Συνάντηση Ολυμπιονικών της σμίλης

«Ηρακλής τοξότης» (1909-1910), έργο του Αντουάν Μπουρντέλ

Έξι κορυφαίοι γλύπτες του 19ου και του 20ού αιώνα, οι Ολυμπιονίκες της
ευρωπαϊκής γλυπτικής, συναντώνται για πρώτη φορά σε μια κοινή επίκαιρη
έκθεση-ύμνο στο ανθρώπινο σώμα και στην ιδέα του ανθρώπου – είτε πάσχει είτε
βγαίνει νικητής.

Αύγουστος Ροντέν. Ο γλύπτης του 19ου αιώνα που θεωρείται γενάρχης της
σύγχρονης γλυπτικής εισήγαγε το κατακερματισμένο σώμα και επεξεργάσθηκε τους
μύθους με υπαρξιακά κίνητρα. Έδωσε το φιλί της ζωής στα άψυχα γλυπτά της
εποχής του. Πίστευε ότι «η αρχαία γλυπτική ταυτίζεται με τη ζωή και τη
μετουσιώνει γιατί οι αρχαίοι ήταν οι πιο μεγάλοι μελετητές της φύσης. Είναι
λάθος ν’ αρχίζουμε με τη μελέτη της αρχαιότητας. M’ αυτή πρέπει να
τελειώνουμε».

Αντουάν Μπουρντέλ: Αρχικά μαθήτευσε στον αναλυτικό Ροντέν, αλλά βρήκε
τον δρόμο του όταν «ανακάλυψε» τη σχέση της αρχιτεκτονικής με τη γλυπτική κι
άρχισε να χτίζει τις μορφές του και να συνθέτει το διονυσιακό και το απολλώνιο
στοιχείο – σ’ αυτό που ο ίδιος ονόμαζε «οργανωμένο σάλο». Για το έργο «Θνήσκων
Κένταυρος» που θα δείτε στο προαύλιο της Πινακοθήκης έλεγε: «Πεθαίνει γιατί
δεν πιστεύουν πια σ’ αυτόν».

Αριστίντ Μαγιόλ: Ο ανθρώπινος. Είναι ο γλύπτης που κατήργησε τα
μυθολογικά θέματα που κυριαρχούσαν στη γλυπτική. Έδωσε μορφές πυκνές, καθαρές,
γήινες, ανθρώπινες, χωρίς ταυτότητα, κι έγραψε τον επίλογο της παράδοσης της
κλασικής γλυπτικής.

Κονσταντίν Μπρανκούζι. Σημείο αναφοράς για την τέχνη του 20ού αιώνα, ο
Ρουμάνος γλύπτης ξεκίνησε από βοσκός. Έφτασε περπατώντας στο Παρίσι. Δεν
αναζητούσε την ομοιότητα της μορφής, αλλά την αρχέτυπη ιδέα της γλυπτικής και
την βρήκε στο (πλατωνικό) αυγό και κατ’ επέκτασιν στο ωοειδές σχήμα. Θεωρούσε
την αντανάκλαση του περιβάλλοντος μέσα στο γλυπτό οργανικό μέρος του έργου.
Πίστευε ότι η γλυπτική είναι μια τέχνη για τυφλούς.

Αλμπέρτο Τζακομέτι. Ο υπαρξιακός Ελβετός. Στο έργο του ο χώρος «τρώει»
και σκάβει τη μορφή. H αντίληψή του αναζητά την αλήθεια μέσα από τη
διαλεκτική, μάχεται με τη φύση. H μορφή που αναζητά, μοναχική, συμπυκνωμένη,
χωρίς προοπτική, τείνει προς τη ζωγραφική, μοιάζει με τη γεωμετρική τέχνη.

Χένρι Μουρ. Ο άνθρωπος με θέα. Το έργο του έχει σχέση με το περιβάλλον,
την ασυμμετρία που συναντάμε στη φύση. Στα γλυπτά του κυριαρχεί η ανθρώπινη
μορφή, αλλά επηρεάσθηκε από τους προκολομβιανούς πολιτισμούς και τις φόρμες
της φύσης.