AΛ ΠATΣINΟ «Mε βλέπω σαν λευκό καμβά»

Ο Αλ Πατσίνο δίνει ρεσιτάλ ερμηνείας στο ρόλο του Σάιλοκ στον «Έμπορο της Βενετίας» του Μάικλ Ράντφορντ

Το γράφω όπως το έζησα: ο Αμερικανός Αλ Πατσίνο παίζοντας τον Σάιλοκ στον
«Έμπορο της Βενετίας» έσβησε όλους τους απογόνους Brits του Σαίξπηρ! Μπορεί η
σκηνοθεσία του Βρετανού Μάικλ Ράντφορντ («1984», «Ο ταχυδρόμος») να μοιάζει με
play του BBC. Μπορεί ο Τζόζεφ Φάινς να ποζάρει διαρκώς στον φακό. Μπορεί ο
Τζέρεμι Άιρονς να είναι ο ίδιος Τζέρεμι Άιρονς. Όμως ο μικροσκοπικός στο μπόι
Αλ είναι γίγαντας στην οθόνη. Απόλυτος άρχων και εντελώς μόνος στο ρετιρέ της
αμερικανικής σκηνής!

Και η νέα γενιά; (τον ρώτησα σε μια από τις πιο τυχερές στιγμές μου, απ’
όλα τα φεστιβαλικά μου σούρτα – φέρτα)

«A!!! (επιφώνημα διαρκείας) It’s great! Είναι σπουδαία!».

Κι εμείς νομίζαμε πως υπάρχει φτώχεια…

«Το αντίθετο. Οι σημερινοί ηθοποιοί κατέχουν το εργαλείο καλύτερα από εμάς
τους παλιότερους. Γνωρίζουν τα μυστικά του φακού, της σκηνοθεσίας, ολόκληρης
της κινηματογραφικής φιλοσοφίας».

Για παράδειγμα;

«Σον Πεν, Τζόνι Ντεπ, Έντουαρντ Νόρτον. Σπουδαίοι».

M’ αυτή τη σειρά;

(γελώντας) «Χωρίς σειρά…».

Κατά τη γνώμη μου, κι όχι μόνο τη δική μου, η ερμηνεία σου είναι σαρωτική
και εντελώς ντροπιαστική για τους Βρετανούς συναδέλφους σου.

«Υπερβολές, αλλά μια και το έφερε η κουβέντα, ο Σαίξπηρ είναι παντού. Δεν
υπάρχει αμφιβολία ότι ο καλύτερος Άμλετ στον κινηματογράφο προέκυψε από τον
Ρώσο Ινοκέντι Σμοκτουνόφσκι. Ανεπανάληπτος. Το περίεργο είναι πως εμείς οι
Αμερικανοί μαζί με τους Ρώσους διαθέτουμε ελισαβετιανή θερμοκρασία. Αλλά οι
Βρετανοί είναι το κάτι άλλο. Έχουν αυτό το σπάνιο χάρισμα της προφοράς. Μιλούν
με μοναδικό τρόπο (ταυτοχρόνως με τα δάχτυλά του κάνει μια κυκλική κίνηση γύρω
από το στόμα του). Είχα δει στο θέατρο τον Τζόναθαν Πράις πριν από 20 χρόνια
να παίζει Άμλετ και αισθάνθηκα ένα μηδενικό».

Και όλα αυτά τα θέματα της απληστίας και της βίας που φέρνει ο Σάιλοκ μαζί
του;

«Ο ηθοποιός πρέπει να αρχίζει από τον ρόλο. Να σκαλίζει τα βασικά, τα θεμέλια,
τις ρίζες. Να σκανάρει τη ζωή του Σάιλοκ, του οποιουδήποτε ήρωα. Όσο ψάχνεις
τόσα περισσότερα βρίσκεις. Ποιος είναι, από πού έρχεται, ποια είναι η
κατάστασή του, γιατί λέει εκείνο και όχι αυτό, ποια ήταν η γυναίκα του, η κόρη
του, πώς είναι το σπίτι του. Οι μικρές λεπτομέρειες ανοίγουν μεγάλες πόρτες.
Πριν ανοίξεις την εξώπορτα και πέσεις πάνω στο φαγοπότι της εξουσίας, πρέπει
να διασχίσεις διαδρόμους, πορτούλες, δωμάτια. Ακόμα να περάσεις και από τις
τουαλέτες…».

«Αν ήμουν καθηγητής…»

H ταινία σου «Αναζητώντας τον Ριχάρδο Γ’» δεν μπορεί να φύγει από το μυαλό
μου…

«Την έκανα για τα σχολεία. Αν ήμουν καθηγητής, θα έπαιζα στα παιδιά τέτοιες
ταινίες. Και η φιλοδοξία μου θα ήταν κάθε μαθητής και μαθήτρια να παίξουν έστω
από μία φορά Ρωμαίο, Ιουλιέτα, Ριχάρδο, Άμλετ, Μάκβεθ. Παίζοντας ένα ρόλο,
μαθαίνουν ένα σπουδαίο χαρακτήρα και μέσα από τέτοιους χαρακτήρες οπλίζουν την
προσωπικότητά τους για μια καλύτερη, αξιομνημόνευτη ζωή».

Ένας ηθοποιός με το δικό σου διαμέτρημα τι άλλο θέλει, σε τι περισσότερο
ελπίζει;

«What’s next; Όσο ζω θα με βλέπω σαν λευκό καμβά. Και κάθε φορά θα με..
ζωγραφίζω! Δεν γκρινιάζω, δεν παραπονιέμαι. Πάντα λέω μέσα μου και δημοσίως,
Αλ, στάθηκες τυχερός σ’ αυτή την ανθρωποφαγία τού show business…».