Pίσκο χωρίς δίχτυ ασφαλείας

Ευτυχώς υπάρχουν και οι όμορφες στιγμές να φρενάρουν την ιλιγγιώδη πτώση του ηθικού μας

Δεκαπέντε λεπτά χειροκροτούσαν οι φίλαθλοι στις κερκίδες του σταδίου που
διεξαγόταν η μάχη της άρσης βαρών τον Πύρρο Δήμα. Δεκαπέντε λεπτά τιμής στον
αθλητή αλλά και στην πίστη που δίδαξε όλα αυτά τα χρόνια στο ανθρώπινο πείσμα,
στην ανθρώπινη ψυχή. Δεκαπέντε λεπτά οι εικόνες και ο ήχος μετέδιδαν το πιο
θερμό μήνυμα όλων αυτών των ημερών.

Λίγες ώρες νωρίτερα ο Λεωνίδας Σαμπάνης βούρκωνε μπροστά στα δημοσιογραφικά
μικρόφωνα «ορκίζομαι στο Θεό και στα δύο αγγελούδια μου ότι δεν πήρα τίποτε»
και μετά η κραυγή αγωνίας «μη με εγκαταλείψετε, σταθείτε δίπλα μου». Συγκίνηση
και σύγχυση.

Στο όνομα, αλήθεια, ποιου «Θεού» ένας άνθρωπος ταπεινώνεται έτσι, διαλύεται η
ίδια η ανθρώπινη ουσία του, η υπόστασή του. Ένας αθλητής που δεν έχει αφήσει
όλα αυτά τα χρόνια ευρωπαϊκό ή άλλο πρωτάθλημα που να μη συμμετείχε, λένε στο
κυριακάτικο πρωινό της NET οι παρουσιαστές.

Τι είναι αυτό που αξίζει αυτό το ξέσκισμα των ψυχών; H υπερέκθεση. H δύναμη
του παγκόσμιου βλέμματος, που συγκεντρώνεται σε αυτόν τον τόπο και τους
πρωταγωνιστές του σαν εκπλήρωση ενός εθνικού πόθου.

Χάρη στο σύστημα των Ολυμπιακών Αγώνων βρεθήκαμε στο επίκεντρο του
παγκοσμίου ενδιαφέροντος. Χάρη στο σύστημα των Ολυμπιακών Αγώνων
αντιμετωπίζουμε τους κραδασμούς που συγκλονίζουν έναν κόσμο απροετοίμαστο να
αντιμετωπίσει το πραγματικό ρίσκο. Και που όπως φαίνεται δεν είναι μόνον το
οικονομικό.

Αποδεικνύεται πως ρισκάρουμε πολύ περισσότερα, έτσι διάφανοι μπροστά στις
παγκόσμιες κάμερες, μέρος κι εμείς του παγκόσμιου συστήματος, μέσα στο οποίο
διεκδικούμε τη διαφορετικότητα με πείσμα προσκολλημένοι σε ανυπόστατες
δοξασίες για την εποχή μας. Σαν τις αφρικανικές φυλές που παραμένουν μακριά
από τον ορθολογισμό της Δύσης και πιστεύουν πως οτιδήποτε αρνητικό συμβαίνει
σε κάποιον είναι αποτέλεσμα «μαύρης μαγείας» που ασκεί ο εχθρός.

Κάπως έτσι αντιμετωπίζεται η εκάστοτε κρίση και από το σύστημα της
δημοσιότητας, επικεντρωμένο λόγω της ταχύτητας που εξασφαλίζει η τεχνολογία
στη συγκίνηση της στιγμής, στη διόγκωση του ελαττώματος, στη λαγνεία του
τρόμου και του αρνητικού, άρα πρόσφορο για να συντηρεί την αίσθηση «σκοτεινών
δυνάμεων» ή την αίσθηση ότι κάτι συμβαίνει που μας διαφεύγει. Σαν να
ανακαλύψαμε πως βρεθήκαμε και πάλι στο κενό χωρίς προστατευτικό δίχτυ.

Είναι απλώς η ρωγμή ανάμεσα στην πραγματικότητα και την μιντιακή της απόδοση.
Είναι το ίδιο που συμβαίνει στα ριάλιτι, όταν «παίκτες» που μοιάζουν
«κανονικοί» ξεσκίζονται από τους συμπαίκτες τους, διαλύονται από τους κανόνες
του παιχνιδιού, στο οποίο οι ίδιοι έχουν αναλάβει την ευθύνη να συμμετέχουν.

Ωστόσο οι όροι της δημοσιότητας, το χάσμα μεταξύ πραγματικότητας και
μιντιακής κατασκευής της, η υπερέκθεση με άλλα λόγια, διογκώνει το ρίσκο, το
προσωπικό για τα ριάλιτι, το εθνικό, αθλητικό, Ολυμπιακό, όπως κι αν το πούμε,
για περιπτώσεις όπως αυτές που συγκλονίζουν το έθνος αυτές τις ημέρες.

Θα έπρεπε να έχουμε ξεχυθεί στους δρόμους να πανηγυρίσουμε χρυσά και αργυρά
μετάλλια, χάλκινα που δεν τα περιμέναμε, σύμφωνα με τα γλεντζέδικα ήθη και τα
ξεσπάσματα ψυχής στα οποία δεν είμαστε διόλου φειδωλοί. Αντ’ αυτού
αγωνιζόμαστε να επιλύσουμε γρίφους.

Το τραγικό είναι εθνικά αναγνωρίσιμο

Πώς να ταξινομήσει ο τηλεθεατής τις συγκινήσεις. Την τόσο ανθρώπινη εικόνα
συντριβής του Λεωνίδα Σαμπάνη. Την τόσο ηρωική του Πύρρου Δήμα καθώς σηκώνει
τα βάρη της χώρας ολόκληρης. Την μαχητική της Τασούλας Κελεσίδου, την
απρόσμενη του Σπύρου Γιαννιώτη που κάνει την έκπληξη στα 1.550 της κολύμβησης,
όπως το επόμενο πρωί και οι κωπηλάτες μας με το χάλκινο που κερδίζουν και
αυτοί. Πιο παρόντες στην αθλητική μάχη δεν υπήρξαμε ώς τώρα. Κι όμως, η σκιά
βαριά. H τραγικότητά μας έχει εικόνα και μάλιστα εθνικώς αναγνωρίσιμη.

Δεν έχουμε συστήματα προστασίας και ασφαλείας; Δεν έχουμε γιατί είμαστε
σίγουροι ότι δεν τα χρειαζόμαστε, εμείς οι πεντακάθαροι απέναντι στην
παγκόσμια «λέρα»; Ή δεν έχουμε γιατί λόγω εσωτερικών αδυναμιών και ελαττωμάτων
δεν λειτουργούν;

Μα είναι δυνατόν να πήρε ένας έμπειρος αθλητής, στα χέρια ενός άμεμπτου
προπονητή, μια ουσία παράνομη και επιπροσθέτως ευκόλως ανιχνεύσιμη; Γιατροί
απορούν, βιοχημικοί προσθέτουν τις γνώσεις τους, μάθαμε τη λειτουργία της
τεστοστερόνης, αποκτήσαμε γνώσεις ενδοκρινολόγου, έχουμε επιχειρήματα με βάση
τον ανθρώπινο μεταβολισμό. Απάντηση δεν έχουμε. Μόνο την αίσθηση ότι
ρισκάραμε, χωρίς δίχτυ ασφαλείας.