Tα καλά κορίτσια πάνε παντού

Λειτουργεί σαν κώδικας. Κάτω από σημαίες, κάμερες και απαγορευτικές πινακίδες,
στους αλλαγμένους δρόμους και στα πάρτι των χορηγών, η μουσική περνάει από
φύλακες, τρελαίνει το μηχάνημα, «κλέβει» το ρολόι τού χρονομέτρη και κάνει
απόνερα από την πισίνα ώς τον ουρανό. Δεν ελέγχονται μελωδία, ρυθμός και ό,τι
μεταφέρουν πάνω τους. Μην τρελαθούμε κιόλας.

«23rd Street Lullaby», Patti Scialfa (Sony)

Ποιος είναι το… αφεντικό, είπαμε; H Πάτι Σκιάλφα ποζάρει στον φακό

Η κυρία του κυρίου; – ναι μεν, αλλά. H κυρία παίζει τόσο καλά όσο ο κύριος.
Αμάρτησα τώρα; Λίγο. Ο Μπρους (Σπρίνγκστιν) κάθεται στη γωνία και χτυπάει
ρυθμικά το πόδι του στο πάτωμα – το κορίτσι του, η κοκκινομάλλα στους Ε Street
Band του πετάει σπίθες καθώς τραγουδάει για αυτά τα αγόρια στο «City Boys».
Πρέπει να ζηλεύει; Όχι δα, το αφεντικό (μόνο όσο κάποιος που αγαπάει) –
άλλωστε εμφανίσεις στον δίσκο κάνει «εδώ και εκεί» και ο ίδιος – στο Love
(Stand Up) τον ακούω ολοκάθαρα. Εξαιρετικά αφιερωμένο – πώς αλλιώς! Ροκ εν
ρολ, από το μονοπάτι της κάντρι και της τζαζ που ανήκει βαθιά αργά στη νύχτα.
Θα ήταν κάτι εντελώς εξωφρενικό αν δεν άκουγες τα ρεφρέν τού Μπρους, αφού η
Πάτι είναι εκεί όλη την ώρα, παίζει κιθάρα η γυναίκα (και όλο και προλαβαίνει
κάτι από τις δουλειές του σπιτιού). Δεν είναι και η πρώτη φορά.

H πρώτη φορά ήταν το 1993, όταν η Πάτι έβγαινε μόνη, με το «Rumble Doll».
Επιστροφή λοιπόν στο Τσέλσι του Μανχάταν, που της θυμίζει, λέει, λίγο την
αριστερή όχθη του Σηκουάνα. H Πάτι και οι μποέμ φίλοι της τραγουδούσαν τότε
στους δρόμους για μερικά κέρματα και λίγη συμπάθεια. Ήταν πάντα συμπαθής η
Πάτι. Και τη συμπάθησε ο Μπρους – και τους ένωσαν και από πάνω τα τραγούδια,
εκείνους τους τρελούς καιρούς γύρω στο Born in the USA που η κοκκινομάλλα
άρχιζε να τραγουδάει μαζί του. Για όλα αυτά, τον δρόμο, τη νοσταλγία, τα
γρήγορα αυτοκίνητα, για «όλα τα χαμένα πράγματα που κάποια μέρα θα βρεθούν». H
κυρία Σκάλφια, μητέρα τριών παιδιών που κάτι θα έχουν κληρονομήσει από τους
γονείς, κάνει πάλι βόλτες στη Λεωφόρο Τσέλσι και γιορτάζει 13 χρόνια γάμου.
Δεν ξέρω αν το «23rd street Lullaby» είναι δώρο επετείου (ποιος νοιάζεται για
επετείους στο κάτω κάτω!) και αν η Πάτι το χαρίζει στον Μπρους – είναι όμως
δώρο για όσους νοιάζονται για καλή μουσική. Για τον κώδικα που μας έχει
μείνει. Σωστά;

«Here for the Party» Gretchen Wilson (Sony)

Σχεδόν από το πουθενά – και συγκεκριμένα από το Ποχακόντας του Ιλινόις – ήρθε
η Γκρέτσεν Γουίλσον με το κάντρι άλμπουμ «Here For the Party» για να γίνει το
φετινό φαινόμενο στις πωλήσεις του καλοκαιριού. Με την πρώτη «βολή» και με όλα
τα κάντρι πρότυπα να παρελαύνουν από τα τραγούδια της, η δεσποινίς Γουίλσον
περνάει και αφήνει πίσω της σκόνη. Είναι η Redneck Woman, που νιώθει σέξι και
χωρίς τα καυτά εσώρουχα της «Βικτώρια Σίκρετ» – σπόντες για κυρίες σαν τη
Σανάια Τουέιν και Φέιθ Χιλ, οι οποίες διασχίζουν χωρίς δεύτερη σκέψη τη γέφυρα
της κάντρι προς την ποπ, ενώ η Γκρέτσεν, πεισματάρα, στέκεται με τεντωμένα τα
πόδια στην όχθη. Στα 14 χρόνια της η Γκρέτσεν δούλευε στο μπαρ και μαγείρευε
μαζί με τη μαμά, μέχρι που το… «δεν πάμε ώς το Νάσβιλ» ακούστηκε σαν καλή
ιδέα. Ο θησαυρός της μικρής κρυβόταν στις λάσπες, κοντά στα άλογα και τους
αχυρώνες.

«Stone Love» Angie Stone (BMG)

Το κύμα της νεο-σόουλ, με επιρροές από την καρδιά της δεκαετίας του ’70, είναι
πλέον αντιληπτό και από εκείνους που κατοικούν ψηλά στις κορφές των βουνών.
Πάνω σε αυτό σερφάρει άνετα και την παράδοση κρατάει σταθερά, ωραία και
εκφραστικά, η Άντζι Στόουν, που ασυζητητί παραμένει από τις πιο υπολογίσιμες
δυνάμεις της «μαύρης» μουσικής – συμφωνούν σε αυτό και τα δύο προηγούμενα
άλμπουμ. Αλλού βάζεις συναίσθημα και αφαιρείς τεχνική – εδώ η Άντζι Στόουν
ζυγίζει και τα δύο το ίδιο. Γράφει τα κομμάτια και φυσάει μέσα τους πνοή και
από το πάρτι δεν λείπει το χιπ-χοπ το επιούσιον, στο «Ι Wanna Thank Ya» κάνει
εφέ – ποιος λέτε; – ο πανταχού παρών Σνουπ Ντόγκι Ντογκ και από τους ίδιους
χώρους ο THC στο «Karma», ενώ η μέγιστη φωνή της σόουλ μίστερ Άντονι Χάμιλτον,
τον οποίο και η Αλίσια Κις ξεχωρίζει αν τη ρωτήσεις ποια φωνή θαυμάζει. Σόουλ
– και δεν χάνετε, λοιπόν. Μόνο αν είστε ροκάδες και αγύριστα κεφάλια – οπότε,
τι να πω; – δεν μπορείς να τα έχεις όλα.

Εντός σχεδίου

* Δυνάμεις του ροκ και της σόουλ ενώνονται για τη μουσική, για τη ζωή,
για ένα καλύτερο μέλλον.

* Στη Γιορτή της σόουλ και πριν ανοίξει η χειμερινή σεζόν των κλαμπ,
κατεβαίνουν στον στίβο της Ατλάντας ο Big Boi των Outkast, η Τσάκα Καν, η
Άντζι Στόουν και ο Άντονι Χάμιλτον, στις 4 Σεπτεμβρίου. Ενώ στο Μαϊάμι, στις
10 Οκτωβρίου, παίζουν και ψηφίζουν για αλλαγή ο Μπρους, οι REM, οι Dixie
Chicks, ο Τζέιμς Τέιλορ, ο Ντέιβ Μάθιους και άλλοι τόσο σπουδαίοι.