα πήγαμε καλά στα Τίρανα και
στο Καραϊσκάκη. Αφήνω τα γκολ-δώρα στους Αλβανούς από τον Κατσουράνη και τον
ντεφορμέ, φοβάμαι, Νικοπολίδη.

Πάντως, την εβδομάδα αυτή, ο Ρεχάγκελ προσπάθησε να σφίξει, κάπως, τα λουριά.
Δύσκολο, αλλ’ απαραίτητο. Για να επανέλθει και πάλι η ομαδικότητα, το «ένας
για όλους» στην ομάδα. Γιατί το κύριο προσόν αυτής της εθνικής, είναι το
«δέσιμο» των παικτών της. H στενή φιλική σχέση ανάμεσά τους.

Θα τα καταφέρουμε σήμερα; Νομίζω πως έχουμε τα «φόντα», δεδομένου ότι, πλέον,
όλοι οι ποδοσφαιριστές έχουν κάποιους αγώνες στα πόδια τους και γνωρίζουν ότι
πρέπει να τα δώσουν όλα, αν θέλουν να παραμερίσουν το εμπόδιο της ομάδας του
Σεβτσένκο.