είδα στην πόλη

Ήθελα να τη ρωτήσω, όπως ο Ελύτης στο πιο μεταλλαγμένο, προς το επίκαιρο του
πράγματος, τύπου «Σύγχρονε πειρατή (να μην ξεχνάμε και το Euro, που
κατακτήσαμε) στην Αθήνα μας πες μας τι βλέπεις;».

Με την παιδική της αφέλεια, λοιπόν, άρχισε να παρατηρεί και να ρωτάει:
«Γιατί οι ταμπέλες είναι πορτοκαλί και γράφουν τα ίδια στα ξένα;» και εννοούσε
τις καινούργιες πινακίδες κυκλοφορίας, έτοιμες να καθοδηγήσουν ή να
αποπροσανατολίσουν τον αδαή φουκαρά επισκέπτη, ο οποίος, εντάξει, θα καταλάβει
τη μετάφραση(;) του «Αττική Οδός» σε «Attiki Odos», αλλά γιατί να είναι
υποχρεωμένος να ξέρει τι σημαίνουν τα αρχικά «ΟΑΚΑ», που παραμένουν
αμετάφραστα και αν δεν κάνω λάθος Ολυμπιακό Αθλητικό Κέντρο Αθηνών
μεταφράζεται σε Olympic Athletic Center Athens.

Άλλη ερώτηση: «Τι είναι αυτοί οι άνθρωποι με τα καρτελάκια στον
λαιμό;», ρωτούσε για το πλήθος εκείνων των ξένων που εμπλέκονται με τους
Αγώνες και που έχουν ήδη καταφθάσει στην Αθήνα και περιδιαβαίνουν τους δρόμους
της, κυκλοφορώντας με τα ταμπελάκια της διαπίστευσής τους κρεμασμένα στον
λαιμό, λες και βρίσκονται ολημερίς σε κομματικό συνέδριο.

«Διψάω», άρχισε να γκρινιάζει ύστερα από κάποια ώρα βαδίσματος στη
ζέστη και δικαιολογημένα το παιδί. Αναζητούσα ματαίως στους κεντρικούς δρόμους
και τις (υποτυπώδεις) οάσεις πρασίνου της πόλης μας μία κοινόχρηστη βρυσούλα
να ξεδιψάσουμε και να πλύνουμε τα ιδρωμένα πρόσωπά μας, να γεμίσουμε το
μπουκαλάκι μας για να μην ξαναϋποχρεωθούμε να καταβάλουμε μισό ευρώ να
αγοράσουμε νέο.

«Γιατί αυτοί οι άνθρωποι σβήνουν τα χρώματα από τους τοίχους;».
Πράγματι, τα γκράφιτι στα εμφανή σημεία της πόλης εξαφανίζονται.

«Γιατί αυτοί οι άνθρωποι σκουπίζουν συνέχεια;», «H μαμά σου δεν
σκουπίζει το σπίτι;», «Ναι, αλλά εδώ δεν είναι σπίτι», «Κι όμως, έτσι πρέπει
να βλέπουμε την πόλη μας, σαν το μεγάλο μας σπίτι που μάλιστα ετοιμάζεται να
δεχθεί επισκέπτες και πρέπει να είναι καθαρό», απάντησα.

«Γιατί μου είπες πως δεν θα έχει πολλά αυτοκίνητα και ανθρώπους;»,
«Δυστυχώς έκανα λάθος», της απάντησα και πράγματι αυτό το καλοκαίρι δεν θα
είναι άδειοι οι δρόμοι να τρέχουμε, δεν θα έχει ησυχία και ηρεμία να
καλμάρουμε όλοι εμείς που θα μείνουμε στην πόλη. Κρίμα…

Αυτά είδαμε και άλλα πολλά και οι απορίες διαδέχονταν η μία την άλλη
στην Αθήνα του θέρους του 2004. Τι άλλο να πω για τους Ολυμπιακούς, εκτός από
το ότι εμείς οι Παναθηναϊκοί ζηλεύουμε τη μεταγραφή Rivaldo.

Και στα δικά μας…