[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Περίσσεψαν τα δάκρυα και οι λυγμοί για τα επτά παιδιά που έχασαν τη ζωή στους
στο καταραμένο πέταλο του Μαλιακού. Περίσσεψαν και οι αναλύσεις των γνωστών
ειδικών (επί παντός του επιστητού) που κατέκλυσαν τις τηλεοράσεις. Μάθαμε όλοι
για την υπέρβαρη νταλίκα, που έτρεχε με τόσα χιλιόμετρα αντί για τόσα.
Πληροφορηθήκαμε επίσης για τα κυκλώματα που μπορεί να δώσουν άδεια οδήγησης
ακόμη και σε τυφλό. Γίναμε γνώστες κάθε λεπτομέρειας, αλλά κανείς δεν είπε για
τις ευθύνες της κοινωνίας. Διότι βλέποντας μερικούς παράγοντες να δακρυρροούν
μπροστά στις κάμερες, θυμήθηκα – και τι δεν θυμήθηκα. Μήπως δεν ήταν ο
νομάρχης Θαν. Χειμάρας, τότε βουλευτής της N.Δ., που σήκωσε τη σημαία του…
τίμιου αγώνα για να μην παρακαμφθεί ο Μαλιακός; Μήπως δεν ήταν ο νυν
υφυπουργός Υγείας, τότε βουλευτής, Θαν. Γιαννόπουλος που ωρυόταν να μη γίνει η
υποθαλάσσια ζεύξη; Μήπως δεν ήταν ο δήμαρχος, οι παράγοντες της περιοχής, η
νομαρχιακή της N.Δ. που έκλειναν τους δρόμους για να μην παρακαμφθεί το
«πέταλο του θανάτου» και… «μαραζώσει» οικονομικά η περιοχή;

Θλιμμένοι στα παράθυρα

Αυτοί ήταν βέβαια. Όλοι μαζί, κι ο καθένας χωριστά που έχει σχέση και
«σχέσεις» με την καντίνα, το βενζινάδικο, το τυροπιτάδικο, το καφέ, κι ό,τι
άλλο είναι εγκατεσπαρμένο σ’ αυτό τον δρόμο-καρμανιόλα. Κι από κοντά, μια
ηρωική μορφή του Ευρωκοινοβουλίου, ένας λάβρος υπερασπιστής του περιβάλλοντος,
ένας ακούραστος προασπιστής της λαϊκής βούλησης, ονόματι Αντ. Τρακατέλλης. Το
καταφύγιο κάθε κατατρεγμένου παράγοντα της Δεξιάς. Που με ερωτήσεις και
παρεμβάσεις στην Ευρωπαϊκή Ένωση πέτυχε να σταματήσει το έργο της ζεύξης του
Μαλιακού, και μετά ζήτησε και τα ρέστα – δεν απορροφήθηκαν λέει τα κονδύλια
για την κατασκευή του δρόμου! Όλοι αυτοί λοιπόν οι φαρισαίοι παρήλασαν
θλιμμένοι στα παράθυρα, αλλά ουδείς βρέθηκε να τους επισημάνει ότι όλα έχουν
ένα όριο, ακόμη και η κοροϊδία. Διότι, κύριε, τι να την κάνω εγώ τη θλίψη σου
όταν έχουν χαθεί τόσες νέες ζωές;

Το Συμβούλιο… χωροταξίας

Σιγά να μην έχουν τύψεις αυτά τα άτομα. Γιατί είχαν ποτέ και για τίποτε; Πάρτε
παράδειγμα άλλο έργο, τη Δυτική Υμηττού. Καθυστέρησε σχεδόν δύο χρόνια, επειδή
είχε την ατυχία ο… δρόμος (!..) να διέρχεται κοντά από το σπίτι ανώτατου
δικαστικού. Κάτι γείτονές του προσέφευγαν συνεχώς στο Συμβούλιο της
Επικρατείας. Και το Συμβούλιο, που είναι και συμβούλιο… χωροταξίας,
περιβάλλοντος, δημοσίων έργων, συγκοινωνιολογίας και δεν ξέρω τι άλλο, συνεχώς
επίσης, δικαίωνε τις προσφυγές. Αδιαφορώντας για τα εκατομμύρια εργατοώρες που
χάνονταν στη Μεσογείων και τους γύρω δρόμους, από χιλιάδες χιλιάδων οδηγούς,
το Συμβούλιο επέμενε πεισματικά στην άρνησή του. Δύο χρόνια καθυστέρησε το
έργο, χάθηκαν δισεκατομμύρια ενδιαμέσως, δόθηκαν κι άλλα δισ. για τις
καθυστερήσεις. Τι λέμε τώρα; Για το πέταλο του Μαλιακού θα συζητάμε;

Οι 170 μετεγγραφές… ασφαλείας

Και τι να συζητάμε δηλαδή; Για τις μετεγγραφές; Πώς χάθηκε έτσι το θέμα από το
προσκήνιο είναι μυστήριο. «Σβου» κανονικό. Σαν να μην υπήρξε ποτέ. Αλλά εμείς
δεν ξεχνάμε. Κάτι ερωτήσεις-υπόλοιπα, από την προηγούμενη εβδομάδα, που
είχαμε, θα τις υποβάλουμε, γιατί κρίμα είναι να μείνουν στο συρτάρι. Λοιπόν:
είναι ακριβές ότι ο κ. Αντ. Τρακατέλλης μετενέγραψε στο Αριστοτέλειο
Πανεπιστήμιο τις δύο κόρες του από ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα του
εξωτερικού; Κι αν ναι, ποια διαδικασία ακολουθήθηκε, και τι λόγοι
επικαλέστηκαν στις αιτήσεις τους; Το δεύτερο ερώτημα αφορά μετεγγραφές παιδιών
δικαστικών. Υπάρχουν; Έχουν γίνει; Και τι λόγους επικαλούνται στις αιτήσεις
τους; Διότι πηγή μου στο υπουργείο Παιδείας μού ανέφερε ότι μιλάμε για… 170
μετεγγραφές, με επίκληση… λόγων ασφαλείας (!..) όπως και στην περίπτωση
Τσιτουρίδη. Τι λόγους ασφαλείας είχαν; Οι γονείς τους, λέει, χειρίστηκαν
σοβαρές υποθέσεις του ποινικού δικαίου. Γίνονται αυτά;

Χορταίνεις με το 0,3%;

Όλα γίνονται. Ακόμη και η λιτότητα μπορεί επί Νέας Δημοκρατίας να βαφτιστεί
«παροχές». Το είδαμε το έργο, με την ανακοίνωση του προσχεδίου για τον
προϋπολογισμό, και τις τρομερές αυξήσεις ύψους… 0,3%! Διότι όλα μπορείς να
τα κάνεις, ακόμη και να βαφτίσεις το κρέας ψάρι, αλλά τον μισθοσυντήρητο και
τον συνταξιούχο, που τους φλόμωσες προεκλογικά στις υποσχέσεις, πώς θα τους
χορτάσεις με το 0,3%; Ακόμη κι αν σε λένε Αλογοσκούφη, δεν μπορείς. Τι μπορείς
να κάνεις; Να σιωπάς. Διότι τα έκανες όπως τα έκανες με τη διαβόητη απογραφή,
τουλάχιστον μην προκαλείς. A, παρεμπιπτόντως, τα καλύτερα για την οικονομία
μετά την αλογο-απογραφή έρχονται σε λίγο. Πληροφορούμαι ότι στο «τσακ» είμαστε
να λάβει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή απόφαση για περικοπή των κονδυλίων από το Γ’ ΚΠΣ
– ως πρώτη τιμωρία. Άντε, καλή συνέχεια, βρε…

Μακρινές οι… πρόωρες εκλογές

Λιτότητα και πρόωρες εκλογές πάει; Δεν πάει. Επειδή μεσοβδόμαδα έπαιξε πολύ το
σενάριο – λόγω των εξεταστικών επιτροπών κυρίως – ότι ο Καραμανλής πάει σε
πρόωρες εκλογές, η εκδοχή ακούγεται μάλλον ως ανέκδοτο. Διότι τι να κάνει να
πάει στις εκλογές; H παλιά εισήγηση «να περιθωριοποιήσουμε το ΠΑΣΟΚ» σήμερα
δεν έχει καμία ουσία. Τα – μαζεμένα – προβλήματα που αντιμετώπισε η κυβέρνηση
μέσα στον πρώτο μήνα ουσιαστικής διακυβέρνησης (οι προηγούμενοι έξι δεν
πιάνονται, ήταν της «ανοχής») κατέδειξαν και στον πιο δύσπιστο ψηφοφόρο ότι η
κυβέρνηση παλεύει απεγνωσμένα να σταθεί στοιχειωδώς στα πόδια της. Το
θεωρητικό διάστημα ως τις εκλογές είναι μόλις έξι μήνες. Θα τα καταφέρει;
Δύσκολο. Άρα, πώς να πάει σε πρόωρες εκλογές; Κι αν πάει, ποιος τού εγγυάται
ότι θα αυξήσει τη διαφορά από το ΠΑΣΟΚ, και δεν θα τη μειώσει, όπως είναι και
το πιθανότερο; Γι’ αυτό και για μερικά άλλα, ειδικότερα, το όλο θέμα «πρόωρες
εκλογές» φαντάζει ως ανέκδοτο…

KAI TO ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

Ο εργολάβος εμπόδιο στην παράκαμψη

H Δυτική Ελλάδα χαίρεται να περνάει πάνω από τη γέφυρα που ενώνει το Ρίο με το
Αντίρριο. Αλλά πόσο κρατάει αυτή η χαρά; Μόλις 5 με 7 λεπτά, όσο δηλαδή
διαρκεί η πορεία πάνω στη γέφυρα. Μετά αρχίζει η πίκρα. Ο πιο άθλιος «εθνικός»
δρόμος της ελληνικής επικράτειας είναι αυτός που συνδέει το Αντίρριο με την
Αμφιλοχία. Εκατοντάδες ατυχήματα γίνονται κάθε χρόνο και δεκάδες άνθρωποι
σκοτώνονται ή τραυματίζονται. Ένα από τα πιο επικίνδυνα σημεία είναι η περιοχή
του Αγρινίου, λόγω μεγάλης κίνησης. Προ ετών ξεκίνησε η μελέτη για την
κατασκευή της παράκαμψης της πόλης. Το έργο ανατέθηκε, ξεκίνησε και…
σταμάτησε! Προσέφυγε στο Συμβούλιο της Επικρατείας εργολάβος, διεκδικητής του
έργου. Και κατόπιν προσέφυγε και στην Ευρωπαϊκή Ένωση, και το πέτυχε να
σταματήσει το έργο. Σήμερα, δύο χρόνια μετά, άνθρωποι εξακολουθούν να
σκοτώνονται ή να τραυματίζονται στην «εθνική» έξω από το Αγρίνιο. Χάρη στον
εργολάβο, που με την ίδια μέθοδο έχει μπλοκάρει ό,τι έργο είχε ξεκινήσει στην
ελληνική επικράτεια, και δεν το είχε πάρει ο ίδιος! Κύριε Σουφλιά, τώρα που…
αποκαταστήσατε τη διαφάνεια με τον νέο νόμο για τα δημόσια έργα, μήπως υπάρχει
περίπτωση να ξεκολλήσει η παράκαμψη Αγρινίου; Για να νιώσει και η Δυτική
Ελλάδα ότι είναι… Ελλάδα;