[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Βλέπω πολλούς Πασόκους να αναθαρρούν, γιατί διαπιστώνουν ότι το «θεριό δεν
είναι… θεριό ή δεν είναι ανίκητο». Και γιατί εκείνα που τους έλεγαν, ότι
«οκτώ χρόνια Καραμανλής τουλάχιστον και λίγα λέμε», δεν έχουν και τόση σχέση
με την πραγματικότητα. Ο μήνας του μέλιτος για την κυβέρνηση, που τόσο απότομα
έληξε με την πτώση του Σινούκ, είχε μια ακόμη απογοητευτική, για τη Δεξιά,
συνέχεια με το θέμα Τσιτουρίδη. Κι όπως όλα δείχνουν, ήταν να μην πάρουν
κατήφορο τα πράγματα. Όμως, ας έχουν όλοι κατά νου στη Χαριλάου Τρικούπη –
γιατί τους ξαναείδα με (πολύ) αέρα στα τηλεοπτικά παράθυρα – ότι ο Καραμανλής
εξακολουθεί να έχει ανοχή στην κοινωνία και η κοινωνία του δίνει ακόμη
περιθώρια, στη λογική ότι «καινούργιος είναι, θα μάθει». Και όσο η κοινωνία
βλέπει στα παράθυρα διάφορους, γνωστούς και μη εξαιρετέους, Πασόκους να
κορυβαντιούν τόσο αυξάνει την ανοχή της στον Καραμανλή…

Ζωντανές oι μνήμες

Γιατί – όσο κι αν κακοφαίνεται σε ορισμένους, θα το επαναλάβουμε – το ΠΑΣΟΚ
δεν είναι ακόμη συμπαθές στους πολίτες. Οι μνήμες, οι πολλές μνήμες, από την
κυβερνητική θητεία πολλών, εξακολουθούν να παραμένουν ζωντανές. Οι πολίτες
κάθε φορά που βλέπουν κάποιον απ’ όλους αυτούς στα παράθυρα να κατακεραυνώνει
τη Δεξιά, «αλαφιάζονται». Και λένε μέσα τους, «εντάξει, έχει αδυναμίες η
κυβέρνηση, αλλά άσε να δούμε μήπως στρώσει». Για να γίνει λοιπόν και πάλι
συμπαθές το ΠΑΣΟΚ στην πλειονότητα, και να λένε οι πολίτες με νοσταλγία «ρε,
τι καλή κυβέρνηση ήταν επί Σημίτη», είναι απαραίτητο να περάσει μια περίοδος
εξαγνισμού. Πόση διάρκεια έχει αυτή η περίοδος; Αγνωστο. Αλλά πάντως, όσο
βγαίνουν στα «παράθυρα» οι γνωστοί και μη εξαιρετέοι φίλοι μας, επιμηκύνεται.
Πρόεδρε, γιατί, αλήθεια, δεν τους μαζεύεις;

Βαριά η καλογερική

Να τους «μαζέψει» ο Πρόεδρος, μια κουβέντα είναι. Το θέμα είναι ότι δεν το
καταλαβαίνουν οι ίδιοι να αποσυρθούν από προσώπου γης, για ένα διάστημα. Κι ο
κίνδυνος είναι ο εξής: να συνεχίσει να ξηλώνεται το πουλόβερ, τώρα που άρχισαν
να φεύγουν οι πόντοι ένας ένας και το ΠΑΣΟΚ να μην είναι έτοιμο να παρουσιάσει
μια αξιόπιστη κυβερνητική πρόταση. Διότι αυτή η κυβέρνηση, η οποία ξεκίνησε με
ορίζοντα τετραετίας και με προοπτική μιας ακόμη τετραετίας, φανερώνει
συμπτώματα «κυβέρνησης πολλών χρόνων»! Αυτά που γίνονται τώρα, το ΠΑΣΟΚ τα
εμφάνισε σε διαφορετική μορφή ύστερα από 20 χρόνια διακυβέρνησης. Κι ο
Καραμανλής δείχνει, όλο και πιο πολύ, όλο και πιο συχνά, ότι δεν μπορεί. Ότι
«είναι βαριά η καλογερική», δεν αμφιβάλλουμε. Αλλά όταν διεκδικούσε την
πρωθυπουργία, δεν το γνώριζε;

Μέτρησε ο «συμψηφισμός»

Μόνο αυτό δεν γνώριζε ο Καραμανλής; Άλλα να δείτε. Όπως, για παράδειγμα, ότι
στη διαχείριση της εξουσίας δεν μπορείς να χρησιμοποιείς δυο μέτρα και δυο
σταθμά. Αν το κάνεις, χάνεις κάθε ίχνος αξιοπιστίας. Κι άμα είσαι και νέος,
χάνεις εξ αρχής και την έξωθεν καλή μαρτυρία. Ο Καραμανλής λοιπόν αποδέχθηκε
την παραίτηση Τσιτουρίδη «για λόγους προσωπικής ευθιξίας», αλλά προ ημερών δεν
είχε αποδεχθεί την παραίτηση Σπηλιωτόπουλου που υποβλήθηκε για τους ίδιους
λόγους μετά την ολιγωρία στην κρατική μηχανή που ακολούθησε την πτώση του
Σινούκ. Για τον πρώτο ίσχυσαν τα περί «πολιτικής ευθύνης» για ένα θέμα εντελώς
προσωπικής φύσεως, για τον δεύτερο, που ήταν θέμα μείζονος σημασίας, όχι.
Ύστερα έχουν άδικο εκείνοι που λένε ότι περισσότερο απ’ όλα στην περίπτωση
Τσιτουρίδη μέτρησε ο «συμψηφισμός» για την περίπτωση Σπηλιωτόπουλου…

Το στίγμα της απογραφής

H ιστορία με την Οικονομία είναι μια ακόμη απόδειξη ότι η κυβέρνηση αυτή δεν
είναι που δεν μπορεί, είναι που στην άγνοιά της παίζει και με τη φωτιά. Για
λόγους που έχουν να κάνουν ΜΟΝΟ με την αδυναμία υλοποίησης του πλήθους των
εξαγγελιών που έκανε η N.Δ. και ο Καραμανλής προεκλογικά προκειμένου να
πείσουν τους πολίτες για να κερδίσουν την εξουσία, ξεκίνησαν αυτή την
περιβόητη «απογραφή», που αναδεικνύεται πλέον ως η πιο ηλίθια πολιτική
πρωτοβουλία που ανέλαβε ποτέ κυβέρνηση. Δεν είναι μόνο ότι τέθηκε η χώρα σε
καθεστώς επιτήρησης, άνευ λόγου και αιτίας. Είναι ότι δόθηκε τροφή σε κάθε
είδους και βαθμού αξιοπιστίας μέσο ενημέρωσης να μας την «πέσει» κανονικά –
λίγες μόνο εβδομάδες μετά τα «συγγνώμη» και τα «κάναμε λάθος» των Ολυμπιακών.
Μέχρι και ότι κακώς είμαστε στην ΟΝΕ, μας λένε, και θα έπρεπε να είχαμε φύγει!

Διαφορετικοί προϋπολογισμοί

Κι όλα αυτά γιατί; Γιατί έπρεπε να εξυπηρετηθούν οι στόχοι της Νέας
Δημοκρατίας. Το συμφέρον της χώρας κάτω από το συμφέρον του κόμματος. Μιλάμε
για κανονικό έγκλημα, δηλαδή. Επί της ουσίας πάντως, επειδή διάφοροι αναλυτές
ισχυρίζονται διάφορα, να εξηγήσουμε το εξής: οι ιλιγγιώδεις διαφορές που
εμφανίζει το δημόσιο έλλειμμα τώρα, σε σχέση με τα όσα είχε υπολογίσει η
προηγούμενη κυβέρνηση έχουν να κάνουν με τον τρόπο και ΜΟΝΟ με τον οποίο η
παρούσα κυβέρνηση υπολογίζει το έλλειμμα. H προηγούμενη κυβέρνηση είχε
διεκδικήσει και κερδίσει από την E.E. το δικαίωμα να μην υπολογίζονται στο
έλλειμμα οι δαπάνες για τους στρατιωτικούς εξοπλισμούς, στη λογική ότι δεν
μπορεί η Ελλάδα, που έχει τα γνωστά προβλήματα με την Τουρκία και δαπανά
ετησίως το 5% του ΑΕΠ για εξοπλισμούς, να είναι στην ίδια μοίρα με το Βέλγιο,
το Λουξεμβούργο ή την Ολλανδία, που έχουν σχεδόν μηδενικές στρατιωτικές
δαπάνες. Έρχεται όμως η κυβέρνηση Καραμανλή και, για τα δικά της παιχνίδια,
λέει «όχι, εμείς στο έλλειμμα θα υπολογίζουμε και τις στρατιωτικές δαπάνες»!
Τι άλλο μπορείς να πεις, πάρα μόνο το «εύγε, φιλέλληνες»!

KAI TO ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

Χάλασε την κουμπαριά του… φρουτέμπορα

H ιστορία είναι άκρως διδακτική για το πώς κινείται το «βαθύ γαλάζιο κράτος
της Δεξιάς» και αφορά μεγάλη δημόσια επιχείρηση, που ανήκει στο υπουργείο
Μεταφορών. Προ διετίας η επιχείρηση αυτή, προκειμένου να δημιουργήσει ένα
σύγχρονο κέντρο στη Θεσσαλονίκη, απευθύνθηκε στην Κτηματική Εταιρεία του
Δημοσίου (ΚΕΔ) ώστε να βρεθεί το κατάλληλο ακίνητο. Πράγματι, η ΚΕΔ ενήργησε
εντός του πλαισίου των αρμοδιοτήτων της (προκήρυξε δημόσιο μειοδοτικό
διαγωνισμό), το κτίριο βρέθηκε, η διοίκηση της επιχείρησης ενέκρινε την
πρόταση της ΚΕΔ κι εκεί που προχωρούσε η μίσθωση, έγιναν οι εκλογές. H
διοίκηση της επιχείρησης άλλαξε και ο νέος διευθύνων σύμβουλος από τα πρώτα
πράγματα με τα οποία αποφάσισε να ασχοληθεί ήταν το κτίριο της Θεσσαλονίκης.
Για λόγους που εκείνος γνωρίζει καλά, κι εμείς οι υπόλοιποι αντιλαμβανόμαστε
εύκολα, μια μέρα πήρε έναν κουμπάρο του και ένα φίλο του που στη Θεσσαλονίκη
τον χαρακτηρίζουν «φρουτέμπορα», και βγήκε βόλτα στην πόλη, να βρει ο ίδιος
(άλλο) κτίριο! Ο κουμπάρος και ο φίλος τον έφεραν σ’ επαφή με υποψήφιους
εκμισθωτές, αλλά ο «αρραβώνας» χάλασε όταν κάποιοι το σφύριξαν στον Μιχ.
Λιάπη. H ερώτηση αφορά τον ίδιο τον κ. Λιάπη: γιατί διατηρείται στη θέση του
το παλικάρι και δεν πάει σπίτι του, να μπορεί να βλέπει όποτε θέλει τους
«κουμπάρους» και τους φίλους του;