Tίποτα δεν πάει χαμένο…

Όσο περνάει ο καιρός τόσο πιο αισθητή γίνεται η απουσία του Μάνου Λοΐζου ως
δημιουργού και φωτισμένου ανθρώπου, που άνοιξε δικούς του δρόμους στο ελληνικό
τραγούδι. Σήμερα, Παρασκευή 17 Σεπτεμβρίου, συμπληρώνονται 22 χρόνια από τότε
που ο τόσο σημαντικός συνθέτης έφυγε από τη ζωή. Ο πρόωρος θάνατός του
δημιούργησε πολύ μεγάλο κενό στη σύγχρονη ελληνική μουσική πραγματικότητα. Με
ταλέντο, γνώσεις, φαντασία και πλημμύρα από συναισθήματα, ο Μάνος Λοΐζος από
νεαρή ηλικία έδωσε καινούργια τραγούδια και έργα με ποιότητα. Ακολουθώντας το
μουσικό στυλ του Θεοδωράκη και του Χατζιδάκι, ο Μάνος Λοΐζος μελοποίησε
κορυφαίους ποιητές, ενώ πολύ μεγάλο μέρος του έργου του (σε κύκλους τραγουδιών
και ανεξάρτητα) το συνέθεσε σε στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου, που ήταν
αδελφικοί φίλοι. Συνεργάστηκε με τους πιο σημαντικούς τραγουδιστές:
Καζαντζίδη, Φαραντούρη, Νταλάρα, Μαρινέλλα, Αλεξίου, Γαλάνη, Παπακωνσταντίνου,
Καλατζή, ενώ ερμήνευσε και ο ίδιος δικά του τραγούδια, όπως τον θρυλικό
«Δρόμο» της Κωστούλας Μητροπούλου, τον «Τσε», το «Ακορντεόν». Τραγούδια και
έργα με αντιφασιστικό περιεχόμενο και προοδευτικές θέσεις που συνδύαζαν τη
μελωδική τέχνη με την ποιότητα του λόγου και άγγιζαν πραγματικά τις πλατιές
μάζες του λαού μας. Εκτός των άλλων, ο Λοΐζος ήταν πρωτοπόρος στον
συνδικαλιστικό χώρο των δημιουργών του τραγουδιού και υπήρξε μέλος του
προεδρείουυ της ΕΜΣΕ. Σήμερα στην εποχή που το ελληνικό τραγούδι είναι
βυθισμένο σε μια μεγάλη κρίση και σε τέλμα, τα έργα και τα τραγούδια του Μάνου
Λοΐζου αποτελούν μια μεγάλη ανάγκη για την ποιότητα και ένα στήριγμα για τον
μουσικό μας πολιτισμό. Όλα αυτά 22 χρόνια μετά τον θάνατο του Λοΐζου. Τίποτα
δεν πάει χαμένο, όπως λέει ο ίδιος σ’ ένα τραγούδι του, το 1974.