«Eξορίζουν την τέχνη από τα σχολεία»
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
5 λεπτά  |
 |
|
«Δεν μπορεί κανείς έτσι ανεύθυνα να καταργεί έναν θεσμό που αφορούσε |
Ο νεανικός ενθουσιασμός και η ορμή των μαθητών που αγκάλιασαν το πρόγραμμα
«Πάμε σινεμά;» είχαν ξαφνιάσει τους πάντες. Όταν ξεκινούσε δειλά η ιδέα πριν
από τέσσερα χρόνια, κανείς δεν φανταζόταν ότι θα γινόταν θεσμός τόσο
δημιουργικός. Με εκατοντάδες 15χρονους, 16χρονους και 17χρονους μαθητές από
όλη τη χώρα – και από τον απόδημο Ελληνισμό – να εκφράζονται και να επενδύουν
τα όνειρά τους σε έναν στόχο. Που γαλούχησε πάνω από 230.000 μαθητές και
«γέννησε» 446 μαθητικές ταινίες.
«TA NEA» αναζήτησαν τους πρωταγωνιστές – μαθητές και καθηγητές – του
εκπαιδευτικού προγράμματος, που αντέδρασαν στην απόφαση των υπουργείων
Πολιτισμού και Παιδείας. «Είναι λάθος η κατάργηση τού “Πάμε σινεμά;” γιατί
ήταν ένα πρόγραμμα μέσα από το οποίο πολλοί μαθητές – κι εγώ – βρήκαμε έναν
τρόπο δημιουργίας, ξεφεύγοντας από το άγχος που μας γέμιζε το διάβασμα και η
ετοιμασία για τις εξετάσεις», λέει ο Γρηγόρης Παπανικολάου, άλλοτε μαθητής του
Ενιαίου Λυκείου Περάματος (τώρα πια εργάζεται στο TEI Λάρισας), η περσινή
ταινία του οποίου «Εγώ το παγκάκι» είχε βραβευτεί στο 4ο Μαθητικό Φεστιβάλ, με
ταινίες φτιαγμένες από τα ίδια τα παιδιά -κινηματογραφιστές.
«Το πρόγραμμα», προσθέτει, «σου έδινε την ευκαιρία να δείξεις κρυμμένες
πτυχές του εαυτού σου που πιθανόν δεν μπορούσες να τις φανερώσεις μέσα από τα
κλασικά μαθήματα του σχολείου, συν το γεγονός ότι σε έφερνε σε επαφή με
δεκάδες άλλους συνομήλικους τις μέρες του φεστιβάλ».
«Πολλά παιδιά κατάφεραν να ξεκαθαρίσουν τις ιδέες τους, να βρουν έναν στόχο,
να αποκαταστήσουν τις σχέσεις τους με τους άλλους μέσα από το εκπαιδευτικό
πρόγραμμα “Πάμε σινεμά;”», τονίζει ο Άγγελος Δημάκης, μαθητής πέρυσι του
Λυκείου Ιωαννίνων – είχε κάνει το φιλμάκι «Ο τίγρης» από το «Λάθος» του Αντώνη
Σαμαράκη – που πλέον σπουδάζει στο IEK του ΟΑΕΔ. «Όλες οι ταινίες περνούσαν
ένα μήνυμα, είτε κατά των ναρκωτικών είτε κατά της βίας».
«Το πρόγραμμα βοηθούσε τα παιδιά να δουν την πραγματικότητα γύρω, και όχι την
εικονική των καναλιών», μας λέει η Ιοκάστη Ρίζου, φιλόλογος στο 4ο Ενιαίο
Λύκειο Ιωαννίνων, υπεύθυνη πέρυσι για την ταινία που ετοίμασαν οι μαθητές του
Λυκείου. «Τα παιδιά άρχιζαν να μαθαίνουν να απομυθοποιούν την εικόνα που τους
σερβιριζόταν ως αληθινή. Το πρόγραμμα δεν δέσμευε κανέναν να εκφραστεί, όσο
”κακός” ή ”καλός” μαθητής κι αν ήταν. Δυστυχώς, όμως, η τέχνη παραμένει
εξόριστη από τα σχολεία»!
Έστηναν και τοπικά φεστιβάλ!
Ενδεικτική του δημιουργικού ανέμου που έπνεε σε πολλά σχολεία της χώρας ήταν η
απόφαση πολλών ομάδων μαθητών να προχωρήσουν στη διοργάνωση τοπικών
κινηματογραφικών φεστιβάλ, όπως εκείνο της Ηπείρου από παιδιά που είχαν λάβει
μέρος στο «Πάμε σινεμά;». Το εντοπίζει και ο Φώτης Πολυχρονόπουλος, σκηνοθέτης
– εκπαιδευτής: «Ήταν τόσο πρωτοποριακό αυτό το πρόγραμμα, που νομίζω ότι
κάποια στιγμή θα μαθαίναμε να κάνουμε κινηματογράφο με δεδομένη την ανυπαρξία
ανώτερης κινηματογραφικής εκπαίδευσης! Δεν μπορεί κανείς έτσι ανεύθυνα να
καταργεί έναν θεσμό που αφορούσε 2.000.000 παιδιά».
«Καλλιεργούσε την κριτική ματιά»
Πέτρος Ευθυμίου (πρώην υπουργός Παιδείας): «Το πρόγραμμα “Πάμε σινεμά;”
είχε τεράστια επιτυχία και στα Δημοτικά σχολεία και στα Γυμνάσια και Λύκεια.
Έτσι ώστε να αποτελεί μια από τις πιο πολύτιμες πλευρές των δράσεων
καλλιτεχνίας, παιδείας και αγωγής στο δημόσιο σχολείο. Είναι αδιανόητο να
υπάρξει υπουργός Παιδείας που όχι μόνο δεν θα το συνεχίσει και δεν θα το
διευρύνει, αλλά θα δεχτεί την κατάργησή του. Και είναι γεγονός ότι τον Μάρτιο
η νέα υπουργός Παιδείας κ. Μαριέττα Γιαννάκου είχε δεσμευτεί στην τελετή
απονομής των βραβείων του 4ου Μαθητικού Φεστιβάλ να διευρύνει τον θεσμό».
Ευθύμης Χατζής (σκηνοθέτης, ψυχολόγος): «H οπτικοακουστική γλώσσα
κυριαρχεί σήμερα στη ζωή μας. Είναι δεδομένη και περνάει τα μηνύματά της στα
παιδιά. Και μέσα από το πρόγραμμα “Πάμε σινεμά;”, τα παιδιά μάθαιναν την
αλφάβητο αυτής της γλώσσας κι έφτιαχναν μια πρόταση – την ταινία τους -, έτσι
ώστε να μπορούν να καταλαβαίνουν την αλήθεια από το ψέμα που βγάζει μια
φωτογραφία – εικόνα. ”Οι ταινίες πρέπει να είναι πρότυπα ζωής μας για να
πετύχουν στο κοινό” έλεγαν στην Αμερική (εκεί σπούδασε). Άρα, το παιδί δεν
έχει εκείνο το κριτικό βλέμμα για να ξεχωρίσει ότι η εικόνα είναι κατασκευή κι
όχι αλήθεια. Και το πρόγραμμα “Πάμε σινεμά;” απευθυνόταν σε παιδιά που ήταν
ακριβώς στη σωστή ηλικία για να καλλιεργηθεί μέσα τους η κριτική ματιά
απέναντι στις εικόνες με τις οποίες βομβαρδιζόμαστε».
Φωτεινή Τσαλίκογλου (Καθηγήτρια Ψυχολογίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο,
συγγραφέας): «Αν η διαδικασία της μάθησης στοχεύει στο να συλλογίζεσαι – πέρα
από το να μαθαίνεις -, να στοχάζεσαι, να αμφισβητείς, να ονειρεύεσαι, να
απορείς, να απολαμβάνεις, τότε είναι βέβαιο ότι η τέχνη του κινηματογράφου
έχει έναν δικό της μοναδικό τρόπο να σου τα προσφέρει όλα αυτά. Στην εποχή της
εικόνας που έτσι κι αλλιώς ζούμε, η γνώση που υποτάσσεται άνευ όρων στις
επιταγές ενός εργαλειακού ορθολογισμού, μεταμορφώνεται σε μια γνώση άνευρη,
φτωχή και αποστεωμένη. H κατάργηση του προγράμματος “Πάμε σινεμά;”, έστω και
σε συμβολικό επίπεδο, πιστεύω ότι θα είναι τεράστια απώλεια για τον τρόπο που
αντιλαμβανόμαστε την μόρφωση των νέων παιδιών».
Google news
