Kέντρο Bιβλίου και… πολέμου

Ο συγγραφέας Δημήτρης Νόλλας, πρόεδρος του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου, είναι «μπλοκ» με τη διευθύντρια Κατρίν Βελισσάρη. Καθένας τους όμως επελέγη από διαφορετικούς διαύλους του υπουργείου Πολιτισμού

Όταν στη θέση του προέδρου του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου τοποθετήθηκε ο
συγγραφέας Δημήτρης Νόλλας και στη θέση της διευθύντριας η μάνατζερ του
βιβλίου Κατρίν Βελισσάρη, ένα θετικό μήνυμα εστάλη στον δύσπιστο, απέναντι
στον θεσμό, κόσμο του βιβλίου. Ωστόσο, την αρχική ικανοποίηση για την
υπερκομματική επιλογή του υπουργείου Πολιτισμού διαδέχθηκε η απογοήτευση,
καθώς στο εσωτερικό του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου φαίνεται να μαίνεται πόλεμος
ελέγχου και εξουσίας. Με μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου, προσκείμενα στην
πολιτική ηγεσία, να αυτοαναγορεύονται σε αυθεντικούς εκφραστές της πολιτικής
βιβλίου ή και τοποτηρητές της χρηστής διοίκησης, παρακάμπτοντας τα αρμόδια
όργανα.

Αυτά προκύπτουν όχι μόνο από το ρεπορτάζ αλλά και από δημόσιες τοποθετήσεις.
Το μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου, Διονύσης Μαγκλιβέρας, έστειλε επιστολή
προς τα υπόλοιπα μέλη του Συμβουλίου ζητώντας να συζητηθεί η κατάργηση
υπουργικής απόφασης του 2001, σύμφωνα με την οποία ο διευθυντής του EKEBI
μπορεί να αποφασίσει μόνος για προμήθειες και εκτελέσεις έργων μέχρι του ποσού
των 5 εκατομμυρίων δραχμών. Ο κ. Μαγκλιβέρας υποστηρίζει στην επιστολή του ότι
η υπουργική απόφαση «εκτρέφει την αυθαιρεσία και την αδιαφάνεια», καθώς «ακόμη
και τα μέλη του Δ.Σ. αγνοούν τις αποφάσεις του διευθυντή, τις οποίες
πληροφορούνται από τα MME!…». Το γεγονός, όμως, ότι η επιστολή Μαγκλιβέρα
«διέρρευσε» στον Τύπο προτού φθάσει στο Διοικητικό Συμβούλιο προκάλεσε την
οργή άλλων μελών του, καθώς θεωρήθηκε ότι γίνεται προσπάθεια να προκαταληφθεί
η στάση του Συμβουλίου και να δεθεί χειροπόδαρα ο διευθυντής του EKEBI, ώστε
να μην μπορεί να αγοράζει ούτε γραφική ύλη χωρίς την έγκριση του Δ.Σ.!

Ο αντιπρόεδρος του EKEBI Σπύρος Λίτσας, στέλεχος του ΥΠΠΟ συνδεδεμένο με τον κ. Τατούλη και από εκείνους που πρότειναν την Κατρίν Βελισσάρη, τώρα ζητάει μείωση του ρόλου της επιδιώκοντας μεγαλύτερο προσωπικό του ρόλο

Ο αντιπρόεδρος του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου, Σπύρος Λίτσας, 30χρονος
πολιτικός επιστήμονας που συνδέεται στενά με τον υφυπουργό Πολιτισμού κ.
Τατούλη, φαίνεται από τις δημόσιες τοποθετήσεις του ότι συμμερίζεται την
οπτική του κ. Μαγκλιβέρα και ζητάει μείωση του ρόλου του διευθυντή. Δίνοντας
συνεντεύξεις (και δισέλιδες!) στον φιλοκυβερνητικό Τύπο, με αέρα αυθεντικού
εκφραστή της πολιτικής του EKEBI (την ώρα που ο πρόεδρός του, Δημήτρης Νόλλας,
δεν έχει δώσει καμία προσωπική συνέντευξη), μιλά για «μεγάλες ευθύνες» που
έχει αναλάβει και προαναγγέλλει αλλαγές: «Τα προηγούμενα χρόνια το Εθνικό
Κέντρο Βιβλίου λειτούργησε διευθυντοκεντρικά. Το Διοικητικό Συμβούλιο δεν
έπαιζε μεγάλο ρόλο στις αποφάσεις. Αυτό αλλάζει πια. Υπάρχει αγαστή
συνεργασία, σχέση ισοτιμίας μεταξύ της διευθύντριας, της κ. Βελισσάρη και των
υπόλοιπων μελών του Δ.Σ. Τα λάθη τα οποία έγιναν τα προηγούμενα χρόνια ήταν
αποτέλεσμα της μη ενεργής συμμετοχής των Διοικητικών Συμβουλίων».

Σύμφωνα με πληροφορίες, η διάθεση ενεργής συμμετοχής αρχικά είχε εκφρασθεί με
την επιθυμία του αντιπροέδρου να εγκατασταθεί σε δικό του γραφείο (ο πρόεδρος
δεν διαθέτει!), η οποία προσέκρουσε στην ένσταση των άλλων στελεχών ότι οι
υπάλληλοι, ξέροντας την ειδική θέση του αντιπροέδρου στο υπουργείο Πολιτισμού,
δεν θα μπορούσαν πλέον να διακρίνουν ποιος είναι ο πραγματικός προϊστάμενός
τους.

Ο γενικός γραμματέας του υπουργείου Πολιτισμού Χρ. Ζαχόπουλος, προσωπική επιλογή του Πρωθυπουργού, επέλεξε με τη σειρά του τον Δημήτρη Νόλλα για τη θέση του προέδρου του EKEBI. Προς το παρόν, αποφεύγει να παίξει τον ρόλο του διαιτητή στη σύγκρουση, πιθανόν για να μη συγκρουστεί και ο ίδιος με τον υφυπουργό κ. Τατούλη

Στο προχθεσινό Διοικητικό Συμβούλιο, πάντως, όσοι περίμεναν πολεμικό
κλίμα προσωρινώς διαψεύστηκαν, παρά το γεγονός ότι συζητήθηκε η επιστολή του
κ. Μαγκλιβέρα. Ο τελευταίος δεν βρήκε υποστηρικτές, καθώς ο αντιπρόεδρος – που
εικαζόταν ότι θα συνηγορούσε – απουσίαζε. Αν πρόκειται για το τέλος του έργου
ή μόνο μιας πράξης του, θα το μάθουμε σύντομα…

Οι επιλογές των δύο ανεξάρτητων στελεχών του Κέντρου Βιβλίου δεν έγιναν από
τον ίδιο κύκλο. Ο Δημήτρης Νόλλας υπήρξε επιλογή του γενικού γραμματέα του
υπουργείου Πολιτισμού – και ανθρώπου του περιβάλλοντος του πρωθυπουργού και
υπουργού Πολιτισμού – Χρήστου Ζαχόπουλου, ενώ την Κατρίν Βελισσάρη προσέγγισε
το περιβάλλον του υφυπουργού και του σημερινού αντιπροέδρου του EKEBI, κάτι
που προκαλεί εύλογα ερωτήματα. Γεγονός είναι ένα: είτε αληθεύουν είτε όχι οι
δημοσιογραφικές πληροφορίες για παράλληλες γραμμές στο υπουργείο Πολιτισμού
(του υφυπουργού και του γενικού γραμματέα), οι σχέσεις προέδρου και
διευθύντριας καθόλου δεν επηρεάζονται, καθώς αμφότεροι διακηρύσσουν προς πάσα
κατεύθυνση την αρμονική συνεργασία τους, δίνοντας εντύπωση μετώπου που λίγα
καταλαβαίνει από λεπτές πολιτικές ισορροπίες…

Αντιδράσεις των «πρώην»

Την αντίδραση μελών της προηγούμενης διοίκησης του EKEBI (Ρένα
Σταυρίδη-Πατρικίου, Δημήτρης Δασκαλόπουλος, Μαρία Ευσταθιάδη, Χρήστος Λάζος)
προκάλεσαν οι δηλώσεις του προέδρου Δημήτρη Νόλλα για «φαγοπότι» και
«φαραωνικού τύπου εκδηλώσεις», που τις χαρακτήρισαν ως «κακόβουλες» και
«δυσφημιστικές». «Οι υποχρεώσεις του EKEBI προς τρίτους», προσέθεταν, «κατά τη
στιγμή της παραίτησής μας ανέρχονταν σε 500.000 ευρώ, ενώ είχαν προϋπολογισθεί
700.000 ευρώ για την παρουσία της Ελλάδας ως τιμώμενης χώρας σε διεθνείς
εκθέσεις, και για την Scripta. Για το συνολικό ποσό, ως πρόσθετη επιχορήγηση,
υπήρχε γραπτή δήλωση του υπουργού Πολιτισμού».

«Συμπτώματα πανικού»

Ο Δημήτρης Νόλλας, σε ερώτηση για τις εσωτερικές αντιθέσεις στο Δ.Σ. του
EKEBI, δεν τις αρνείται: «Κάθε συλλογική προσπάθεια έχει πάντα, τουλάχιστον
στο ξεκίνημά της, ένα ρίσκο», λέει. «Διαφορετικοί άνθρωποι, συχνά άγνωστοι
μεταξύ τους, καλούνται στο πλαίσιο ενός Δ.Σ. να εφαρμόσουν από κοινού μια
πολιτική. Ποιος μπορεί να ξέρει ποιες προσδοκίες και ποιες ελπίδες κουβαλάει
καθένας από αυτούς εκεί μέσα. Έτσι, συχνά έχουμε συμπτώματα πανικού ορισμένων
εξ αυτών, πανικού μπροστά στην ενηλικίωση. Διότι καλούνται να ομονοήσουν,
“πάντοτε την αληθείαν ομιλούντες, πλην χωρίς μίσος για τους ψευδομένους”. Το
συγκεκριμένο γεγονός είναι σύμπτωμα αυτού του πανικού. Μια… παιδική
ασθένεια. Σας βεβαιώ πως όσο είμαι πρόεδρος του EKEBI, θα περάσει. Αυτό μπορώ
να σας το βεβαιώσω, γιατί προσωπικά ανέχομαι τους πάντες εν αγάπη όπως
προτρέπει η αποστολική ρήση», καταλήγει.

Υπάλληλοι με τον φόβο της απόλυσης

Οι εσωτερικές έριδες στο EKEBI συνδυάζονται με την τύχη του συνόλου των
(συμβασιούχων) υπαλλήλων που, εδώ και καιρό, δεν γνώριζαν αν θα παρέμεναν. Με
ολιγόμηνες ανανεώσεις, τον τελευταίο καιρό βρίσκονταν «στον αέρα». Παρά το
γεγονός ότι η διευθύντρια είχε υποσχεθεί να καταβάλει κάθε προσπάθεια να
παραμείνουν, οι υπάλληλοι φοβούνταν ότι στα τέλη Σεπτεμβρίου, οπότε και έληγαν
οι συμβάσεις τους, θα πήγαιναν σπίτι τους. Υπήρχε δε επιπλέον ο φόβος της
τακτοποίησης «δικών μας παιδιών», σε έναν οργανισμό που πολλοί έβλεπαν ως
«πασοκομάγαζο».

Σε συνέντευξη στη «Βραδυνή» (25/9) ο αντιπρόεδρος του EKEBI έλεγε: «Το Δ.Σ.
με τη διευθύντρια θα προσεγγίσει, ατομικά και κατά περίπτωση, κάθε εργαζόμενο.
Για να γνωρίζετε, με το που αναλάβαμε δώσαμε σε όλους ανεξαιρέτως τρίμηνες
συμβάσεις, ώστε να μπορέσουν να προσφέρουν υπό νέα διοίκηση. Αυτό προτάσσει το
σύγχρονο μάνατζμεντ»! Τρεις μέρες μετά, οι υπάλληλοι άνοιγαν σαμπάνιες, καθώς
ελήφθη απόφαση για νέες δεκαοκτάμηνες συμβάσεις (η μεγαλύτερη έως τώρα ήταν
εννεάμηνη), έπειτα από πρόταση άλλων παραγόντων του υπουργείου.