Yπάρχουμε… Συνυπάρχουμε;

«Γεια σας. Με λένε Kujtim και είμαι μετανάστης από την Αλβανία. Σπουδάζω
Ιστορία και Πολιτική Επιστήμη στην Ελλάδα. Νιώθω ότι ανήκω σε δύο πατρίδες,
την Ελλάδα και την Αλβανία, γι’ αυτό το όνειρό μου είναι να συμβάλω ώστε να
εξηγήσω την Αλβανία στους Έλληνες και την Ελλάδα στους Αλβανούς. Το ξέρω ότι
είναι δύσκολο. Διότι τόσα χρόνια παιδεία, MME και πολιτική μάς έχουν γεμίσει
το κεφάλι με στερεότυπα, μισές αλήθειες και μπόλικο εθνολαϊκισμό. Γι’ αυτό,
όποιος προσπαθεί να κάνει κάτι τέτοιο κινδυνεύει να τον απαρνούνται και οι μεν
και οι δε. Αλλά ο καθένας κάνει τις επιλογές του. Κάποιοι επιλέγουν το
στρατόπεδο του μίσους. Κάποιοι άλλοι τη συνύπαρξη. Πρέπει να αναγνωρίζω όμως
ότι το στρατόπεδο του μίσους έχει αρκετά πλεονεκτήματα. Είναι πιο εύκολο να
φανατίζεις τους ανθρώπους, να τους βάζεις να αλληλομισούνται, παρά να
συνυπάρχουν και να ανέχονται τους Άλλους. H συνύπαρξη και ο πολιτισμός
απαιτούν επίπονη δουλειά και πολύ κόπο. Κατακτώνται και δεν μας τα χαρίζει
έτοιμα η φύση…

***

Ζητώ συγγνώμη για τη φιλοσοφική μου διάθεση. Τέτοιοι συνειρμοί όμως μου ήρθαν
αυτόματα στον νου, βλέποντας τη βία που συνόδευσε τον ποδοσφαιρικό αγώνα
Ελλάδας – Αλβανίας. Το πρώτο ερώτημα που θέλω να κάνω είναι το εξής: πώς είναι
δυνατόν ενώ οι ποδοσφαιριστές συμπεριφέρονται άψογα προς αλλήλους να μετράμε
μαχαιροβγάλτες και μαχαιρωμένους; Είναι σαφές ότι το πρόβλημα βρίσκεται έξω
από το γήπεδο. Μήπως βρίσκεται στην παιδεία μας, στα MME μας, στον
εθνολαϊκισμό που διακρίνει τον δημόσιο πολιτικό λόγο; Μια και μιλάμε για
πολιτικούς: ο κ. Νάνο πού βρήκε άραγε τόσα λεφτά για να τάξει τέτοια πριμ;
Μήπως τα κέρδισε στο Καζίνο του Λουτρακίου; Διότι είναι πάρα πολλά για μια
φτωχή χώρα όπως η δική μας. Καθώς φαίνεται, ο εθνικισμός αποτελεί το τελευταίο
άσυλο των αχρείων…

***

Υπάρχει και κάτι άλλο που μου τριβελίζει ασταμάτητα το μυαλό. Αυτά συνέβησαν –
είπαν κάποιοι – διότι οι «εργάτες» ήθελαν να νικήσουν τους «εργοδότες» και οι
«εργοδότες» ήττες δεν ανέχονται. Είναι και αυτή μια άποψη, αν και προσωπικά
δεν με εκφράζει η αναλογία «δούλου» και «αφεντικού». Πέρα όμως από αυτό
υπάρχουν τα γεγονότα. Στην Αλβανία, η διεφθαρμένη και τριτοκοσμικώς οργανωμένη
αλβανική αστυνομία συνέλαβε παραμονές του αγώνα οκτώ Αλβανούς χούλιγκαν διότι
πετροβόλησαν το λεωφορείο όπου επέβαιναν Έλληνες φίλαθλοι. Στην Ελλάδα, μια
ευρωπαϊκή χώρα, πώς γίνεται να ξυλοκοπούν και να μαχαιρώνουν τους Αλβανούς
μετανάστες μπροστά στα μάτια της Αστυνομίας και να μη συλλαμβάνονται οι
υπαίτιοι; Και αυτό είναι που με φοβίζει περισσότερο. Το «υποδόριο» μήνυμα που
πέρασε ότι υπάρχει ανοχή για όσους δεν ανέχονται τους μετανάστες. Δεν ξέρω,
αλλά αν όλο αυτό που συνέβη περάσει στο ντούκου, φοβάμαι πως στο μέλλον ο homo
lumpens θα νικήσει κατά κράτος τον homo ludens, μέσα και έξω από το γήπεδο.
Και τότε ο Θεός να βάλει το χέρι του…

***

Μακάρι να κάνω λάθος, αλλά πιστεύω πως οι κοινωνίες που γηπεδοποιούν το έθνος
και εθνικοποιούν το γήπεδο είναι κοινωνίες που κινδυνεύουν σοβαρά να χάσουν το
πιο σημαντικό «παιχνίδι»: εκείνο που παίζεται καθημερινά έξω από το γήπεδο.
Και από το «παιχνίδι» αυτό, που παίζεται έξω από το γήπεδο, εξαρτώνται η
υπερηφάνεια, η ευημερία και το μέλλον μιας κοινωνίας και ενός έθνους. Εύχομαι
κάποτε να το καταλάβουμε. Αμήν!».

Ευχαριστώ για τη φιλοξενία

Kujtim Durimi, Αθήνα»

Για την αντιγραφή, Γκαζμέντ Καπλάνι.

* Ο άνθρωπος – λούμπεν

** Ο άνθρωπος που αγαπά το παιχνίδι