TΣAPΛΣ ΛOΪNT «Όνειρό μου να παίξω στην Eπίδαυρο»
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
5 λεπτά  |
 |
|
«Θυμάμαι κάποτε τον Κάρλος Σαντάνα να μου φωνάζει καθώς έπαιζα: “Απελευθέρωσε |
Μια ιδιόμορφη καλλιτεχνική σχέση κτίζεται αυτή την εποχή σε ένα παραθαλάσσιο
χωριό της Πελοποννήσου: ένας από τους κορυφαίους εν ζωή σαξοφωνίστες της
γενιάς του ’60, που όμως είναι απόλυτα ενεργός και δημιουργικός έως σήμερα, ο
μεγάλος Τσαρλς Λόιντ -τον είδαμε πέρυσι στον Λυκαβηττό και μάλιστα τον είδαμε
να σηκώνει στη σκηνή και τη Μαρία Φαραντούρη – αφήνει για λίγο το σαξόφωνο
στην άκρη και έρχεται για σύντομες διακοπές στα μέρη μας, προσκαλεσμένος από
τη Μαρία Φαραντούρη.
Ύστερα από ένα γεμάτο συναυλιακό καλοκαίρι, με εμφανίσεις από τις
Σκανδιναβικές χώρες μέχρι και το Ισραήλ, ο βετεράνος της τζαζ απολαμβάνει τις
περιποιήσεις και την ατμόσφαιρα ενός ελληνικού σπιτιού στην ύπαιθρο της
Πελοποννήσου. «Δεν ήθελε η Μαρία να πάω κατευθείαν πίσω στην Καλιφόρνια», μας
είπε. «Να ‘μαι λοιπόν εδώ, και ευτυχώς, γιατί αυτές τις μέρες ζω το ένα θαύμα
μετά το άλλο».
Στο τηλέφωνο η φωνή του κ. Λόιντ μοιάζει νεανική (παρά τα 66 του χρόνια),
γεμάτη συναίσθημα και μια ήρεμη ευγένεια που γλυκαίνει το αυτί. Δεν προλαβαίνω
να τον ρωτήσω πολλά και μου λέει πόσο συγκλονίστηκε που βρέθηκε στο Αρχαίο
Θέατρο της Επιδαύρου – «πολύ θα ήθελα να παίξω εκεί κάποια μέρα»-, πόσο η
Πελοπόννησος του θύμισε τη γη των προγόνων του – «μου θυμίζει τη χώρα των
Ναβάχο» -, πόσο γοητευμένος και συγκινημένος είναι από «την πνευματικότητα του
πολιτισμού μας».
«Νιώθω ότι θα μπορούσα να ζήσω εδώ μια ολόκληρη ζωή και να ανακαλύπτω
διαρκώς».
Με την ίδια θέρμη μίλησε και για τη φίλη του, τη Μαρία Φαραντούρη. «Όταν
άκουσα για πρώτη φορά τη φωνή της κάτι με άγγιξε πολύ βαθιά, σαν να μας ένωνε
μια κοινή κλωστή. Εκείνη έχει ένα ειδικό “feeling” για τη μουσική μου κι εγώ
λάτρεψα αμέσως τη φωνή της».
Φαίνεται λοιπόν ότι μεταξύ περιπάτων, γευμάτων και απολαυστικών
Σεπτεμβριάτικων ηλιοβασιλεμάτων υπάρχει και μια δημιουργική διάσταση στη
συνεύρεση αυτή: «Έχουμε αυτήν την αμοιβαία εκτίμηση και αγάπη και σίγουρα θα
βγει κάτι μέσα από αυτό. Τώρα η Μαρία έχει κάποιες από τις μουσικές μου και
κάνει πρόβες μαζί με τον μαέστρο της… Να δούμε. (Από την ίδια μάθαμε ότι
σκέπτονται να συμπεριλάβουν και κάποιες διασκευές που θα κάνει ο Λόιντ σε
δημοτικά τραγούδια).
Σας δόθηκε καθόλου η ευκαιρία να ακούσετε σύγχρονη ελληνική μουσική;
«Θα είμαι ειλικρινής. Δεν ξέρω πολλά πράγματα. Πρώτη φορά που άκουσα για την
Ελλάδα και τη μουσική της ήταν από έναν Ελληνοαμερικανό μαθητή μου, τον David
Lynch, ο οποίος έχει παντρευτεί μια εξαιρετική τραγουδίστρια, την Έλλη
Πασπαλά. Αυτοί μου έδωσαν κάποια πράγματα να ακούσω…».
Εσείς ζήσατε και την εποχή του ’60 και του ’70 που συνέβησαν μεγάλες
κοινωνικές και πολιτισμικές ανακατατάξεις, οι οποίες επηρέασαν και τη μουσική.
Σήμερα;
«Ναι, ήταν ωραίες εποχές… Είχαμε μεγάλες ιδέες τότε, θέλαμε να αλλάξουμε τον
κόσμο. Ένιωθες στον αέρα μια πνευματικότητα, μια ιδεολογική ανάταση που σου
έδινε φτερά. Μετά σκότωσαν τον Κέννεντυ, τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, τα πράγματα
σκούραιναν κάθε μέρα όσο πλησιάζαμε στο τέλος της δεκαετίας και εγώ ένιωσα
τέτοια απογοήτευση που αποτραβήχτηκα κι έζησα για ένα μεγάλο διάστημα στο
Νότιο Μοντερέι, μόνος μου, σε δύσκολες συνθήκες. Όλη τη δεκαετία του ’70 την
έζησα έτσι, δουλεύοντας αποκλειστικά με τον εαυτό μου. Σήμερα νιώθω πολύ
μεγαλύτερη ισορροπία μέσα μου. Κάνω τα ταξίδια μου, παίζω τη μουσική μου,
νιώθω ακόμα ενεργός. Ύστερα δε και από μια εμπειρία που με έφερε πολύ κοντά
στον θάνατο, στράφηκα σ’ αυτήν την ωραία παράδοση απ’ όπου κατάγομαι…».
«H καλή μουσική πάντα θα υπάρχει»
Ζήσατε τη χρυσή εποχή της τζαζ ανάμεσα σε προσωπικότητες όπως ο Κολτρέιν, ο
Άρμστρονγκ, ο Ντιουκ Έλινγκτον. Πολλοί λένε ότι σήμερα λείπουν οι
προσωπικότητες που θα δώσουν στην τζαζ νέα πνοή…
«Είχα τη χαρά να μεγαλώσω μαζί με μουσικούς όπως οι Ορνέτ Κόλμαν, Έρικ Ντόλφι,
Μπίλι Χίγκινς – ο οποίος έπαιξε μαζί μου και στους τελευταίους μου δίσκους.
Γίγαντες. Ο Έλβιν Τζόουνς, ο Ντιουκ Έλινγκτον, ο Λούις Άρμστρονγκ… Ήμουν
τυχερός, πραγματικά. Ζήσαμε σε μια εποχή όπου η ζωή ήταν πιο απλή και ο κόσμος
χρειαζόταν τη μουσική σαν πνευματική τροφή. Τώρα πια το εμπορικό κομμάτι της
μουσικής είναι τόσο υπερτιμημένο που σχεδόν χάνει το νόημά της. Υπάρχει όμως
ακόμα μια πλούσια παράδοση που τρέφει τους νεωτέρους. Ας πούμε όταν άκουσα
πρώτη φορά τον περκασιονίστα μου, τον Έρικ Χάουριν, θυμήθηκα αυτό που μου είπε
ο Μπίλι (Χίγκινς) πριν πεθάνει: «Θα είμαι παντού μαζί σας Τσαρλς». Τότε,
ομολογώ, δεν του πολυέδωσα σημασία. Όμως όταν άκουσα τον Έρικ να παίζει, λέω
μέσα μου «νάτος ο Μπίλι, ζει τελικά, είχε δίκιο όταν μου έλεγε ότι θα είναι
πάντα μαζί μας». Ήμουν πάντα οραματιστής και – σταθερά – οπαδός της καλής
μουσικής κι έτσι παραμένω. Είναι πιο δύσκολα τα πράγματα σήμερα λόγω των
εμποδίων που δημιουργεί η αγορά, αλλά η καλή μουσική πάντα θα βρίσκει τρόπους
να υπάρχει».
Google news
