ΓNΩMH Φλόγα και ψευδαίσθηση

H Φλόγα μας ενώνει τον κόσμο. Χέρι με χέρι, λαμπαδηδρόμο με λαμπαδηδρόμο. Ένα
ταξίδι μοναδικό που μοιάζει να άρχισε από το χέρι του Προμηθέα και έφτασε στις
μέρες μας για να μεταδώσει αξίες πανανθρώπινες. Ειρήνη, συναδέλφωση, άμιλλα,
τιμή.

H κληρονομιά μεγάλη, όπως και το χρέος να την κρατήσουμε ζωντανή. Σαν την Ιερή
Φλόγα που μένει άσβεστη εδώ και τόσους μήνες.

H διαδρομή του απολλώνιου Φωτός σε όλες τις πόλεις της επικράτειας απέδειξε
ότι οι Έλληνες έχουν τη φλόγα στην ψυχή τους.

Είδα γυναίκες που δεν έχουν πατήσει το πόδι τους σε στάδιο να δακρύζουν στη
θέα της Δάδας με το σήμα της Αθήνας.

Είδα γέροντες να φωνάζουν «ζήτω» σαν νιοι.

Είδα παιδιά να τρέχουν δίπλα στους λαμπαδηδρόμους προσπαθώντας να κλειδώσουν
τις στιγμές στη μνήμη τους, για να τις διηγηθούν κάποτε στα δικά τους παιδιά
και στα παιδιά των παιδιών τους.

Είδα, όμως, και κάποιους άλλους. Τους «σταρ» μιας μίζερης, νάιλον – σαν σημαία
χορηγού – πραγματικότητας να κρατούν τη Δάδα και να επιδεικνύουν τη λαμπερή
οδοντοστοιχία τους στον φακό, να δείχνουν το ωραίο τους προφίλ στις κάμερες,
να τονίζουν την παρουσία τους σαν αυτό που κρατούσαν στα χέρια τους να ήταν το
μπρελόκ με τα κλειδιά του πανάκριβου αυτοκινήτου τους.

Τι ψευδαίσθηση…

Έτρεξαν όσο πιάνει ο τοίχος μιας αυλής (για ακρίβεια της δικής τους) αλλά η
Φλόγα πέρασε και τους άφησε πίσω. Ο καθένας τους ένας κρίκος ανάμεσα σε 16.000
άλλους. Πολύ πιο δυνατούς…