MATIEΣ Tο δικό μας!

Να μου το θυμηθείτε: δεν θα γίνει τίποτα! Και σε λίγο καιρό – έναν
μήνα, έξι μήνες, έναν χρόνο – θα κλαίμε, θα οδυρόμαστε, θα καταριόμαστε και
θα… παίρνουμε καινούργια μέτρα! Γιατί έτσι είμαστε, οι Έλληνες: λογάδες,
«μάγκες», εξυπνάκηδες και, πρωτίστως, συμφεροντολόγοι. Όχι όλοι, βέβαια. Αλλά
οι περισσότεροι.

Σκοτώθηκαν τα επτά παιδιά στο Ασπρονέρι. Αλλά, την άλλη μέρα, με το
αίμα νωπό στην άσφαλτο, τα ίδια και τα ίδια: «Προσπεράσματα λεωφορείων σε
νταλίκες, ανεπίτρεπτες ταχύτητες, αδιάφοροι οδηγοί θηριωδών οχημάτων, φαλακρά
λάστιχα, επισφαλή φορτία» («E»). Δεν πά’ να φωνάζει ο Πρωθυπουργός ότι «για
κάθε πολιτισμένη χώρα η οδική ασφάλεια είναι ουσιώδης συνιστώσα της ποιότητας
ζωής»; Εμείς, οι εργολάβοι, οι νταλικέρηδες, οι οδηγοί, οι τροχονόμοι, θα
κάνουμε το δικό μας! Γιατί, έδώ, είναι Ελλάδα. Δεν είναι παίξε-γέλασε…

Είναι απίστευτο: γι’ αυτόν τον δρόμο-καρμανιόλα, με τους 400 νεκρούς τα
τελευταία χρόνια, την ίδια στιγμή που άρχισαν να διατυπώνονται προτάσεις για
διαπλατύνσεις, υποθαλάσσιες σήραγγες, γέφυρες κ.λπ., ξεσηκώθηκαν οι πάντες!
Ξεσηκώθηκε και η Λαμία, γιατί θα έμενε μακριά από την εθνική οδό! «Βούλιαξε το
πέταλο από τις προσφυγές» («TA NEA»)!

Από πού ν’ αρχίσει κανείς και πού να τελειώσει… Το μικρό παιδί βλέπει τους
γονείς του να λυσσάνε για «αμάξι». Παίρνει ποδήλατο, παίρνει μηχανή. Και
ύστερα αγοράζει αυτοκίνητο, πληρώνοντάς το σε 60 μηνιαίες δόσεις των 70 και
100 ευρώ! Καί, βέβαια, δεν φοράει ζώνη ασφαλείας. Και τρέχει. Και προσπερνάει.
Και κάνει φιγούρες. Γιατί δεν υπάρχουν πάρκα κυκλοφοριακής αγωγής, για να του
μάθουν τι σημαίνει οδική ασφάλεια. Γιατί βλέπει τους γύρω του να αφηνιάζουν.

Και πάμε στους δρόμους: άθλιοι, σχεδόν όλοι οι επαρχιακοί! Και χωρίς σήμανση.
Και με τους τροχονόμους χαμένους! Και να τα φορτηγά, και να οι νταλίκες. Με
άγρυπνους, ταλαιπωρημένους οδηγούς, και με φορτία βαρύτερα από το
επιτρεπόμενο. Και οι ταχογράφοι εξαφανισμένοι. Και τα αφεντικά να περιμένουν
με το ρολόι στο χέρι, για να φορτώσουν καινούργιο εμπόρευμα.

Όχι, δεν πρόκειται να γίνει τίποτα. Το 2007, για το οποίο μιλάει ο Σουφλιάς,
τα ίδια θα λέμε. Και θα κλαίμε. Γράφει ο γεωλόγος N. Μακαρονόπουλος: «Το 1998,
όταν εργαζόμουν σε τεχνικό έργο στην περιοχή και συζητιόταν η περίφημη ζεύξη
του Μαλιακού, σε όλα τα τοπικά ραδιόφωνα, οι “τοπικοί φορείς” ήταν λάβροι κατά
της ζεύξης, γιατί το έργο θα προκαλούσε οικονομική καταστροφή». Και ο Χρ.
Μιχαηλίδης, στη στήλη του οποίου δημοσιεύονται τα ανωτέρω, συμπληρώνει: «Ο
τότε δήμαρχος Λαμίας, που είναι και τωρινός, πανηγύριζε για τη ματαίωση του
έργου, επικαλούμενος την προστασία του περιβάλλοντος»…