H Aθήνα έχασε το στύλ της

Είμαι ένας άνθρωπος που πριν από 14 χρόνια επέλεξα συνειδητά να ζήσω 45
χιλιόμετρα έξω από την Αθήνα. Πίστευα πάντα ότι η απομάκρυνση από τη φύση
κάνει τον άνθρωπο λιγότερο ρομαντικό. H ζωή στην κίνηση του δρόμου, στους
διαδρόμους των πολυκατοικιών και ο εκνευρισμός είναι κάτι που δεν μου
ταιριάζει. Όπως οι περισσότερες πρωτεύουσες των κρατών είναι μια ανθρώπινη
αναγκαία κατάντια, για την οποία μόνο οι άνθρωποι φταίνε.

Μία από τις αρχαιότερες πόλεις στον κόσμο έχασε από καιρό τον χαρακτήρα
της και το στυλ της. Σήμερα πια έβαλε τα ευρωπαϊκά της, τα τεράστια μαύρα ριγέ
πατώματα με τα γκρίζα τοιχώματα, τις σύγχρονες συγκοινωνίες (οι οποίες σίγουρα
βοηθάνε τις ανάγκες του σύγχρονου πολίτη) και απλούστευσε τη μετακίνηση των
πολιτών της. Αυτό όμως που σίγουρα δεν άλλαξε είναι η γαλάζια οροφή, το
πλούσιο και ξακουστό της υπόγειο και ο καλός της κλιματισμός.

Όσο κι αν φαίνεται παλαιομοδίτικο, θα ήθελα μια Αθήνα με ποδήλατα
(Άμστερνταμ), τραμ, πεζόδρομους και λιγότερο αγχωμένους ανθρώπους. H Αθήνα στα
χέρια μιας καλόγουστης γυναίκας θα μπορούσε να είναι καθημερινά κομψή, καθαρή
και κυρίως μοναδικά αρωματισμένη. H Αθήνα πρέπει να βρει το προσωπικό της
άρωμα. Δυστυχώς, οι πρωτεύουσες επιλέγουν δευτερεύουσες έννοιες ως
προτεραιότητες. Αυτή η πόλη εδώ και αιώνες συζεί με δυο συντρόφους, τον ήλιο
την ημέρα που φωτίζει κάθε τι που θα ‘θελε οποιοσδήποτε να κρύψει ή και να
επιδείξει και το φεγγάρι που φωτίζει επιλεκτικά τη νύχτα.

Ας το συνειδητοποιήσουν οι άνθρωποι της πόλης, ξεκινώντας την
καινούργια μέρα με ένα χαμόγελο, ότι ο ήλιος μπορεί να ζεστάνει και το
εσωτερικό της ψυχής τους και το φεγγάρι της Αθήνας έχει τη δική του χάρη.
Εξάλλου τα σπουδαιότερα πράγματα στη ζωή μας τα έχουμε… τζάμπα.