H ώρα της κρίσης

Ενδιαμέσως, είδαμε μερικές καλές ταινίες. Έτσι, μία μέρα πριν την απονομή των
βραβείων, η διάταξη των δυνάμεων έχει ως εξής:

Φαβορί: Οπωσδήποτε «Βέρα Ντρέικ» του Μάικ Λι, «Mar adentro» του Ισπανού
Αλεχάντρο Αμεναμπάρ και τα μαγικά κινούμενα σχέδια του Ιάπωνα Χαγιάο
Μιγιαζάκι.

Αουτσάιντερ: Λογικά το «5 επί 2» του Γάλλου Φρανσουά Οζόν, «Γη της
Επαγγελίας» του Ισραηλινού Άμος Γκιτάι, «3-Iron» του Κορεάτη Κιμ Κι Ντουκ
(«Άνοιξη, καλοκαίρι, φθινόπωρο, χειμώνας») και «Ράδιο Αλίκη» του Ιταλού
Γκουίντο Κιέζα.

Ερμηνείες: Οπωσδήποτε Ιμέλντα Στάντον (Βέρα Ντρέικ), Χαβιέρ Μπαρντέμ
(ο… μάγκας της ευθανασίας στην ισπανική ταινία του Αμεναμπάρ) με
αναπληρωματικούς: Εμανουέλ Ντεβό (πρωταγωνίστρια του Ντεπλεσέν στο «Βασιλιάδες
και βασίλισσες»), Βαλέρια Μπρούνι Τεντέσκι (του Οζόν) και το παραπληγικό αγόρι
της ταινίας του Τζάνι Αμέλιο («Τα κλειδιά του σπιτιού»).

Μένουν έξω: Πάντα με γνώμονα τη λογική και την «αντικειμενική» μεζούρα
για το ανάστημα της τεχνικής και της αισθητικής των υποψήφιων ταινιών. Έχουμε
και λέμε: Βιμ Βέντερς «Γη της αφθονίας» (μόνο το σάουντρακ αξίζει), Κλερ Ντενί
«Ο εισβολέας» (τρικυμία εν κρανίω), Τζόναθαν Γκλέιζερ «Birth» (η μεγάλη…
γοητευτική μπλόφα της Βενετίας), Ιμ Κβον Ταέκ «Οργισμένα χρόνια» (βρωμόξυλο
από τον Κορεάτη της καλλιγραφίας «Μεθυσμένος με γυναίκες και κρασί»), Ζία
Ζάνγκε «Ο κόσμος» (μόνο στυλ), Μαρζιγιέ Μεσκινί «Αδέσποτα» (κλείνει ματάκι
στις δυτικές, φιλανθρωπικές ενοχές), Μίρα Ναΐρ «Vanity fair» (πάμε παρακάτω),
Μικέλε Πλασίντο «Όπου και να ‘σαι» (για τα μπάζα), Τοντ Σόλονζ «Palindromes»
(άκρατος φορμαλισμός) και Τζάνι Αμέλιο «Τα κλειδιά του σπιτιού».

Νίκος Παναγιωτόπουλος: Δεν έχει μισή ελπίδα. Αλλά έτσι και κερδίσει το
πιο μικρό βραβείο, τότε ο μύθος του Δαβίδ με τον Γολιάθ θα επαναληφθεί!

ΙΜΕΛΝΤΑ ΣΤΑΝΤΟΝ

Αυτοσχεδιασμοί για Όσκαρ

Ιμέλντα Στάντον: «Το μυστικό της βρετανικής σχολής είναι αφοσίωση, επαγγελματισμός, θέατρο, πολύ θέατρο και δουλειά, δουλειά, δουλειά»

Λέγεται Ιμέλντα Στάντον, είναι από την Ιρλανδία, εργάζεται στο Λονδίνο, έπαιξε
σε μικρό ρόλο στο «Λογική και ευαισθησία» του Ανγκ Λι, είναι μικροσκοπική,
μοιάζει με χαρωπή νοικοκυρούλα που βγαίνει από του «Βερόπουλου» και όταν
εμφανίστηκε ως «Βέρα Ντρέικ» άφησε τη Μόστρα με το στόμα ανοιχτό! Στο μυαλό
μού ήρθε η Κατίνα Παξινού να πλέκει και με την άκρη του ματιού της να
παρακολουθεί τον Αλέξη Μινωτή να κάνει πρόβα. Να το θυμάστε. Θα είναι στα
Όσκαρ.

Πώς συνέβη;

«Μας ξεθέωσε στις πρόβες (εννοεί τον Μάικ Λι). Έξι μήνες επί εννέα ώρες κάθε
μέρα. Οι αντιδράσεις όλων μας κυμάνθηκαν από την ένταση, την έκπληξη, τον
κόπο, αλλά και τη βαρεμάρα».

Διαβάζοντας και αποστηθίζοντας και την τελευταία τελεία;

«Δεν είχε γράψει μισή λέξη. Όλα προέκυψαν μέσα από ατελείωτες ώρες
αυτοσχεδιασμού».

Όλα; (παραλίγο να πέσω από την καρέκλα)

«Τα πάντα. Να φανταστείς πως στη σκηνή με τον αρραβώνα της κόρης μου (εννοεί
στην ταινία), όταν ανοίγω την πόρτα και βλέπω τους ντετέκτιβ της Σκότλαντ
Γιαρντ, παραλίγο να έπεφτα από ανακοπή καρδιάς. Δεν μας είχε πει τίποτα»!

Το μυστικό της βρετανικής σχολής;

«Κανένα μυστικό. Αφοσίωση, επαγγελματισμός, θέατρο, πολύ θέατρο και δουλειά,
δουλειά, δουλειά. Όταν ο Βρετανός ηθοποιός αναλαμβάνει έναν ρόλο, είναι
υποχρεωμένος να δώσει τον καλύτερο εαυτό του. Κανείς, μα κανείς, δεν έχει την
πολυτέλεια να παριστάνει τον σταρ. Γιατί σταριλίκι και ερμηνεία είναι πράγματα
ασυμβίβαστα»!

Εν ολίγοις (και επί της ουσίας): Ρις Γουίδερσπουν πες αλεύρι, η Ιμέλντα σε γυρεύει!

INFO

Το 61ο Φεστιβάλ Βενετίας ολοκληρώνεται αύριο, Σάββατο, με την απονομή των
Χρυσών Λιονταριών.