ANAΛΩΣIMA Λινάτσες

Όλη η Αθήνα μοιάζει με καινούργια πόλη. Όλη; Όχι! Ένα μικρό κομμάτι
αντιστέκεται στην ισοπέδωση της ανακαίνισης. Πλατείες και δρόμοι αποκαλύφθηκαν
και τραβούν το βλέμμα, μερικά τετράγωνα, όμως, απλώς καλύφθηκαν με σκηνικό από
ειδική λινάτσα, για να κρυφτούν τα χάλια τους. Εκείνο το αρχαιολογικής αξίας
νεοκλασικό της Σταδίου, στην Αμερικής κοντά, αντιστάθηκε στην επέλαση των
μπογιατζήδων. Τόσα και τόσα μεγάλα και επιβλητικά, παλαιά και περίπλοκα
νεοκλασικά, με κολόνες, με κιονόκρανα, με εσοχές, με παραστάτες, με κατώφλια
και με ανώφλια, καθάρισαν και ξανάνιωσαν, αυτό τίποτα. Τι σόι ιδιωτική
πρωτοβουλία, αγκυλωμένη, έχει ταμπουρωθεί εκεί μέσα; Λίγο παραδίπλα το
Μετοχικό Ταμείο Στρατού, στο τσακ είναι, αλλά δεν πρόλαβε. Άρχισε η
αποκαθήλωση της σκαλωσιάς στους επάνω ορόφους, άντε είπαμε, θα το δούμε κι
αυτό να μας υποδέχεται στις 13, αλλά τόση λαμαρίνα στα ισόγεια, δύσκολο το
βλέπω να μετακινείται εντός διημέρου. Πόσα χρόνια ανακαινίζεται αυτό το
κτίριο; Είναι μεγάλο, βέβαια, είναι περίπλοκο, αλλά να μη συγκινείται με
τίποτα η ιδιωτική πρωτοβουλία που το έχει αναλάβει; Μήπως βάλει στόχο, πια,
τους Ολυμπιακούς του Πεκίνου; Στην Πατησίων το «Μινιόν» πήρε κι αυτό παράταση.
Και απέναντι από το Μουσείο, το «Ακροπόλ», πολυτελές ξενοδοχείο και φιλοδοξία
ξεχασμένη του ΥΠΠΟ, σεμνά καλύφθηκε με ολόσωμη λινάτσα, που παριστάνει πώς θα
ήταν αν είχε, όντως, φτιαχτεί. Όραμα και οφθαλμαπάτη, μόνο που η λινάτσα ήδη
μαύρισε και το χαλάει. Το ελληνικό δαιμόνιο δεν λειτούργησε παντού. Κρίμα,
γιατί το είχαμε πιστέψει, αν και ποτέ δεν το ομολογήσαμε ανοιχτά. Πως σαν από
θαύμα θα ήταν όλα τέλεια τη στιγμή που η αυλαία ανοίγει.