ANAΛΩΣIMA Ώς εδώ!

Πρώτη Τάξη του Λυκείου, Τάξη των διλημμάτων. Ηλικία που σε πλησιάζουν οι
ευθύνες και είσαι ακόμα παιδί και τους κρύβεσαι. Ήθελες τόσο να μεγαλώσεις,
αλλά δεν το εννοούσες έτσι όπως συμβαίνει. Αναρωτιέσαι αν μπορείς να διαλέξεις
το μενού, κάτι να πάρεις, κάτι ν’ αφήσεις, τι δυνατότητες έχεις να το
διαπραγματευθείς. Γελάς και κάνεις φασαρία με τους φίλους σου, υπάρχει
επείγουσα ανάγκη να φέρεις τον κόσμο στα μέτρα σου, έστω και για όσο κρατά μια
εκδρομή. Έχεις όλες τις δυνατότητες μπροστά σου και δεν ξέρεις πολύ σίγουρα τι
θα διαλέξεις. Λυπάσαι να εγκαταλείψεις την παιδική ηλικία, που τόσο βιαζόσουν
κάποτε. Και οι εκδρομές, το πιο ωραίο, αυτές που προορίζονται να είναι το πιο
αξέχαστο κομμάτι της σχολικής ζωής, να οδηγούν στον θάνατο. Τι να πεις και τι
να μοιρολογήσεις; Είναι αβάσταχτο αυτό που συμβαίνει στους δρόμους μας.
Φωνάζουμε, γράφουμε, αγανακτούμε, πονάμε, λίγους μήνες μετά όλα ξεχνιούνται.
Και γίνεται η Εθνική Οδός καθημερινή πρόκληση θανάτου, δεν το ξέρουμε όλοι;
Άλλοι έχουν την τρομοκρατία, εμείς έχουμε τις νταλίκες. Πρέπει να βγούμε στους
δρόμους να διαδηλώνουμε, όπως βγήκαν οι Ιταλοί για τις Σιμόνες και οι Ισπανοί
για την ETA. Είναι και θέμα πολιτικών αποφάσεων, όπως είναι και θέμα πολιτικής
στάσης. Συμβαίνουν πράγματα στους δρόμους που δεν γίνεται άλλο να τα
ανεχόμαστε. Πρέπει να ακουστεί το «φθάνει πια» και να μην ξεθυμάνει. Μακάρι να
μην έβγαιναν όλοι να μιλάνε στα πορτοπαράθυρα της τηλεόρασης, να έπεφτε σιωπή
καλύτερα, να έκλειναν τα φλύαρα στόματα για μία φορά επιτέλους. Και να άρχιζαν
να αλλάζουν τα πράγματα ουσιαστικά, με συγκεκριμένα και αποτελεσματικά μέτρα.