είδα στην πόλη

Θα ήθελα να γράψω ένα ποίημα για τα παιδιά με τα μηχανάκια που μεταφέρουν τις
πίτσες. Επειδή όμως δεν είμαι ο Γιάννης Ρίτσος, μου φθάνει η «ποιητική» αυτή
γωνιά των «ΝΕΩΝ» με τον εύγλωττο τίτλο «Είδα στην πόλη». Τα παιδιά αυτά που,
αν τα προσέξεις, το σοβαρό και σκοτεινό, συχνά, βλέμμα τους μοιάζει να
προσπαθεί να εξιχνιάσει όχι τόσο την κατεύθυνση που γι’ αυτήν προορίζονται,
αλλά το ίδιο τους το μέλλον. Και θέλω να φαντάζομαι ότι, καθώς δεν βλέπει
κανείς ώριμης ηλικίας ανθρώπους να μεταφέρουν πίτσες, είναι γιατί στο μεταξύ
τα παιδιά έχουν αποκατασταθεί σε μιαν άλλη δουλειά. Κι άλλα παιδιά τούς έχουν
αντικαταστήσει στις διαδρομές τους.

Σας έχει συμβεί βράδυ σε δρόμο σκοτεινό, ένας νεαρός που μεταφέρει
πίτσες (καινούργιος ίσως στη δουλειά ή στην Αθήνα), να σας σταματήσει για να
σας ρωτήσει με αγωνία πού «πέφτει» μια διεύθυνση κι αν συμβεί να τη γνωρίζετε
και του την πείτε, μια παράξενη ευφορία να σας πλημμυρίζει όλη την υπόλοιπη
νύχτα.

Όμως όσο κι αν τα προσέχω και τα μελετώ αυτά τα παιδιά, χρόνια τώρα, δεν έχω
δώσει ακόμη μιαν εξήγηση: Γιατί ρίχνουν όλο το βάρος του σώματός τους πάνω στο
τιμόνι που, ενώ οδηγούν κανονικά το μηχανάκι, μοιάζει σαν να το σπρώχνουν
κιόλας; Μήπως φταίει το κουβούκλιο με τις πίτσες στο πίσω μέρος που με το
βάρος του «τραβάει» το μηχανάκι προς τα πίσω; Μήπως τα ίδια τα μηχανάκια είναι
δεύτερης ή τρίτης διαλογής ή τα ίδια τα παιδιά άμαθα καθώς είναι (παιδιά από
τα Τρίκαλα, τα Σιάτιστα, την Άρτα) πιστεύουν πως με τον τρόπο αυτό οδηγεί
κανείς το μηχανάκι;

Μαζεμένα, συνήθως, δυο και τρία μαζί, έξω από την πιτσαρία, τις πρώτες
απογευματινές ώρες, όταν η δουλειά δεν έχει ακόμη «πυκνώσει», μ’ ένα «νεσκαφέ»
μπροστά τους και το τσιγάρο στα δάχτυλα, καταλαβαίνει κανείς από το ύφος τους
αν θα μιλούν για το χωριό τους ή για τις «γκόμενες». Σπάνια, μάλλον, θα μιλούν
μεταξύ τους για τον εργένη που αν και η «παραγγελία» του είναι μικρή ο ίδιος
δίνει μεγάλο φιλοδώρημα ή για πελάτες που, αν κι έχουν παραγγείλει ποσότητες,
έχουν στα χέρια τους, πριν ακόμη το παιδί χτυπήσει την πόρτα, το ακριβές
αντίτιμο της «παραγγελίας», χωρίς δέκα λεπτά παραπάνω.

Και μήπως δεν θα υπάρχουν κάποια παιδιά που, στο εσωτερικό της θέας ενός
διαμερίσματος, όπως θα το «πιάνει» το μάτι τους από τη μισάνοιχτη πόρτα, θα
ονειρεύονται να έμεναν τα ίδια με την οικογένειά τους μόλις, με το καλό, την
έφερναν από το χωριό;

Ο Θανάσης Θ. Νιάρχος είναι ποιητής, συνεκδότης του περιοδικού «Λέξη».