Xουλιγκανική ενότητα

Ωραίο το πάθος της κερκίδας, όχι όμως όταν παίρνει χουλιγκανική χροιά

Ήταν μια στιγμή πάθους. Οι κραυγές «Κεντέρης, Κεντέρης» του πλήθους των
θεατών, που καθυστέρησαν δις την εκκίνηση της κούρσας των 200 μ., υπήρξε μία
από τις στιγμές που σημάδεψαν τη διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων.

Θέλαμε τον θρίαμβο και ζήσαμε την ταπείνωση. Την ταπείνωση που επιβάλλουν τα
χειρότερα ελαττώματα του έθνους.

H αντίδραση θύμιζε χουλιγκάνικο πλήθος και είχε εκείνη τη γραφική
επαναστατικότητα του εγχώριου όχλου που «ζυγόν δεν υποφέρει», πλην όμως
αποδέχεται πλήρως το σύστημα που παράγει «ζυγούς», αρκεί να εξασφαλίσει τη
συμμετοχή και δικών του σε αυτό.

Έχουμε συνηθίσει σε ξεσπάσματα. Τα βρίσκουμε χαριτωμένα. Είμαστε
συναισθηματικοί τύποι. Και επιπλέον είμαστε ξεχωριστοί. Αλλά ποιος θα το
επιβεβαιώσει, αν δεν έχουμε καθρέφτη το βλέμμα των ξένων επάνω μας – φυσικά
εννοούμε τους «ξένους» που τυγχάνουν ευρείας αναγνώρισης από το έθνος,
Ευρωπαίους και Αμερικανούς, λευκούς, ενηλίκους και μορφωμένους κατά προτίμηση.
Ενθουσιαστήκαμε με την παρατήρηση Ρογκ ότι δουλεύουμε σε ρυθμό συρτάκι. Ουδείς
διανοήθηκε ότι αυτό που μας αναγνωρίζεται είναι το φολκλόρ μας.

Πιστοί σε αυτή την εικόνα, αντιδράσαμε σαν φολκλορικό σύνολο. Με
ποδοσφαιρικές κραυγές. Με την ψυχολογία της κερκίδας. Θέλουμε τον δικό μας. Τη
συμμετοχή. Επισήμως καταχειροκροτήθηκε ο Ρογκ όταν μίλησε για «καθαρούς
Αγώνες».

Αν θέλαμε ένα πραγματικά ηχηρό, παγκόσμιο μήνυμα, που θα έδειχνε σε όλον τον
κόσμο ότι οι Έλληνες δεν αρνούνται τα είδωλά τους, αλλά δεν αποδέχονται όλη
αυτήν τη σκιά της ντόπας που έχει σκεπάσει τον στίβο και ιδίως τους αγώνες
δρόμου, η καλύτερη απάντηση θα ήταν τα άδεια καθίσματα. Να μείνει το εισιτήριο
αχρησιμοποίητο στην τσέπη και οι θέσεις κενές.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερος τρόμος γι’ αυτή την αγορά από την έλλειψη
θεατών-αγοραστών. Για ποιους θα κατασκευάζονται τα σούπερ-είδωλα, αν όχι για
εκείνους που θα τα «αγοράσουν» καταναλώνοντας τα ρεκόρ τους σαν εθνικούς
θριάμβους;

Τι άλλο είναι όλη αυτή η υπόθεση των αναβολικών παρά το να κατασκευαστούν
σώματα-υπερσύμβολα που θα πωλούν προϊόντα, εισιτήρια για να γεμίζουν στάδια
και θα κινούν την αγορά γύρω από τον αθλητισμό. H έλλειψη θεατών αυτομάτως
καταργεί το ίδιο το σύστημα της κατασκευής υπερανθρώπων-συμβόλων.

Και είμαστε βέβαιοι φυσικά πως δεν φταίμε. Τι θέλαμε; Μετάλλια, όπως
όλοι οι λαοί. Δεν μας απασχόλησε ο τρόπος που θα τα αποκτούσαμε, αρκεί να τα
έχουμε. Τι συνέβη; Μας στέρησαν μερικά που τα είχαμε σίγουρα, όλοι αυτοί οι
κακοί που κυνηγούν το έθνος των Ελλήνων. Γιατί, κατόπιν της εμβριθούς
αναλύσεως του θέματος της ντόπας από τα εγχώρια τηλεπαράθυρα, καταλήξαμε
απαξάπαντες στο συμπέρασμα ότι όλοι ντοπάρονται. Πρωταθλητισμός χωρίς ντόπα
δεν γίνεται είναι μία από τις πλέον ισχυρές απόψεις των ημερών. Άρα
διεκδικούμε το δικαίωμά μας να έχουμε τουλάχιστον συμμετοχές.

Οι κερκίδες έχουν πάθος. Οι κερκίδες δεν έχουν κανόνες. Έχουν ξεσπάσματα. Τα
σπορ τα παρακολουθείς ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο. Για να ξεσπάσεις πάθη που
στο συμβατικό κοινωνικό πλαίσιο δεν μπορείς. Μόνο που δεν είναι όλα τα σπορ το
ίδιο. Είναι διαφορετική η αίσθηση του ποδοσφαιρικού αγώνα από εκείνη που δίνει
ένας αγώνας τένις. Στον πρώτο ουρλιάζεις εκφράζοντας την ανάγκη της φυλής για
κυριαρχία, στον δεύτερο θαυμάζεις τη δύναμη και ταυτίζεσαι με τη στρατηγική
και την προσπάθεια του παίκτη που υποστηρίζεις.

H ανωριμότητα του μπουζουκοφολκλόρ μας

Εδώ μπερδευτήκαμε. Το ωραίο πάθος της κερκίδας στα Ολυμπιακά στάδια μπορεί
να ενίσχυσε και να εμψύχωσε αθλητές, ωστόσο είχε έντονη την ποδοσφαιρική
χροιά. Κυνηγάμε το πάθος σαν φυγή, το πάθος της ομοιομορφίας, της ένταξης, της
φυλής που επιτέλους ενώνεται υπό το γαλάζιο της σημαίας. Κυνηγάμε, εν τέλει,
με πάθος την ένωση που θα μας κάνει να ξεχαστούν οι διχασμοί. Και τα στάδια,
οι κερκίδες έχουν μεταβληθεί στους απόλυτους ενωτικούς εθνικούς τόπους. Γιατί
εκεί ξαναβρήκαμε το έθνος, στα γήπεδα της Πορτογαλίας και τώρα υπό τη στέγη
Καλατράβα, ταυτισμένοι με το ανώδυνο και παγκοσμίως αποδεκτό φωτογενές
μπουζουκοφολκλόρ μας. Αγνοί, μπεμπεκολεβέντες της υφηλίου.