Tο δράμα των Aτρειδών

Από τότε που ήμουν μικρός, ένιωθα μεγάλη χαρά να επισκέπτομαι το Εθνικό
Αρχαιολογικό Μουσείο. Μία όαση ομορφιάς, το πραγματικό κόσμημα της Αθήνας και
του ελληνικού πολιτισμού. Εκεί περνάω τα μεσημέρια, εκεί ονειρεύομαι,
περπατώντας στις υπέροχα απλές αίθουσες, σχεδιάζοντας στο αίθριο. Πριν από δύο
χρόνια, όταν το Μουσείο έκλεισε για ανακαίνιση, ήλπιζα φυσικά στο καλύτερο.
Αλλά όταν το επισκέφθηκα πριν από μία εβδομάδα, δεν περίμενα αυτό το
απογοητευτικό αποτέλεσμα.

Θυμάστε τη Μυκηναϊκή Αίθουσα; Εγώ τη θυμάμαι σαν τώρα, όπως ήταν
τότε… H κεντρική, η μεγαλύτερη και με τα πιο σπάνια ευρήματα αίθουσα του
Μουσείου, σε υποδεχόταν όλο υπερηφάνεια, δημιουργικότητα και αυθεντική
ομορφιά. Τα διαδήματα, οι περόνες και οι μάσκες έλαμπαν μαγευτικά,
παρουσιασμένα σε κομψές και απλές βιτρίνες. Όταν όμως αντίκρυσα το θέαμα της
ανακαινισμένης αίθουσας των Μυκηνών, πρώτα έμεινα άναυδος, μετά θύμωσα και στο
τέλος έκλαψα. Τους πιο πολύτιμους θησαυρούς – που ίσως έχουμε – τους έκλεισαν
σε κουτιά-φυλακές, χρώματος γκρι, με εμφανείς κλειδαριές, λες και είναι
δείγματα αστυνομικού εργαστηρίου. Ένα αληθινό έγκλημα. Που έγινε φυσικά με τις
καλύτερες προθέσεις, αφού είμαι σίγουρος ότι τώρα τα ευρήματα προστατεύονται
από ατμοσφαιρικές ρυπάνσεις και χημικούς κινδύνους και με το οποίο δεν έχουν
μόνο «σκοτώσει» τους θησαυρούς, αλλά και την αίθουσα. Οι υπεύθυνοι δεν
αρκέστηκαν να σχεδιάσουν τα τερατουργήματα-κουτιά, αλλά τα τοποθέτησαν στην
αίθουσα ώστε να δημιουργήσουν «δωμάτια», που στην καλύτερη περίπτωση θυμίζουν
διαδρόμους φυλακής.

Αναρωτιέμαι, γιατί οι ειδήμονες δεν μπόρεσαν να συνεννοηθούν με
ανθρώπους που είχαν κάποιες αισθητικές αξιώσεις; Το τελικό αποτέλεσμα θυμίζει
μάλλον μουσείο μικρής επαρχιακής πόλης στην Άνω Σιβηρία ή δυτικά της Νοτίου
Κολοπετινίτσας. Ωρύεται η προγιαγιά του Αγαμέμνονα, φωνάζει ο παππούς της
Κλυταιμνήστρας και η θεία της ίδιας της Ελένης ουρλιάζει από το υπερπέραν: «Τα
bijoux μου, τα bijoux μου». Δεν τους ενδιαφέρει ιδιαίτερα ότι οι υπόλοιπες
αίθουσες είναι όπως ήταν, απλώς φρεσκοβαμμένες, αλλά με τον απαραίτητο, φτηνό
(αντάξιο συνοικιακής μπουτίκ) φωτισμό. Ζούσαν δυο χιλιάδες χρόνια πριν…

Αχ κακόμοιρε Σλήμαν και εσύ αριστοκρατικέ ελληνικέ λαέ, πού να ξέρατε πού πάνε
οι κόποι σας, ο ιδρώτας σας, οι φόροι σας και τα όνειρά σας. Είναι όλα
πεταμένα, σαν τα εκατοντάδες αποτσίγαρα, που πλαισιώνουν τις ελιές, τις
νεραντζιές και τις δάφνες στις γλάστρες της βεράντας, του μόλις
ανακαινισθέντος Μουσείου.