Aποθέωση ενός μεγάλου μαέστρου

Ο Ρικάρντο Μούτι διηύθυνε την Φιλαρμονική της Σκάλας στις δύο συναυλίες στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών

Οι βαθιές ανάσες καλής μουσικής συνεχίζονται. Σε εξαιρετικά… πυκνές δόσεις.
Μετά το φεστιβαλικό τριήμερο – ο σπουδαίος δεκαοκτάχρονος του πιάνου Βαντίμ
Χολοντένκο που μας τον έφερε το «Athenaeum», η στραουσική «Σαλώμη» και η
βραδιά Μπετόβεν της Φιλαρμονικής της Βιέννης -, την Κυριακή «ανάπαυσις» και
ιδού το Μέγαρο παίρνει σειρά και ανοίγει τις πύλες της καινούργιας σεζόν του
με μια ορχήστρα και έναν μαέστρο που ανταποκρίνονται πλήρως στον τίτλο της
Σειράς «Μεγάλες Ορχήστρες – Μεγάλοι Μαέστροι». Διότι ο Κλάουντιο Αμπάντο
πρώτα, ο Ρικάρντο Μούτι στη συνέχεια έχουν εξελίξει την Φιλαρμονική της Σκάλας
(του Μιλάνου) σε ένα όντως πρώτης τάξεως όργανο: μία πράγματι «Μεγάλη
Ορχήστρα». Και διότι ο νυν μουσικός διευθυντής της Ρικάρντο Μούτι που τη
διηύθυνε στις δύο συναυλίες που έδωσε στο Μέγαρο είναι όντως μαέστρος Μεγάλος.

Τρεις Συμφωνίες που διατρέχουν ένα ένδοξο κομμάτι στη συμφωνική ιστορία
– 1795, 1823, 1875 -, η ύστατη αρ. 104 του Χάιντν, η αρ. 7 – η «Ημιτελής» –
του Σούμπερτ και η αρ. 5 του Ντβόρζακ συνιστούσαν τους τρεις «σταθμούς» στο
πολύ ενδιαφέρον πρόγραμμα της πρώτης βραδιάς. Κι αν κάποιοι θεώρησαν ότι ο
Μούτι έδωσε μια κάπως «βαριά» εκτέλεση του Χάιντν, στο τέλος ενέδωσαν στη
γοητεία των ερμηνειών του – παρά το ολίγον ναρκισσιστικό, επηρμένο, αγέλαστο,
«αυτοκρατορικό» ύφος του – και στον περίλαμπρο ήχο και τη σύμπνοια, αποτέλεσμα
προφανώς αυστηρής πειθαρχίας, του συγκροτήματος.

H δεύτερη βραδιά άνοιξε με το υπέροχο Δεύτερο Κοντσέρτο για φλάουτο του
Μότσαρτ που το «κελάηδησε» μοναδικά ο νεαρός Ντάβιντε Φορμιζάνο, διακεκριμένος
Ιταλός σολίστας που είναι και Πρώτο Φλάουτο στην Φιλαρμονική, συμπαθέστατος,
χαμογελαστός, κομψός, με ανασηκωμένο το γιακά του σακακιού του ώστε να
φαίνεται η κόκκινη φόδρα. Και συνεχίστηκε με τη μουσική μπαλέτου από τον
«Μάκβεθ» του Βέρντι για να κλείσει με την Δεύτερη Συμφωνία του Μπραμς.

Το χειροκρότημα ήταν αποθεωτικό, διαρκείας και έγινε ρυθμικό και τις
δύο βραδιές. Ο Μούτι μάς χάρισε στο τέλος από ένα ανκόρ: τις εισαγωγές στον
«Γουλιέλμο Τέλο» του Ροσίνι – εκπληκτική εκτέλεση – και στον «Σικελικό
εσπερινό» του Βέρντι, αντίστοιχα.