«Yπάρχουν και διαφορετικοί»

Είδα μια στοίβα με προκηρύξεις, ακουμπισμένες σ’ έναν πάγκο, στη μέση
μιας κεντρικής πλατείας. Δίπλα τους μια κοπέλα κάπνιζε σκυθρωπή. Μου έριξε ένα
αδιάφορο ύφος. Δεν έμοιαζε με άνθρωπο που ήθελε οπωσδήποτε να πείσει για το
δίκαιο της άποψής της.

Ο τίτλος με μαύρα γράμματα, μεγάλου μεγέθους, δεν άφηνε αμφιβολίες για
το μήνυμα που ήθελε να διαδώσει η κοπέλα και οι ομοϊδεάτες της. Πήρα την
πυκνογραμμένη σελίδα και της έριξα μια φευγαλέα ματιά. Δεν είχα τον χρόνο
εκείνην τη στιγμή. Ίσως αργότερα.

Αλλά δεν την πέταξα. Επί ημέρες γυρόφερνε στο τραπέζι, χώθηκε στο
γραφείο, άραξε στον καναπέ, λερώθηκε στην κουζίνα. Ο προκλητικός/αναρχικός της
τίτλος δεν με άφηνε να την αποχωριστώ.

Στο μεταξύ οι ημέρες περνούσαν, ο Κεντέρης και η Θάνου χάθηκαν από
προσώπου Γης και βρέθηκαν πολύ μακριά από εκεί που είχαμε συνηθίσει να τους
βλέπουμε, στο μεταξύ ξεκίνησαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες, στο μεταξύ ήρθαν τα πρώτα
μετάλλια των Ελλήνων αθλητών. Στο μεταξύ το καλοκαίρι περνάει.

Και χθες, ξεφυλλίζοντας τις εφημερίδες, όλες με παρόμοια πρωτοσέλιδα,
όλες αγωνιούσες και φρίσσουσες, μέλος κι εγώ μιας κοινωνίας που έχει αναγάγει
τον αποκλεισμό των Κεντέρη – Θάνου σε κορυφαίο ζήτημα των ημερών, θυμήθηκα την
προκήρυξη. Την διάβασα και συνειδητοποίησα ότι δεν είμαστε όλοι δέσμιοι της
ίδιας εικόνας. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν ταραχτεί καθόλου από τα
πρόσφατα γεγονότα, προστατευμένοι κάτω από την ομπρέλα της ιδεολογίας τους.
Και πάω στοίχημα ότι ένας από αυτούς είναι η σκυθρωπή κοπέλα που μοίραζε την
προκήρυξη με τον τίτλο «Να πεθάνουν οι Ολυμπιακοί Αγώνες στη χώρα που γεννήθηκαν».