Tραμ, αρμύρα και καυτές βιτρίνες

Πιάσε Ποσειδώνος. Όπως και το τραμ. Επομένως, άκου-κοίτα, ο μεταλλικός σωλήνας
έρχεται και προσθέτει το φουτουριστικό ντιζάιν που έλειπε (;) από τις πλαζ.
Δώσε προτεραιότητα. Δίπλα, ξεσκέπαστη SLK βγάζει φλας για αριστερά. Λεφτά με
προσπερνούν, βγαίνουν μπροστά μου και πιάνουν τη θέση στο πάρκινγκ. Δεν
βαριέσαι, υπάρχει θέση για όλους. Άλλοι παρκάρουν στη Ζησιμοπούλου πρώτη-μούρη
σε σημείο που αποκαλύπτει σαν κρυφό χαρτί από το μανίκι του το παιδί στην
είσοδο του καφέ, άλλοι ψηλά, απόκεντρα, στην Αγ. Γερασίμου – μεγάλη η χάρη
του.

Το θαύμα της Γλυφάδας, πάντως, είναι οι αλλαγές της. Όχι βάλαμε δυο γλάστρες,
δυο πανσέδες και κάναμε λίφτινγκ. Για tοtal new look, πρόκειται. Αν δεν
κατεβαίνεις συχνά, μπορεί να βρεις μια άλλη πόλη. Να πρέπει να τσεκάρεις το
Γκολφ για να σιγουρευτείς. Να επιβεβαιώσεις το νερό κάτω από την Ποσειδώνος,
να δεις το Λούνα Παρκ στη θέση του (αν δεν το πετύχεις στην αλλαγή κι αυτό).
Από τη Γλυφάδα λοιπόν, έφυγαν οι Αμερικανοί, έφυγε (δίπλα) το αεροδρόμιο,
άλλαξε θέση το δημαρχείο, κατέβηκε παραλία το κολυμβητήριο, ανοίγει ο Λάκης
Γαβαλάς. Lak, και, παρακαλώ πολύ, εδώ και λίγες εβδομάδες το τραμ την
διασχίζει μεγαλοπρεπώς. Στάση «Ζάρα» κατεβαίνουν όλα τα κορίτσια. Εν ολίγοις,
η Γλυφάδα είναι η απάντηση στην Κηφισιά, ένα Κολωνάκι με φαρδιά πεζοδρόμια και
η «πρωτεύουσα» των Νοτίων που σηκώνουν σημαία και περνούν σαν σίφουνες με τις
τελευταίες δημιουργίες της Nike και της Quicksilver, πάνω σκέιτμππορντ έξω από
το slick bitch στην A. Παπανδρέου ή την παιδική χαρά πίσω από το Queen, για
πιο απογειωμένες φιγούρες. Συμβουλή (από τον έμπειρο Γιώργο Παπαμιχαλόπουλο),
αν είναι να αρχίσεις, δοκίμασε πρώτα με μια σανίδα από τα jambo κι αν δεις ότι
σου πάει, προχώρα. Θα έχεις να διαλέξεις.

Οι τάσεις της μόδας είναι μόνο στις βιτρίνες. Ενίοτε η Μεταξά είναι μια πασαρέλα με «πρέπει» και «απαγορεύεται» της μόδας

Ονομαστή στην αρχαιότητα, η Αιξωνή (έτσι λεγόταν η περιοχή που είναι σήμερα
Γλυφάδα και που έχει κρατήσει το όνομα αυτό για το πολύ ωραίο θέατρό της) ήταν
για τη νοστιμιά που είχε ένα είδος ψαριού, η αιξωνική τρίγλη (που δεν γνωρίζω
σε τι μεταλλάχτηκε και πώς σερβίρεται στη Γλυφάδα του 2004). Ονομαστές
νοστιμιές, όμως, έχει σήμερα να προσφέρει η περιοχή σε ό,τι κουζίνα και σνακ
βάλει ο νους του Έλληνα, και είναι ένας τομέας αυτός που δείχνει ιδιαίτερη
φαντασία τελευταία. «Ακριβά» πιάτα, αλλά και υποχρεωτικά «στοπ» γεύσης – όπως
φερ’ ειπείν, η τυρόπιτα του Τάσου, με το που στρίβεις από το «Έβερεστ» της
πλατείας, που όμως θα μείνει κλειστός τον Αύγουστο, γιατί και οι τυρόπιτες
χρειάζονται τον ανεφοδιασμό τους.

ΠΗΡΑΜΕ ΓΕΥΣΗ

Χάμπουργκερ στο «Queen». Και βάφλα επίσης. Φτιαγμένα και τα δύο με
παραδοσιακή συνταγή, που το μαγαζί κρατάει με αφοσίωση από το 1980. Και μένει
ανοιχτό και αργά το βράδυ. Πατάτες-μαγιό, επίσης σπεσιαλιτέ (Γιαννιτσοπούλου
11)

Μακαρονάδα «Antonio». Πολλά ιταλικά άνοιξαν, πολλές εκδοχές στην
καρμπονάρα και την αραμπιάτα έκαναν καριέρα στη Γλυφάδα, ο «Antonio» πάντως
παραμένει σταθερό hot spot. Πένες βόκτα-μπέικον και ταρτούφο, σίγουρα πιάτα
(Κύπρου 74)

Παγωτό στον «Παπατσάκωνα» (η σοκολάτα του σκοράρει, A. Παναγούλη 52),
αν βεβαίως ψάχνετε πέρα από τη «Δωδώνη» και το «Hangen danz» πίσω από τον Άγιο
Κωνσταντίνο.

Μπίρα ιρλανδέζικη στο «Molly Malone’s Irish bar» (απέναντι από το
«Queen»).

Πλατεία Εσπερίδων. Very trendy, που θα έλεγαν και οι ντόπιοι. Καφέ στο
«Style cafe» και τάρτα σοκολάτα και παγωτά «Kayak», ντελικατέσεν για νοστιμιές
που θα πάρεις στο σπίτι ή θα γευματίσεις επιτόπου στο «Μπακάλικο». Εδώ είναι
και το «Starbucks».

ΓΙΑ ΚΑΦΕ

Αυξάνονται και πληθύνονται στους δρόμους και στις αλάνες και η Γλυφάδα ανακηρύσσεται πολύ φιλική στις φυλές των σκέιτερ. Άλλες φυλές, πιο πολυάριθμες, εκτιμούν τον καφέ όλες τις εποχές του χρόνου. Εξ ου και τα καφέ αυξάνονται και αυτά

«Βουλιάζει» ο δρόμος από κόσμο; Άμα τον ζορίσεις, βουλιάζει. Και στην
οδό Ζησιμοπούλου – τον δρόμο των καφέ – ζορίζονται τα πράγματα. Ίσως και όλοι.
Το ένα καφέ μεσοτοιχία με το άλλο, το ένα ντιζάιν κόντρα στο δίπλα του.
Καρέκλες, καναπέδες, τραπεζάκια και λίτρα… φραπέ – τόσο που η Βραζιλία στην
οδό Ζησιμοπούλου οφείλει ρισπέκτ. Σάββατο μεσημέρι και βράδια άνοιξης
καλοκαιριού θα πρέπει, για το δικαίωμά σου στο φρέντο, να έχεις ξάδελφο τον
πορτιέρη. Θα πρέπει να έχεις και τον νου σου, να μη χαθείς. Γιατί, εκτός από
τον λαό του καφέ, τον ίδιο δρόμο μοιράζεται και ο λαός της μεγάλης οθόνης.

ΟΛΥΜΠΙΑΚΑ

Ζει στον Ολυμπιακό πυρετό η Γλυφάδα; Έτσι κι έτσι. Έτσι, γιατί το
μερίδιό της από Ολυμπιακή λωρίδα στη λεωφόρο το παίρνει και συνορεύει με το
Ελληνικό και γειτονεύει με τον Άγιο Κοσμά, που έχουν Ολυμπιακό βάρος και
σημαίες και γέφυρες και αγωνίσματα. Και «έτσι» γιατί… Ολυμπιακή μυρωδιά δεν
πήρε ακόμη. Το μαρτυρούν οι εργαζόμενοι που υπολογίζουν την κίνηση στα ίδια τα
περσινά, παρά τα ωράριά τους, που στα καφέ «βγαίνουν» 24 ώρες βάρδιες και στα
εμπορικά 9 με 9. Διαφέρουμε, κι αρέσουμε έτσι.

NYXTEPINA

H νύχτα είναι μέρα. Μια μέρα από μόνη της. Με κίνηση να δανείσει στις γύρω
περιοχές, που δεν έχουν και ανάγκη, είναι αλήθεια. Αλλά η Γλυφάδα,
παραδοσιακά, έχει τα Αστέρια της. Και η Καίτη Γαρμπή τούτες τις ημέρες του
Αυγούστου ρίχνει το γαλάζιο της βλέμμα στους οδηγούς που κατεβαίνουν παραλία
και κάνουν στάση να την δουν.

Αστέρια, είπες; Ναι, και αν θέλεις, προχωράς στα ενδότερα, στα Balux
και στα Cafe και στο «Galea» πίσω παραλία. Με ντιτζέις και γκεστ και crazy
parties με τεκίλα.

Και πάνω στο κύμα; Όπου γίνεται καλό το χταποδάκι, αλλά και το
«τεκ-χάουζ» ξεροψήνεται στην κονσόλα του dj (βλέπε «Plus 22», Διαδ. Παύλου
πρώην «Catarala»), ενώ δίπλα Βραζιλιάνες καλλονές και φιλόδοξα ζευγάρια
επιδίδονται στη σάμπα («Cubanita», Διαδ. Παύλου). Και νομίζουν πως είναι μόνοι
τους στον πλανήτη. Λίγο πιο κάτω παραλιακά, το «Salon Oriental» (3η Μαρίνα
Γλυφάδας) «ζει» νύχτες Ανατολής.

Από την μπιφτεκούπολη (γνωστή και ως «κοιλάδα των πεινασμένων»)
αποκλείεται να φύγετε νηστικοί.

To πρόσωπο

Από τις 21 Μαρτίου του 1997, που τα «Cinepolis» άνοιξαν πύλες στον πλανήτη του
σινεμά, ο Γιώργος Μπούγας είναι στο πόστο του, φιγούρα αεικίνητη και
προσφιλής στους Γλυφαδιώτες. «Μου αρέσει που τα σινεμά εδώ δεν είναι μόνο οι
αίθουσες ή ο χώρος υποδοχής ή το φιλμ που παίζει. Μου αρέσει που ο κόσμος
δίνει ραντεβού εδώ, σαν σημείο συνάντησης, που το ξέρουν όλοι και υπάρχει
κίνηση και ζωντάνια πάντα».

Ο Γιώργος άφησε τη θάλασσα (σαν αξιωματικός του Εμπορικού Ναυτικού), για να
βρεθεί στα βαθιά νερά του κινηματογράφου (με αλμυρά από ποπ-κορν) και όχι πολύ
μακριά από τη θάλασσα. Ο δεύτερος παράλληλος είναι η παραλία.

με μια ματιά

17 χιλιόμετρα από την Αθήνα.

8 στάσεις κάνει το τραμ στη Γλυφάδα.

30 και βάλε λεωφορειακές γραμμές περνούν από εδώ.

12 εστιατόρια, ταβέρνες, κρεπερί στα 200 μέτρα της οδού
Γιαννιτσοπούλου.

8 καφέ σε 200 μέτρα της Ζησιμοπούλου.

ΠΑΜΕ ΣΙΝΕΜΑ;

11 αίθουσες: Στο «Γλυφάδα» και στο «Άννα-Ντορ», με θέα απο ψηλά. Στα «Ρίο»
(«μαστ» τα χοτ-ντογκ), «Cinepolis», 4 αίθουσες. Το «Αίγλη» δίνει ραντεβού τον
Σεπτέμβριο.

ΒΙΤΡΙΝΕΣ

Να φορέσω ροζ; Ή να αναθεωρήσω το τζιν μου; Να προτιμήσω «κλασικό» στυλ ή να
δοκιμάσω όλες τις τάσεις της μόδας (ας μην είναι όλες μαζί). Θα ζήλευε το
Μιλάνο και το Λονδίνο θα αναγνώριζε τις μοδικές ανησυχίες της Αγγ. Μεταξά.
Μέσα από ταξίδια και επισκέψεις σε «καυτά σημεία» της μόδας, η Έρμα
Σωτηριάδου, μέσα από βιτρίνα της «Camora», έχει να πει πως δεν πρέπει «να
χαλάμε τα ωραία που έχουμε σαν λαός. Που μας αρέσει να περνάμε καλά, να
πηγαίνουμε στη θάλασσα το καλοκαίρι, να βγαίνουμε αργά, να διασκεδάζουμε.
ποιος θα βγει το μεσημέρι στη Γλυφάδα να ψωνίσει; Και τα ψώνια είναι φαν».