Σουβλασερί-μπιρό πολιτίκ

Οίνος εφραίνει καρδίαν και σουβλάκι την πολιτική

Ταιριαστό με το κλίμα μιας ορισμένης πολιτικής στιγμής οφείλει να είναι και το
μενού των στελεχών της κυβέρνησης που επιλέγουν να συναντηθούν στον
συγκεκριμένο χρόνο. Είναι ύψιστο επικοινωνιακό ζήτημα. Ειδικώς το μενού.

Πρώτον, γιατί οφείλουν να στείλουν εκτός των βαρυσήμαντων πολιτικών και
τα αντίστοιχα γευστικά μηνύματα τα εν λόγω στελέχη.

Δεύτερον, γιατί το μενού ενός γεύματος είναι θέμα στυλ και μια κυβέρνηση
οφείλει, επίσης, να επιβάλει το δικό της, δοθείσης ευκαιρίας.

Και μια δεδομένη πολιτική στιγμή, όπως η παρούσα, προσφέρεται για
σουβλακοφαγία μεσοβδόμαδα στο λαϊκό εμπορικό κέντρο της πρωτεύουσας, στην
οποία και ασμένως επιδόθηκαν ο Πρωθυπουργός της χώρας Κώστας Καραμανλής και
στελέχη της κυβέρνησής του. Σηματοδοτεί τον οργασμό του κυβερνητικού έργου, το
οποίο έτσι προσλαμβάνει και τη δέουσα βαρύτητα.

Άλλο φέτα ψάρι και λαχανικά στον ατμό και άλλο γύρος με το κρεμμυδάκι
του, το τζατζικάκι του για συνοδεία και, κυρίως, διαφορετικοί οι συνειρμοί του
έθνους όταν πληροφορείται τα του γεύματος. Δικοί μας άνθρωποι, σου λέει, δεν
φοβούνται την κρεμμυδίλα το απομεσήμερο, τη μυρωδιά του σκόρδου στη σύσκεψη,
χαλαροί μεν, διόλου ξενέρωτοι δε.

Το μήνυμα του σουβλακιού ευθυγραμμίζεται άλλωστε με το γιορτινό αντίστοιχο
Ολυμπιακό μήνυμα της τελετής των τσεφτετελιών.

Οι «εικόνες» δένουν και η κουλτούρα του τόπου βρίσκει τη συνέχειά της στο στυλ
της κυβέρνησής του. Οι επικοινωνιολόγοι εργάζονται πυρετωδώς, είναι φανερό.

Άλλωστε και το περιεχόμενο της συζήτησης, όπως πληροφορηθήκαμε από τα δελτία
ειδήσεων, βρέθηκε να ακολουθεί γλωσσικό ιδίωμα ταιριαστό με τη σουβλακοφαγία.

Απελευθερώνεται από την επισημότητα, ακολουθεί τη λαϊκή γεύση και ενδύεται την
αμεσότητα της μυρωδιάς γύρου και σκόρδου.

Άλλωστε, όπως γνωρίζουμε, οι μυρωδιές ανασύρουν εικόνες από τη μνήμη, ξυπνούν
αισθήσεις, ταυτίζονται με ιστορίες, με παραδόσεις, με στιγμές. Ευφυής η
επικοινωνιακή σύλληψη να ταυτιστεί, λοιπόν, μια πολιτική στιγμή με τις πιο
έντονες μυρωδιές της γευστικής παράδοσης του έθνους, αποκτά και αυτή την
έντασή τους και την αποτελεσματικότητά τους στον χορτασμό του πεινασμένου.

Οι πλέον εκλεπτυσμένες θεωρίες επομένως για την αμεσότητα που πρέπει να
έχει ένα πολιτικό μήνυμα βρήκαν την απόλυτη εφαρμογή τους στα τραπεζάκια της
γνωστής σουβλασερί των Αθηνών. Εκεί δεν έχει λεπτές γεύσεις και διφορούμενες
μυρωδιές για να μπερδέψουν ως προς τις προθέσεις και τα αποτελέσματά τους.

Χρώματα, εδέσματα και αναθυμιάσεις έχουν την απόλυτη σαφήνεια που απουσιάζει
συνήθως από την πολιτική.

Είναι το αντίθετό της. Μόνο η σύνθετη μορφή του γύρου – έστω από κοτόπουλο,
όπως μας πληροφόρησαν ότι προτίμησαν ορισμένοι εκ των συνδαιτυμόνων για λόγους
διαίτης – διατηρεί κάτι από την πολυπλοκότητα μιας πολιτικής απόφασης. Αλλά το
γευστικό αποτέλεσμα δικαιώνει και χορταίνει.

H πολιτική σημασία των μαγείρων-συμβούλων

Είναι φανερό πως έχει γίνει εξαιρετικά δύσκολο και δαπανηρό το επάγγελμα του
πολιτικού στις μέρες μας. Απαιτεί δίπλα στις ομάδες των επικοινωνιολόγων και
ιστορικούς που θα μπορούν να αναλύσουν τη γευστική παράδοση του έθνους,
αναλόγως με τις ιστορικές περιόδους και γιατί όχι, μαγείρους-συμβούλους που
γνωρίζουν κάθε γεύση ποιο ακριβώς μήνυμα μπορεί να στείλει – σπουδαίοι
άρχοντες στήριξαν πολιτικές τους επιτυχίες στους μαγείρους τους. Να, αίφνης,
σου λένε πως σε μια ερωτική συνάντηση οι φράουλες με σαντιγί φτιάχνουν
αισθησιακή ατμόσφαιρα και δεν βαραίνουν το στομάχι, ιδίως όταν η ερωτική
λιγούρα είναι μεγάλη.

Σε εποχές λιτότητας, που εξ ορισμού αφήνουν ελαφρύ το στομάχι, να που
ενδείκνυται το σουβλάκι για αισθησιακά μηνύματα, προς ξελιγωμένους πολίτες. Θα
τους βεβαιώσει πως ο χορτασμός τους είναι και ο διακαής πόθος των
σουβλακοφάγων κυβερνητών του.