Aξιοπρέπεια και… κιτς

Δύο πλευρές του ελληνικού τραγουδιού παρακολουθήσαμε επί μία ώρα, τη νύχτα της
περασμένης Πέμπτης, σε τρία κανάλια, κάνοντας συχνά ζάπινγκ. H μία που είχε
όλα τα στοιχεία της σοβαρότητας αφορούσε συνέντευξη της τραγουδίστριας Ελένης
Δήμου, η οποία μιλούσε για τα τραγούδια του έρωτα και της αγάπης, αλλά
ταυτόχρονα έπαιρνε σαφείς και ξεκάθαρες θέσεις για την κατάσταση που επικρατεί
σήμερα στο ελληνικό τραγούδι και στον χώρο της λαϊκής μουσικής. Ένα σημείο στο
οποίο στάθηκε ιδιαίτερα η δημοφιλής ερμηνεύτρια ήταν η προσωπικότητα των
δημιουργών του τραγουδιού στην Ελλάδα, το οποίο τα τελευταία χρόνια έχει
ισοπεδωθεί από τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα που επιβάλλει το μάρκετινγκ.
Από την άλλη πλευρά, παρακολουθούσαμε σε άλλο κανάλι τον εξευτελισμό του
μπουζουκιού και ενός είδους τραγουδιού που το ονομάζουν λαϊκό σε «βραδινό
διαγωνισμό νέων ταλέντων». Ενώ σ’ ένα τρίτο κανάλι βλέπαμε χορό και «λαϊκό
τραγούδι» πάνω σε μια πίστα νυχτερινού κέντρου όπου δεν ξεχώριζες τους
τραγουδιστές και τους μουσικούς οι οποίοι ήταν μπερδεμένοι με τον κόσμο που
«χόρευε». Μια εικόνα κιτς, που ασφαλώς δημιουργούσε άσχημες εντυπώσεις σε
αντίθεση με τη θετική εικόνα που έβγαζε η Ελένη Δήμου, η οποία εκπροσωπούσε τη
σοβαρότητα και την αξιοπρέπεια.