ΓNΩMH Πύρρο, σε ευχαριστούμε

H αρχή έγινε στη Βαρκελώνη το 1992, όταν το αμούστακο παλικάρι από τη Χειμάρρα
σήκωσε στους ώμους του μια ολόκληρη χώρα! «Για την Ελλάδα» είχε βροντοφωνάξει
ο «Άτλαντας» Πύρρος και «γκρέμισε» τις κολόνες που μέχρι εκείνη τη στιγμή
κάλυπταν τον δρόμο για σπουδαίες και μαζικές ελληνικές διακρίσεις. Από εκείνο
το βράδυ οι Έλληνες αγάπησαν και ταυτίστηκαν με τον Πύρρο. Βλέπετε, αποτελούσε
την κλασική φυσιογνωμία του «ανθρώπου της διπλανής πόρτας» που σήκωνε στους
ώμους του τα βάρη ενός ολόκληρου λαού.

Το ’96 στην Ατλάντα ως φαβορί δεν αντιμετώπισε ιδιαίτερες δυσκολίες για να
διπλασιάσει τα χρυσά μετάλλια. Και πάλι ο ελληνικός λαός, στημένος μπροστά
στους δέκτες, πανηγύρισε και έκλαψε με την απίστευτη επιτυχία του Πύρρου.
Άλλωστε, γι’ αυτό του επιφύλαξε και εντυπωσιακή υποδοχή με το… γκρέμισμα των
τειχών!

Πριν από τέσσερα χρόνια, ο Δήμας ήταν συνεπής στο ραντεβού του Σίδνεϊ.
Ξεκίνησε άσχημα με δύο άκυρες προσπάθειες στο αρασέ και του έμενε μόλις μία.
Οι αντίπαλοί του χαμογέλασαν, αφού ήταν σίγουροι ότι το άγχος της τρίτης
χαμένης προσπάθειας θα τον κυρίευε και θα τον… απέβαλλε από τον αγώνα.
Ωστόσο εκείνος, προτάσσοντας τα αμέτρητα ψυχικά του αποθέματα, έστειλε και
πάλι την Ελλάδα στα ουράνια.

Προχθές, ο «σακατεμένος» πλέον Πύρρος, έχοντας υποβληθεί σε αμέτρητες
επεμβάσεις στο γόνατο και τον καρπό, απέδειξε περίτρανα ότι στον αθλητισμό δεν
χρειάζονται μόνο ικανότητες. Χρειάζεται πάθος, θέληση, καρδιά. Το μετάλλιο
ήταν χάλκινο, όμως το μεγάλο «αντίο» σε μια λαμπρή καριέρα γράφτηκε με χρυσά
γράμματα. Πύρρο, σε ευχαριστούμε για όλα. Πύρρο, σ’ αγαπάμε…