Σουηδική διαπίστευση

[Από e-mail του Έρικ Πέτερσον της σουηδικής εφημερίδας «Dag» στην Κάριν
Πέτερσον]

Κάριν, να ‘μαι επιτέλους στο δωμάτιο του ξενοδοχείου, κάτω από παράξενες
συνθήκες. Θα σου εξηγήσω. Το αεροπλάνο των Olympic Airlines είχε καθυστέρηση
δυόμισι ώρες· όταν επιβιβαστήκαμε δεν μας ζήτησαν καν συγγνώμη. H business
class δεν έμοιαζε με business class: ή εγώ γίνομαι όλο και πιο παράξενος, ή η
business class γίνεται όλο και πιο στενή. Καθόμουν δίπλα στη Χέλγκα Σόρβεστ,
που γράφει στήλη αθλητικού κουτσομπολιού στο «Fitness»: πώς γράφει στο
«Fitness», αφού κάθε φορά που τη βλέπω έχει παχύνει τρία κιλά κατά μέσον όρο;
Στη διάρκεια της πτήσης – που μου φάνηκε ατέλειωτη – με τσάκισε στη φλυαρία,
όχι τόσο για τ’ αθλητικά, αλλά για τα τουριστικά: έχει σαρώσει τα ελληνικά
νησιά, και μάλιστα, πριν από τρία-τέσσερα χρόνια, γνώρισε στην Κω (ξέρεις:
Δωδεκάνησα, Αιγαίο) έναν Έλληνα εραστή, το είδος του «Latin lover». Κατά τα
λεγόμενά της, ο Έλληνας αυτός βγήκε μπουρούχα – «όπου ακούς πολλά κεράσια
κράτα μικρό καλάθι» – κι αν έπιασα το υπονοούμενο, της έφαγε και λεφτά.
Ειλικρινά, δεν ήξερα ότι η Χέλγκα τραβιόταν στο Αιγαίο Πέλαγος. Πάντως, με
εντυπωσίασε τ’ ότι οι Έλληνες κάνουν ακόμα καμάκι σε Σουηδέζες, ασχέτως αν
βοϊδοφέρνουν, όπως η Χέλγκα. Απ’ ό,τι είμαι σε θέση να ξέρω (θα σου εξηγήσω
παρακάτω), οι Ελληνίδες έχουν χαλαρώσει αρκετά.

Επανέρχομαι στα περί ταξιδιού. H αεροσυνοδός έχυσε ένα ποτήρι σαμπάνια πάνω
μου, και τη στιγμή που είχα αρχίσει να γλαρώνω, με ξύπνησε για να με ταΐσει.
Σαδισμός. Όταν φτάσαμε στην Αθήνα – τροπική ζέστη και υγρασία: θυμάσαι το
Νταρ-ες-Σαλαάμ; – τη Χέλγκα την περίμενε λιμουζίνα· ε, βέβαια, η Χέλγκα έχει
τα μέσα. Εμένα δεν με περίμενε κανείς: πήρα ταξί. Ο ταξιτζής δεν μιλούσε καμιά
γλώσσα – δεν θέλω να φανώ ρατσιστής, Κάριν, αλλά ίσως δεν μιλούσε ούτε
ελληνικά, γιατί όλο μούγκριζε και ρουθούνιζε, έβηχε κι έφτυνε (επειδή κάπνιζε
το ένα τσιγάρο μετά το άλλο: μου πρόσφερε κι εμένα! Ευγενικό αυτό), ενώ με το
ένα χέρι οδηγούσε και με το άλλο μιλούσε στο κινητό. Σε κάποια στιγμή, νόμισα
ότι είχε και τρίτο χέρι, διότι έπινε καφέ – τον λεγόμενο φραπέ – από πλαστικό
κύπελλο. Θυμάσαι εκείνη τη φορά που ένας ταξιτζής έπαιζε κομπολόι; Πού
ήμασταν; Στην Ανδαλουσία; Έχω μπερδέψει τις χώρες. Πάντως, αυτός δεν έπαιζε
κομπολόι.

H διαδρομή από το αεροδρόμιο στο Σύνταγμα είναι σαν να διασχίζεις την Κοιλάδα
του Θανάτου: ερημιά! Χέρσα γη! Αλλά και αυτοκινητόδρομος ολοκαίνουργος, η
αλήθεια να λέγεται. Γιατί φαγώθηκαν όλες οι εφημερίδες ότι η Ελλάδα δεν είναι
έτοιμη για τους Αγώνες; Ότι έχει δαγκώσει περισσότερα απ’ όσα μπορεί να
μασήσει; H Ελλάδα δεν είναι πια αυτή που ήταν. Ή μήπως είναι; Θα δείξει. Όταν
μπήκαμε στην πόλη, το ταξί σταμάτησε αιφνιδίως και πήρε μια κοπέλα, η οποία
κάθησε δίπλα στον ταξιτζή και, αν κατάλαβα καλά, του είπε «Πάω όπου πάτε».
Αναστενάζοντας de profundis.

Φτάσαμε στο Σύνταγμα στο πι και φι. H Αθήνα έχει αλλάξει από την τελευταία
φορά που την είδα: μονάχα που στο ταξί πλήρωσα όσο στοιχίζει η διαδρομή
Στοκχόλμη – Ουψάλα· σ’ αυτό δεν έχει αλλάξει. Μαζί μου κατέβηκε και η κοπέλα,
η οποία, περιέργως, με ακολούθησε στο ξενοδοχείο· δεν κατάλαβα τι συνέβαινε κι
αναρωτιόμουν μήπως έχουν αντιστραφεί τα πράγματα και οι Latin lovers είναι
τώρα γυναίκες. H κοπέλα ζήτησε δωμάτιο για μία νύχτα, αλλά το ξενοδοχείο ήταν
booked και μάλιστα, αν πάλι κατάλαβα καλά, της είπαν ότι δύσκολα θα βρει
δωμάτιο στο Λεκανοπέδιο. Την κοιτούσαν με οίκτο κι εκείνη ήταν έτοιμη να βάλει
τα κλάματα. Είπε – απ’ ό,τι έπιασα – ότι όλοι της οι φίλοι έχουν φύγει για
διακοπές και ότι κάποιος Σπύρος έχει κάνει κατάληψη στο σπίτι της κι ότι έγινε
τσακωμός. Και τότε, Κάριν – ξέρεις τι χαρακτήρα έχω – προσφέρθηκα να τη
φιλοξενήσω στο δωμάτιό μου. Τώρα είναι μέσα, στο μπάνιο: κάνει αφρόλουτρο. Μου
εξομολογήθηκε, στα αγγλικά – επιπέδου Proficiency – ότι από τότε που ο φίλος
και εραστής της νοίκιασε το σπίτι του σ’ έναν Αυστραλό (ή Αυστριακό), δηλαδή
εδώ και έντεκα μέρες (μου το είπε λες και επρόκειτο για έντεκα χρόνια),
«συζούν»: η συμβίωση πάει «σκατά», μου είπε, βουρκωμένη σχεδόν. Κάτι ανέφερε
για μια οδοντόβουρτσα, καθώς και για το τηλεχειριστήριο το οποίο ο εν λόγω
Σπύρος επιμένει να χειρίζεται. Επίσης, παραπονέθηκε για κάτι καπάκια:
συμπέρανα ότι έχουν δημιουργηθεί τριβές για καπάκια οδοντόκρεμας, σαμπουάν και
τουαλέτας. Κάριν, μην πάει ο νους σου στο κακό: υπάρχουν δύο κρεβάτια. Επίσης,
ντρέπομαι που το λέω, αλλά μια αποτρίχωση της χρειάζεται. Μια χαλάουα. Ξέρεις
τώρα πόσο παρατηρητικός είμαι. Αλλά, τι με νοιάζει εμένα! Ανησυχώ μονάχα μήπως
η κοπέλα ροχαλίζει – να θυμηθώ όταν βγει απ’ το μπάνιο να ρωτήσω πώς τη λένε –
ή μήπως αυτός ο Σπύρος εμφανιστεί λάβρος και εκτυλιχθεί καμιά ελληνική σκηνή
ζηλοτυπίας. Μόνο αυτό μου έλειπε. Ίσως δεν έπρεπε να την κάνω την αποκοτιά:
φταίει που ο πατέρας μου ήταν παπάς. Θυμάσαι στο Νταρ-ες-Σαλαάμ; Ήθελα να
υιοθετήσω ολόκληρη συνοικία. Ευτυχώς, πάτησες πόδι και δεν την υιοθέτησα.
Θυμάμαι διαρκώς το Νταρ-ες-Σαλαάμ, γιατί υποπτεύομαι ότι κι εδώ θα με φάνε τα
κουνούπια. Τέλος πάντων, την ακούω να βγαίνει, σειρά μου να μπω εγώ στο
μπάνιο. Σ’ αφήνω τώρα, alskling, θα σου τηλεφωνήσω αύριο το πρωί. Κάριν, δεν
θέλω να φανώ ρατσιστής, αλλά θα τη ρωτήσω αν ξέρει καμιά σουηδική ροκ μπάντα:
στοιχηματίζω ότι οι Έλληνες έχουν μείνει στους Abba. Μπα, alskling, δεν ρωτάω
τίποτα, καλύτερα να λείπουν οι οικειότητες. Ωχ, Κάριν, την ακούω να παίρνει
τηλέφωνο στη ρεσεψιόν και να ζητάει αφύπνιση στις εφτά παρά τέταρτο. Πέφτω
αμέσως για ύπνο: απ’ ό,τι κατάλαβες θα ξυπνήσω στις εφτά παρά τέταρτο. Μα,
καλά, τι δουλειά κάνει; Μοιράζει το γάλα;

Kyss, κι άλλο kyss,

Έρικ

H Σώτη Τριανταφύλλου είναι συγγραφέας. Τελευταίοι της τίτλοι:
«Άλμπατρος», Εκδ. Πατάκη 2003, σελ. 552, τιμή: 22 ευρώ και «H φυγή», Εκδ.
Μελάνι 2004, σελ. 104, τιμή: 10 ευρώ