Ένα ατέλειωτο πανηγύρι

Το μεγάλο γεγονός, ο θρίαμβος της Εθνικής στην Πορτογαλία περιορίστηκε γρήγορα
στον ρόλο της αφορμής. Το μεγάλο γεγονός τώρα είναι το ατελείωτο πανηγύρι.

«Βγαίνω μια βόλτα στην Αθήνα και βλέπω φάτσες γελαστές…»

Οι σημαίες δεν κρεμάστηκαν στα μπαλκόνια για μιάμιση μέρα για να ξαναδιπλωθούν
και να ξαναχωνιαστούν στα συρτάρια. Δεν γιορτάζουμε την επέτειο. Γιορτάζουμε
το γεγονός. Πολλές κυματίζουν ακόμη σε σπίτια και αυτοκίνητα. Και οι φάτσες
όλων κρατούν ακόμη αυτό το υπέροχο χαμόγελο. Όχι μόνο στην Αθήνα. Σε όλη την
Ελλάδα.

Στη Ζάκυνθο, απ’ όπου γράφω αυτές τις γραμμές (sic), βλέπεις οικογένειες
αλλοδαπών τουριστών ζαλωμένες με σακίδια να οδεύουν προς παραλία και τα μικρά
παιδάκια φορούν φανέλες με το εθνόσημο στο στήθος και στην πλάτη…
Charisteas, Zagorakis, Dellas… Την ίδια ώρα οι φανέλες κάτι απίθανων (όσο
και βαθύπλουτων) τύπων, ονόματι Becham, Figo, Zidane, λιάζονται σαν χταπόδια
κρεμασμένες από το σύρμα. Το βράδυ, σε μια παμπ, οι γιγαντοοθόνες δείχνουν
μπάλα, Chelsea – Celtic. Καμιά τριανταριά μεθυσμένοι Βρετανοί φωνάζουν και
χοροπηδούν στους ρυθμούς των γκολ της Εθνικής που παίζει συνεχώς ο d.j. Κανείς
δεν βλέπει το ματς. Όλοι τραγουδούν «Σήκωσέ το…».

Η Ελλάδα είναι πλέον μόδα. Πρώτα ο Sakis με τη σημαία στο αμάνικο, μετά ο
Zagorakis με το Κύπελλο στα χέρια και τώρα ο Φοίβος και η Αθηνά, τα συμπαθή
πλατύποδα πλασματάκια, που τείνουν εσχάτως να γίνουν πιο διάσημα και από τον
Phoebus Featuring…

H έννοια του μεγάλου, του ωραίου και του αληθινού ξεπέρασε το αθλητικό ιδεώδες
με την ταχύτητα που άλλαξε η έννοια των λέξεων «τιμημένο», «ονειρεμένο» και
όλων όσων ριμάρουν με τη γνωστή ταμπού λέξη. Μιλάμε για «τη χαμένη
υπερηφάνεια, για τη χαμένη μας μαγκιά…».

Τώρα όλοι πήραμε ζεστά και τους Ολυμπιακούς. Κάλλιο αργά, παρά πότε. Κάτι ο
απόηχος του Euro που ξεράναμε όλους τους αμφισβητίες, κάτι η διεθνής
αμφισβήτηση για την ετοιμότητα και την ικανότητά μας να διοργανώσουμε τους
Αγώνες μάς συσπειρώνουν και μας πωρώνουν. Μη μας τσιγκλάτε βάρβαροι! Είμαστε
τρελάρες!!

Τελικά, η Ελλαδάρα υποσκέλισε τους «Ελληνάρες». Το μόνο που χρειαζόμασταν ήταν
η αφορμή. Τώρα ποιος μας πιάνει…

Το καλοκαίρι του 2004 είναι για όλους μας ένα ατελείωτο πανηγύρι. Και το
γουστάρουμε.

«Θα ξανάρθει η ρουτίνα και θα ξανάρθουνε βροχές.

Θα ξανάρθει η ρουτίνα, μα κάτι άλλαξε από χτες.

Είμαστε πια πρωταθλητές, έρχονται άλλες εποχές».

ΥΓ: Καμιά φορά ένα τραγούδι τα λέει καλύτερα από εκατοντάδες λέξεις. Γι’ αυτό
διάλεξα να επενδύσω μουσικά τις γραμμές αυτές με το τραγούδι του Νίκου
Πορτοκάλογλου.