Πορτογαλία – Eλλάδα 0-1

Μέσα στον ύπνο μου παίζουν το «Πάμε σαν Άλλοτε» και νομίζω ότι
βρίσκομαι κάπου στην Πλάκα, ή στην παλιά Αίγλη, στο Ζάππειο, ώσπου ακούω τη
φωνή της Αδριανής.

«Ξύπνα, χτυπάει το κινητό σου».

Το βρίσκω στα τυφλά, μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, και ακούω τη φωνή του
Βλασόπουλου. «Κύριε αστυνόμε, βρέθηκε κι άλλο πτώμα. Στον Σταθμό Λαρίσης. Θα
είμαι σπίτι σας σε δέκα λεπτά».

Το ξυπνητήρι στο κομοδίνο δείχνει έξι και πέντε. H Κατερίνα με τον Φάνη θα
πηγαίνουν τώρα προς αεροδρόμιο, να πετάξουν για Λισαβώνα. Ο Φάνης κυνήγησε,
έβαλε μέσο και κατάφερε να βρει δυο εισιτήρια τσάρτερ για τον τελικό.

«Τόσα χρόνια είμαστε με τον Φάνη και δεν έχουμε πάει ούτε μια φορά μαζί στο
εξωτερικό,» μου το δικαιολόγησε η Κατερίνα.

«Να πάτε, κοριτσάκι μου. Αλλά, χάθηκε ν’ αρχίζατε από την Πόλη και την Αγιά
Σοφιά; Έτσι αρχίζουν όλοι».

Ο Βλασόπουλος είναι ήδη κάτω και βάζει μπρος τη σειρήνα. Προσπερνάμε τον
Σταθμό Λαρίσης και βλέπω να σταματάμε μπροστά σ’ έναν απαστράπτοντα συρμό τού
προαστιακού.

«Τον έβαλαν στον προαστιακό;».

«Ναι, για να του κάνει ποδαρικό».

Μπροστά στον συρμό είναι σταματημένα δυο περιπολικά και ένα ασθενοφόρο. Στο
βαγόνι βρίσκω τον Πάρκερ, τον Αμερικάνο πράκτορα, με τον Γκίκα. Ο νεκρός είναι
ένας μελαψός, με ρουφηγμένα μάγουλα και λεπτό μουστάκι. Είναι γυμνός κι αυτός
και πάνω στο άτριχο στήθος του έχουν γράψει με πράσινο μαρκαδόρο: «ANSAR-AL
ISLAM». Το δεξί του χέρι είναι όρθιο και μουντζώνει.

«You know what this means: Iraq, Al Zarqawi!», ακούω έξαλλη τη φωνή τού Πάρκερ
πίσω μου.

«Είναι η οργάνωση που απάγει και εκτελεί ξένους στο Ιράκ. Και ο Ζαρκάουι είναι
ο αρχηγός της», μου εξηγεί ο Γκίκας.

Περιμένω να τελειώσει ο Σταυρόπουλος, για να του κάνω μερικές πρώτες
ερωτήσεις, αλλά βλέπω να με πλησιάζει ο σταθμάρχης.

«Συγγνώμη, κ. αστυνόμε, έχετε πολλή δουλειά ακόμα;».

«Γιατί; Αρχίσατε δρομολόγια;».

Με κοιτάζει σφιγμένος. «Όχι, αλλά έχουμε προγραμματίσει δοκιμαστική διαδρομή
με τον κύριο υπουργό Μεταφορών».

«Θα σού ‘λεγα ν’ αλλάξεις συρμό».

«Δύσκολο. Οι υπόλοιποι δεν είναι ακόμα έτοιμοι».

«Τι να σου πω. Εκτός κι αν ο κύριος υπουργός θέλει να κάνει δοκιμαστική
διαδρομή μ’ έναν νεκρό που τον μουντζώνει».

Με περνάει για τρελό και προτιμάει να φύγει. Ο Σταυρόπουλος έχει τελειώσει την
κουβέντα του με τον Γκάρνερ.

«Έβγαλες κανένα συμπέρασμα;», τον ρωτάω.

«Εξωτερικά δεν υπάρχουν ίχνη βίαιου θανάτου. Ούτε εμφανίζει κακώσεις».

«M’ άλλα λόγια, κι αυτός πήγε από φυσικό θάνατο».

«Μάλλον, αλλά θα σου το επιβεβαιώσω, όταν τον ανοίξουμε».

Αφήνω τους τεχνικούς να κάνουν τη δουλειά τους και κατεβαίνω από το βαγόνι. Ο
Βλασόπουλος έχει φέρει αυτόν που ανακάλυψε το πτώμα. Είναι ο προϊστάμενος των
συνεργείων καθαρισμού. «Δεν το βρήκα ακριβώς εγώ», μας εξηγεί. «Άνοιξα τις
πόρτες για να μπει το συνεργείο να καθαρίσει. Μετά από λίγο άκουσα φωνές. Τον
είχε βρει μια καθαρίστρια».

H καθαρίστρια είναι ακόμα σε σοκ και δυσκολεύεται να μιλήσει. Μπήκε από την
μπροστινή πόρτα στο βαγόνι και είδε κάποιον να τη μουντζώνει. Στην αρχή το
πήρε για πλάκα. Όταν είδε ότι ήταν τσίτσιδος και νεκρός, έβαλε τις φωνές κι
άρχισε να τρέχει.

Όλα δείχνουν πως πρέπει να έμπασαν το πτώμα από την πίσω πλευρά του σταθμού
που είναι ερημιά τη νύχτα. Δεν έχω να κάνω τίποτα άλλο και μπαίνω πάλι στο
περιπολικό για να πάω στην Ασφάλεια.

Το γραφείο μου είναι ήσυχο. Οι δημοσιογράφοι, ή δεν πήραν πρέφα τι γίνεται, ή
ψυλλιάστηκαν το μέγεθος της υπόθεσης και τρέχουν απευθείας στον Γκίκα. Πάνω
στο πεντάλεπτο χτυπάει το τηλέφωνο και είναι ο Σταυρόπουλος.

«Ο άνθρωπος πέθανε από φυματίωση», μου λέει. «Οι πνεύμονές του είναι
σμπαράλια».

«Πότε πέθανε;».

«Υπολόγισε δύο εικοσιτετράωρα. Σε μερικές ώρες θα είμαι πιο ακριβής».

H φυματίωση είναι μια καλή αρχή. Φωνάζω τους δυο βοηθούς μου και τους λέω να
ζητήσουν φωτογραφίες του νεκρού από το εργαστήριο και να πάρουν σβάρνα τα
νοσοκομεία. Κάπου πρέπει να έκανε θεραπεία. Όταν φεύγουν, ενημερώνω τον Γκίκα.

«Δηλαδή, πάλι δεν έχουμε θύμα», ρωτάει απογοητευμένος.

«Αν ψάχνουμε για θύμα φόνου, δεν έχουμε. Αν ψάχνουμε για βεβήλωση νεκρού, τότε
έχουμε».

«Βρες μου κανένα αποκεφαλισμένο πτώμα, μπας και ηρεμήσει ο Πάρκερ. Έχει
ζητήσει κατάλογο ισλαμιστών για να τους ανακρίνει».

«Ίσως έτσι μας αφήσει ήσυχους να κάνουμε τη δουλειά μας».

«Κι αν θελήσει να στείλει μερικούς στο Γκουαντάναμο, εγώ τι κάνω».

Βάζω τα γέλια. Ο Γκίκας δεν έχει διάθεση να γελάσει. Ετοιμάζομαι να πάω σπίτι,
όταν με παίρνει ο Δερμιτζάκης.

«Κύριε αστυνόμε, τον εντοπίσαμε. Στο Σισμανόγλειο».

Ο Δερμιτζάκης με περιμένει μαζί με τον γιατρό που είχε εξετάσει τον νεκρό,
όταν μπήκε στο νοσοκομείο.

«Τον έφεραν ένα βράδυ με αιμόπτυση», μου λέει. «Ήταν σε κακά χάλια».

«Τον κρατήσατε;».

«Ναι, αλλά το ‘σκασε. Ξέρετε».

Ξέρω. Πολλοί λαθρομετανάστες δεν μένουν στο νοσοκομείο, γιατί φοβούνται ότι θα
τους βουτήξει η αστυνομία και θα τους απελάσει.

«Έχετε τα στοιχεία του;».

Μου δίνει την καρτέλα του ασθενούς. Το όνομα του ήταν Ζιά Σαρίφ. Πακιστανός,
γεννημένος το 1965. H καρτέλα δίνει μια διεύθυνση στα Λιόσια. Θα στείλω να την
τσεκάρουν, αλλά είναι πενήντα-πενήντα να βγει ψεύτικη.

Όταν γυρίζω σπίτι, η ώρα έχει πάει εννιά. Βρίσκω την Αδριανή στην κουζίνα να
σιδερώνει. «Δεν έρχεσαι να δούμε το ματς;», τη ρωτάω. «Πού ξέρεις, μπορεί να
δούμε και τα παιδιά στο γυαλί, με πρόσωπα βαμμένα στα χρώματα της
γαλανόλευκης».

Σταματάει το σιδέρωμα και μου ρίχνει ένα αυστηρό βλέμμα. «Δεν μπορεί, θα την
πεις την κακία σου».

Αφήνει, ωστόσο, το σίδερο και έρχεται δίπλα μου. Εδώ που τα λέμε, έχω έναν
φόβο ότι θα δω την Κατερίνα και τον Φάνη βαμμένους γαλανόλευκους και κάθε τόσο
ρίχνω κλεφτές στην κερκίδα των Ελλήνων. Το μισό γήπεδο είναι γεμάτο με
ελληνικές σημαίες, άλλες απλωμένες, και άλλες που ανεμίζουν, οι δικοί μας
φωνάζουν ασταμάτητα και εγώ αρχίζω να φτιάχνομαι. Λες να ξύπνησαν τα
πατριδολατρικά μου, λέω από μέσα μου. Τόσα χρόνια έπαρση και υποστολή σημαίας
στη σχολή, δεν μπορεί, κάτι σου μένει.

Όταν μπαίνει το γκολ, πηδάω ασυναίσθητα επάνω και αρχίζω να ουρλιάζω, ίσως για
να αναπληρώσω επάξια τον Φάνη.

«Είδες, το έβαλε πάλι εκείνος που το είχε βάλει και στη Γαλλία», μου λέει η
Αδριανή. «Και πάλι με το κεφάλι, όπως τότε. Σιδηροκέφαλος, μη βασκαθεί».

Τη στιγμή που η τηλεόραση ξαναδείχνει το γκολ, μου φαίνεται πως πιάνω την
Κατερίνα στο γυαλί να χοροπηδάει, αλλά μου το κόβει ο Δερμιτζάκης.

«Τζίφος, κ. αστυνόμε. Ο Πακιστανός είχε δώσει ψεύτικη διεύθυνση».

«Εδώ πάμε για ευρωπαϊκό, τους Πακιστανούς θα σκεφτούμε; Άσ’ τον γι’ αύριο».

Κλείνω και γυρίζω στην τηλεόραση.

Ο Πέτρος Μάρκαρης είναι συγγραφέας. Το τελευταίο βιβλίο του έχει τίτλο
«Ο Τσε αυτοκτόνησε», Εκδόσεις Γαβριηλίδη 2003, σελ. 443, τιμή: 21,84 ευρώ.