H αρχαία Aλίανθος έγινε… Υabanaki

Άλλαξε τίποτε; Ο φούρνος και το ζαχαροπλαστείο στέκουν «θηρία». Και η θάλασσα
εκεί που ήταν, στη θέση της. Μόνο που, όπως το λούνα παρκ στην άκρη της ακτής,
«χορεύουν» όλα τρελό χορό προς την «τρέντι» (να την πω έτσι;) πλευρά των
πραγμάτων. H ακτή της Βάρκιζας, φερ’ ειπείν, έγινε «Yabanaki» και, σας
βεβαιώνουμε δεν βαφτίστηκε έτσι από τη γνωστή μανία για σούσι του Νεοέλληνα.

Ως άνθος της θάλασσας, η Αλίανθος – έτσι ονομαζόταν στα παλιά τα χρόνια –
συγκινούσε τον τουρίστα και, καθώς τα 31 χιλιόμετρα από την Αθήνα δεν είναι δα
και κανένα ταξίδι, τα μπάνια του λαού (μπορεί να ακριβαίνουν) αλλά καλά
κρατούν στην πλαζ και τις γύρω παραλίες. Το «λίφτινγκ» της περιοχής ήρθε και
έδειξε και με καλό μάτι το είδαν πολλοί, όχι όμως όλοι. Αποχαιρέτα τη τη
Βάρκιζα που χάνουμε, είπαν άλλοι. Και σήκωσαν μαντίλια.

Βρέθηκαν, λέει η Ιστορία, σε τούτα τα μέρη επιγραφές που έδειχναν λατρεία του
Ηφαίστου, της Αθηνάς και των Διόσκουρων, αλλά και το Ιερό της Μητέρας των
θεών, κατά της σημειώσεις του περπατημένου Παυσανία. Ανάμεσα στις σύγχρονες
θεότητες όμως της περιοχής διακρίνεται ο ντιτζέι των κλαμπ (συγγενής προφανώς
του Διονύσου) και η Λεωφόρος Βάρης που οδηγεί στην Αττική Οδό με «φρέσκια»
ακόμη πάνω της μπογιά, πράσινη και με Ολυμπιακή λωρίδα, για να μη χάνουμε και
το χρώμα των ημερών. «Κόντρα» σε αυτό παίζουν τα σινεμά, το «Ρία» (στην
Αφροδίτης) και το εντελώς ανακαινισμένο «Βάρκιζα» (Θάσου 22) – με τρεις
αίθουσες, η μία εκ των οποίων θερινή.

Αριστερά: Ρεμβάζοντας στη θάλασσα… Το σκάφος, στο βάθος, το βλέπεις; Δικό μου είναι. Επάνω: Ομπρελίτσα, 4 ευρώ στην πλαζ, αλλά και τη σκιά μου έχω και τον Γιωργάκη προσέχω μην πάει στα βαθιά

Στα ανοιχτά, τα σερφ σηκώνουν πανιά – ακριβώς σε αυτά τα νερά προπονούνται οι
πρωταθλητές μας – και στα ρηχά σερβίρεται αεράτο φρέντο με άρωμα κανέλας ή
όποια νέα χάι-τεκ ποικιλία ρίχνει στην αγορά ένα ακόμη «ανοίξαμε μόλις και σας
περιμένουμε» από τα «starbucks», επί της πλατείας, εκεί όπου ήταν παλιά τα
μπιλιάρδα.

Μέσα στα προ-ολυμπιακά «σπριντ» εξάλλου και μαζί με εργασίες που τράβηξαν
χρόνο, ανακαινίστηκε σε βάθος η ακτή, εμφανίστηκαν πάρκινγκ και παρκαδόροι
εκεί όπου οι Βαρκιζιώτες έκαναν τις βόλτες τους, ενώ η παραλιακή από τα
«Κανάρια» έως το «Venue» και το «Ribas» σηκώνει το μεγάλο βάρος της εξόδου.
Μόνο, μην πέσετε σε κυριακάτικη κίνηση, πιο γρήγορα θα φθάσετε στην Τζια.

ΞΕΝΥΧΤΙ

Στα λιμανάκια της Βάρκιζας – που τίμησαν και οι ποδηλάτες των Αγώνων –
και στη θρυλική καντίνα. Και αν δεν πήγες στο νησί, μη σε νοιάζει. Το φεγγάρι
ασημίζει τη θάλασσα και φέγγει στα βήματά σου, να κατέβεις χαμηλά, έως και να
βρέξεις τα πόδια σου στο νερό. Αυτά βλέπουν οι Λονδρέζοι και ζηλεύουν και πού
να γυρίσουν μετά στην Τραλφάγκαρ τους.

Στο «Island». Μα, όπως νησί ακριβώς. Και αλλιώς να είχε βαφτίσει ο
Χρύσανθος Πανάς τον μαγευτικό προορισμό εξόδου, θα φώναζε από μόνο του. Το
μπλε της θάλασσας, το ωραίο του λευκό – τι πιο Island; Καλοκαίρι μεσογειακό,
με μουσικές που παίζουν ρόλο και φανατικούς θαμώνες. Μπορεί να πετύχεις από
τον Νίκο Κακλαμανάκη έως τον Σάκη Ρουβά. Και πολλούς άλλους.

Στo «Venue», που σηκώνει τη σημαία του στο παλιό «On the Rocks», σημείο
σταθερό της ντανς κουλτούρας. Κανονική σκυταλοδρομία με ντιτζέις στα πλατό
του.

Στο «Ribas» δίπλα. Τα λουλούδια από το πρώτο τραπέζι πίστα καθώς το
κοινό υποκλίνεται σε δύο μεγάλες φωνές. Ο Τόλης Βοσκόπουλος συνάντησε φέτος
τον Στέλιο Διονυσίου. H συμφωνία της Βάρκιζας, σε πρόγραμμα λαϊκό.

Στο «Απέραντο Γαλάζιο» στον Ναυτικό Όμιλο της Βάρκιζας, με νοστιμιές
θαλασσινές και ωραία πιάτα και κάθε ευκαιρία για να δροσιστείς ή να γλυκαθείς
από το πρωί ώς αργά αργά τη νύχτα.

KANE ΠΑΙΧΝΙΔΙ

H μπάλα στη σέντρα και ο αφέτης έτοιμος να δώσει σήμα: σε Ολυμπιακούς
ρυθμούς παίζει τις ημέρες αυτές και το παραλιακό κλάμπινγκ. Σε έναν χώρο που
υπογράφει αισθητικά ο Μανώλης Παντελιδάκης και που τα χρώματα του πάρτι
ενώνονται με της άμμου και του νερού, τα βράδια των Αγώνων αποκτούν συναυλιακό
χαρακτήρα. Τη Δευτέρα (23/8) οι Muzica φέρνουν τα κρουστά της Αφρικής, την
Τρίτη οι Locomondo ταξιδεύουν με ρέγκε στην Τζαμάικα, την Τετάρτη οι Athens
Burning παίζουν ροκ, την Πέμπτη οι Batuca κάνουν πάρτι με βραζιλιάνικη σάμπα
και την Παρασκευή οι Musicrossroads ενώνουν τις ηπείρους με μουσικές του
κόσμου. Στο «Do It», όλα αυτά, πολυχώρο διασκέδασης και on the beach.

TZIZZZZZ!

Οι πρόθυμοι και πάντα εξυπηρετικοί οδηγοί ταξί στην πιάτσα Βάρκιζας
χρειάζεται να συνετίσουν κάποιους συναδέλφους τους, οι οποίοι όταν ο πελάτης
τούς ζητήσει κοντινή διαδρομή – π.χ. αργά το βράδυ στα κοντινά κλαμπ – τον
αντιμετωπίζουν σαν να τους πρόσβαλε βαθιά και αν δεν τον κατεβάσουν να πάρει
άλλο ταξί που περνάει φροντίζουν με κάθε τρόπο να κάνουν αντιληπτή τη δυσφορία
τους.

TA ΠΡΟΣΩΠΑ

Μπορείς να διαλέξεις κλασικό σκι ή «γουέικ μπορντ», με δύο πέδιλα ή ένα,
«τιούμπ» ή «μπανάνα» που το λένε όλοι ή ένα παλιό, καλό ποδήλατο – εσύ με τη
θάλασσα αποφασίζεις, τα χαμόγελα όμως που θα εισπράξεις από τα παιδιά τού
νερού είναι εγγυημένα. «Είναι τόσο ευχάριστα εδώ που ξεχνάμε και την κούρασή
μας πολλές φορές», λέει η Σίλια Γιάκα, απόφοιτος της Γυμναστικής Ακαδημίας. H
παρέα συμφωνεί. Ο Λουίτζι Μπέρτος και η Πάρις από το Τέξας είναι έτοιμοι να το
αποδείξουν. «Αυτό που είναι εύκολο για κάποιον, μπορεί να δυσκολεύει κάποιον
άλλον. Άλλοι νιώθουν άνετα πάνω σε δύο πέδιλα, άλλοι πιο σταθερά με το ένα.
Είναι ένα παιχνίδι με το νερό και έτσι το ευχαριστιέται κανείς». Και τα…
παιδιά της θάλασσας; «Περνάμε καλά, δίπλα – στο μπαρ της παραλίας – παίζει
μουσική όλη μέρα, κόσμος πάει κι έρχεται, διασκεδάζουμε και εμείς μαζί». Ο
κάθε αθλητής στον δικό του στίβο.