Aκόμα ένα αντίο

Όλος ο κόσμος έχει το Σαββατοκύριακο να πορεύεται, εμείς βάλαμε την αργία
Δευτερότριτο. Σ’ όλα ανάποδοι. Ηθοποιοί βλέπεις, θεατρίνοι! Μόνο που η
προχθεσινή αργία είχε τον ίσκιο της βαρύ. Μας έβλεπα όλους μαζεμένους ν’
αποχαιρετάμε την Ελένη. Λίγα τα πηγαδάκια. Οι περισσότεροι (κι είμαστε
πολλοί), ο καθένας μόνος του, να κόβει βόλτες στο προαύλιο. Έκλεινες τα μάτια
κι άκουγες «μια συναυλία από κρότους» στο πλακόστρωτο.

Έφευγε φέτος το καλοκαίρι ένας ένας κι εγώ ανίκανος να πάω για τον
αποχαιρετισμό. Χθες δεν γινότανε. Έριξα πίσω τα προβλήματα και πήγα. Πήγα κι
έκανα σαν να μην πήγα. Χαιρετούσα κόσμο, έλεγα τις κοινοτοπίες μου,
παρατηρούσα, παρηγορούσα και μέσα μου ένας κόμπος που δεν ήτανε να λυθεί.
Διάβασα τα στεφάνια, άκουσα τη λειτουργία μέσω μεγαφώνων και με τους πρώτους
που είδα να βγαίνουνε από τον ναό, το ‘βαλα στα πόδια. Δεν ήθελα να δω. Ήθελα
να θυμάμαι. Να θυμάμαι, μαθητής ακόμα στην Επίδαυρο, πώς φύσαγε απαλό το
αεράκι κι έπαιρνε από το πέπλο της μια πτυχή και τη ζωντάνευε, όπως ζωντανεύει
και τώρα δίπλα μου το γέλιο της. Έβγαινα στο θέατρο και είχα μάνα – Άλκηστη
την Ελένη Χατζηαργύρη. Με κράταγε από το χέρι. Θυμάμαι μέσα από το δέρμα της
πώς έφεγγε το φως. «Εγώ έχω πάντα τρακ, αλλά απόψε στο χαρίζω. Χαλάλι σου»,
μου είπε.

Πέρασαν τα χρόνια κι από τότε δεν έτυχε να συναντηθούμε στη σκηνή. Τον
τελευταίο τον καιρό όμως, με αφορμή το «Βραβείο Χορν» συναντιόμασταν πιο
συχνά. Μέχρι που φέτος το καλοκαίρι συναντηθήκαμε για τη δουλειά του χειμώνα
με τη Ρένη, την Κατερίνα και τον Βίλη. Αλίμονο, η δουλειά αυτή δεν ήτανε να
γίνει.

Θύμαμαι κάτι βράδια με το ραδιοφωνάκι αγκαλιά και τη φωνή της πριγκηπέσας
Ιζαμπό να παρηγορεί το σκοτάδι. Θυμάμαι σκαρφαλωμένος στη μάντρα να βλέπω την
ασπρόμαυρη εικόνα της στο «Διάνα» – Θερινός – Καλλίπολη. Κι ύστερα στο θέατρο,
ντυμένη την Κασσάνδρα, μετά στον Τσέχωφ, στον Άλμπι, στον Λόρκα, τελευταία
στην κυρία Κλάιν. Ακόμα θυμάμαι τη θέρμη όταν μιλούσε γι’ αυτήν ο Τερζάκης.
«Ήτανε μια Μάσα που έπρεπε να είχε δει ο Τσέχωφ», έλεγε, και μια φλεβίτσα στον
λαιμό κοκκίνιζε πάνω από το κολλάρο. Πέρσι ήρθε στο καμαρίνι μ’ ένα δωράκι κι
όπως καθότανε στον καναπέ, σαν να συνέχιζε μια παλιά κουβέντα και σχεδόν
ψυχρά, επαγγελματικά άρχισε να με γλυκαίνει με λόγια που σπάνια πολύ μου ‘χουν
χαρίσει.

Χθες την αποχαιρετήσαμε. Λίγα τα πηγαδάκια. Οι περισσότεροι, ο καθένας μόνος
του να κόβει βόλτες στο προαύλιο. Πάνω κάτω. Πάνω κάτω. Έκλεινες τα μάτια κι
άκουγες «μια συναυλία από κρότους». Στο πλακόστρωτο, κακόγουστο μωσαϊκό τα
αποτσίγαρα.

«Ελένη από τότε που ‘φυγε η μητέρα μου εγώ έχω πάντα πένθος. Αλλά απόψε στο
χαρίζω. Χαλάλι σου».