Παναγιωτόπουλος – Σπίλμπεργκ, σημειώσατε ένα!
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
5 λεπτά  |
 |
|
Θάνος Σαμαράς και Αλεξία Καλτσίκη σε σκηνή από το «Delivery» του Νίκου |
H πρώτη ημέρα της 61ης Μόστρας με τα 60 θηριώδη Λιοντάρια – αξίας 800.000 ευρώ
– να κοσμούν τον περιβάλλοντα χώρο της grande sala σαν να είναι η πιο κιτσάτη
παραλλαγή των τελευταίων ημερών της Πομπηίας, ήταν από τις πιο σουρεαλιστικές
στιγμές όλων των φεστιβάλ που έτυχε να πάω. Ο Σπίλμπεργκ, ο Χανκς, η
Κάθριν-Ζέτα Τζόουνς και το Χόλιγουντ να πετάνε στα σκουπίδια μερικές δεκάδες
εκατομμύρια δολάρια. Σου λέει, αφού θα έρθουν τα κορόιδα, ας κάνουμε ό,τι μας
κατεβάσει. Και τους κατέβασε τα εξής:
Ένας αξιολύπητος τύπος (Χανκς) από μια χώρα της πρώην Σοβιετίας εγκλωβίζεται
στο JFK (το… «Ελευθέριος Βενιζέλος») επί μερικούς μήνες, επειδή στην πατρίδα
του ξεσπάει πραξικόπημα και επομένως η βίζα του δεν έχει… πατρίδα! Επί δύο
ώρες λοιπόν, ο μεν Χανκς περιφέρεται από κατάστημα σε κατάστημα βαδίζοντας με
τους καβάλους ανοιχτούς σαν τζόκεϊ και με έκφραση ορεσίβιου βοσκού. Το
μοναδικό πλάσμα που θα του έκλεινε το μάτι θα ήταν το… βόδι!
Γιατί έγινε η ταινία; Γιατί τέτοια… αυτιστική ερμηνεία; Γιατί η
Κάθριν με μπλε στολή ανέραστης αεροσυνοδού; Άνευ λόγου και αιτίας. Για έναν
Σπίλμπεργκ αδειανό, για μια άδεια ταινία! A ναι! Έγινε για να αποδειχθεί το
αυτονόητο. H τεχνική τους είναι τόσο θηριώδης και τα λεφτά τους τόσα πολλά,
ώστε φτιάχνουν ολόκληρο αεροδρόμιο, φτυστό το JFK!
Ακριβώς η τούμπα με τον Παναγιωτόπουλο. Τον οποίο εντελώς συμπτωματικά
συνάντησα δύο ώρες πριν από την προβολή της ταινίας του «Delivery» και έμεινα
ενεός με τον θυμό του.
Πρώτον, διαδίδουν πως η συμμετοχή του στο διαγωνιστικό πρόγραμμα της Μόστρας
οφείλεται στη φιλία του με τον νέο διευθυντή, τον Μάρκο Μίλερ (πολυεθνικής
προέλευσης – Γερμανία, Ιταλία αλλά και Αίγυπτο και… Ελλάδα). H αλήθεια; «Δύο
φορές τον είδα όλες και όλες από ένα λεπτό στα όρθια. Απλώς ο άνθρωπος
πιστεύει στις ταινίες μου και θεωρεί ότι το “Ονειρεύομαι τους φίλους μου”
είναι από τις καλύτερες της Ευρώπης». H δεύτερη αλήθεια; Έτσι πρέπει να είναι.
Όχι μόνο γιατί η ταινία του συμμετέχει στη Βενετία, αλλά και γιατί έπειτα από
επτά ώρες προβλήθηκε και στο φεστιβάλ του Μόντρεαλ!
Δεύτερον, ουδείς Έλλην διανομέας και αιθουσάρχης καταδέχθηκε να
κάνει…«Delivery». H αλήθεια; Από τα καλύτερα πράγματα που έχω δει στο σινεμά
τα τελευταία χρόνια.
Και τρίτον, όλοι αναρωτιούνται πώς τα καταφέρνει να γυρίζει από μια ταινία
κάθε χρόνο. H αλήθεια; «Μα με ρωτούν σαν να είμαι απατεώνας και όχι
σκηνοθέτης». Και με τον δικό του, ιδιαίτερο τρόπο πιστεύει πως οι καλύτερες
ταινίες είναι εκείνες οι οποίες παίζονται σε αίθουσες που μυρίζουν τουαλέτα,
γιατί σιχαίνεται τη μυρωδιά του ποπ κορν. Συμπληρώνοντας: «Ο φθόνος είναι το
εθνικό μας σπορ»!
Επί της ουσίας τώρα. Αν στην προσπάθειά του να αποτυπώσει τον σαρκικό ρεαλισμό
απέφευγε τις γραφικότητες και το πνεύμα ενός σκηνοθέτη των βιβλίων, τότε θα
είχε υπογράψει ένα αριστούργημα. Τέλος πάντων. Θα τα πούμε όταν προβληθεί στην
Αθήνα. Προς το παρόν, ένας νέος, ξένος ανάμεσα σε ξένους, αποβιβάζεται στον
σταθμό ΚΤΕΛ της Αθήνας και αργά αργά γλιστράει στα σκουπίδια, στους παρίες και
στη φωλιά του κούκου. Στην αρχή ως πιτσαδόρος, μετά ως επαίτης και στο τέλος
σαν τίποτα.
Αισθητικά, η πιο ομοιογενής, συμπαγής ταινία του. H τετράδα Κωστής
Γκίκας (φωτογραφία), Σταμάτης Κραουνάκης (μουσική), Διονύσης Φωτόπουλος
(σκηνογραφία), Θάνος Σαμαράς (πρωταγωνιστής) λειτουργεί με αλληλοκάλυψη και
μαστοριά επιπέδου Εθνικής Ελλάδας στον αγώνα με την Πορτογαλία. Όλοι τους σε
μεγάλες φόρμες υπό την προπονητική καθοδήγηση του Παναγιωτόπουλου. Βάζω
στοίχημα. Στο φινάλε της Μόστρας θα έχει αποδειχθεί ένας από τους καλύτερους
διαχειριστές ημιτονίων, σιωπών και κατάμαυρης ατμόσφαιρας. Με λίγα λόγια,
κάπου στο βάθος είναι σαν ο «Ξένος» του Καμύ να φλερτάρει με τον «Ταξιτζή» του Σκορσέζε!
ΣΠΙΛΜΠΕΡΓΚ – ΧΑΝΚΣ
«Το κοινό ζητάει απόδραση»
 |
Στίβεν Σπίλμπεργκ – Τομ Χανκς. Καλύτεροι πρεσβευτές των good USA δεν υπάρχουν.
Σοβαροί, μετρημένοι, politically correct, με οικογένεια και στις απαντήσεις
τους προσεκτικοί. Εντελώς. Να μη θίξουν και να μη θιγούν. Όπως λέμε
«εκτεθούν». Παράδειγμα (όπως καταγράφηκε στη χθεσινή συνέντευξη αμφοτέρων,
αμέσως μετά τη βενετσιάνικη προβολή του «Terminal» του Σπίλμπεργκ, δηλαδή
του… «Ελευθέριος Βενιζέλος»):
Μπαινοβγαίνετε μεταξύ δράματος και κωμωδίας…
Χανκς: «Μπορεί να μην το πιστεύετε, αλλά κάθε φορά που μου προτείνουν μία
ενδιαφέρουσα συνεργασία αισθάνομαι πως είναι η πρώτη μου φορά. Και λέω στο
εαυτό μου: Τομ, είσαι τυχερός, τα κατάφερες ξανά».
Τόση ανασφάλεια;
«Τόση αυτογνωσία».
Και ο Σπίλμπεργκ μπαινοβγαίνει το ίδιο;
Σπίλμπεργκ: «Ελάχιστα με απασχολεί το είδος. Από επιστημονική φαντασία και
θρίλερ μέχρι κωμωδία. Τρία πράγματα παίρνω στα σοβαρά. Πρώτον, η ιστορία να
είναι δυνατή. Δεύτερον, να με καταπλήσσει και, τρίτον, να με συγκινεί και να
με μεταμορφώνει. Όλα αυτά σαν να ρωτάω τον εαυτό μου: Στίβεν, θα πλήρωνες να
δεις αυτήν την ταινία;».
Και απ’ όσες κάνατε για ποια θα πληρώνατε να την ξαναβλέπατε;
«Δύσκολη ερώτηση, αλλά δεν θα την αποφύγω. Αυτές που με κάνουν περήφανο είναι
“H λίστα του Σίντλερ” και “H διάσωση του στρατιώτη Ράιαν”».
Χωρίς παρεξήγηση, αλλά νομίζω πως η ταινία θ’ αρέσει στους ξενοφοβικούς.
«Επιτρέπεις να ρωτήσω γιατί;».
Μα επειδή ο Βίκτορ (ο ήρωας από μια πρώην ανατολική, σοβιετική περιοχή)
επιστρέφει στο τέλος στην πατρίδα του.
«Μάλλον είδες μια άλλη ταινία. Επιστρέφει γιατί το θέλει, γιατί στη Νέα Υόρκη
έρχεται μόνο και μόνο για να εκπληρώσει μια επιθυμία καρδιάς του πατέρα του
και γιατί αυτά που τραβάει στο JFK τού αρκούν να σχηματίσει γνώμη για την
Αμερική».
Οι ταινίες είναι απόδραση ή συνειδητοποίηση;
«Σε εποχές μεγάλης κρίσης όπως αυτή, το κοινό θέλει να δραπετεύσει. Χρειάζεται
πάση θυσία να ξεχάσει τους εφιαλτικούς τίτλους των πρωτοσέλιδων. Αυτό κάνω,
αυτό θα κάνω όσο η κρίση διαρκεί. Και διαρκεί εδώ και καμιά εικοσαριά χρόνια.
Υπάρχουν thank god και οι ταινίες που αντανακλούν την κρίση. Μερικές από αυτές
είναι εξαιρετικές και χρήσιμες. Ευτυχώς, προς το παρόν, υπάρχει άφθονος χώρος
για όλους!».
INFO
Το «Delivery» του Νίκου Παναγιωτόπουλου θα προβληθεί στις ελληνικές αίθουσες
τον Νοέμβριο.
Google news
