Ολυμπιακή γοργόνα

Το επιβατηγό «DOLCE VITA» απέπλευσε τη δέκατη ώρα πρωινή της ενδεκάτης
Αυγούστου 2004 από το λιμάνι του Πειραιά για Σύρο, Τήνο, Μύκονο. H πληρότητα
είχε σχεδόν υπερβεί την ανοχή του Λιμεναρχείου. Το υπέρφορτο πλοίο παρέπλεε
ήδη το ακρωτήριο του Σουνίου και έβγαινε στο ανοιχτό Αιγαίο. Το γλυκό τρέμουλο
των καλολαδωμένων μηχανών νανούριζε τους ημίγυμνους πισινούς των επιβατών
επάνω στις πλαστικές καρέκλες του καταστρώματος. Άγρια μουσική έτρωγε τ’ αυτιά
τους, όπως ρουφιούνται οι χοχλιοί με θόρυβο και βουλιμία.

Σ’ αυτόν λοιπόν τον τόπο και χρόνο έγινε αντιληπτό ότι κάτι παράξενο συμβαίνει
στο καράβι. H πλώρη του καραβιού ανεπαίσθητα στην αρχή, χωρίς αμφιβολία αμέσως
μετά, άρχισε να παίρνει φανερή κλίση προς τα επάνω, σιγά σιγά να δείχνει την
καρίνα σαν να επρόκειτο να βουλιάξει στον ουρανό! Παρά το ύψωμα της πλώρης η
πρύμνη δεν βυθιζόταν ανάλογα, όπως θα ήταν φυσικό. Ήταν φανερό ότι το καράβι
είχε την τάση να βγει από το νερό και να πετάξει σαν υδροπλάνο. Ποια όμως
υπερφυσική δύναμη το προκαλούσε αυτό, κι αν ήταν σαμποτάζ τι είδους
ακατανόητες και ανεξέλεγτες δυνάμεις χρησιμοποιούσε η Αλ Κάιντα; Τι συνέβαινε;

Δεν άργησε να έρθει (και δικαίως) ο πανικός με οιμωγές, καμπανίσματα,
διαταγές, σειρήνες… Το πλοίο εξακολουθούσε να υψώνεται ισομετρικά χωρίς
παλάντζο, λες και το ύψωνε ένας γιγαντιαίος υποβρύχιος γρύλος ή κάποιο νησί
καινούργιο γεννήθηκε στο Σούνιο εκείνη τη στιγμή και το «DOLCE VITA» έπεσε
πάνω στη γέννα. Από τη μεριά της πλώρης έδειχνε ότι τα νερά κοκκίνιζαν. H
προπέλα βγήκε από το νερό και στριφογύριζε στον άερα σαν να ήταν τζιτζίκι σε
ράμφος πτηνού και φτεροκοπούσε με αγωνία να του ξεφύγει. Σε μηδέν χρόνο το
επιβατηγό περικυκλώθηκε από σκάφη του Λιμενικού και άλλα πολεμικά και στον
ουρανό πετούσαν ελικόπτερα μαχητικά κάνοντας κύκλους πολύ κοντά στο
κατάστρωμα, προκειμένου να αντιληφθούν τα ανεξήγητα. Καμιά πληροφορία και
καμιά εικόνα δεν διέρρευσε προς τα MME. Όλοι παρέμεναν άναυδοι περιμένοντας
την εξέλιξη του μυστηριώδους τρομοκρατικού χτυπήματος. Κανένας πλέον δεν
διέταζε κανέναν. Βατραχάνθρωποι του Λιμενικού που βούτηξαν ξαναβγήκαν έξαλλοι
και άλαλοι, πέταξαν τα σκάφανδρα και προσπαθούσαν να χορτάσουν ανάσες. Δεν
ήταν σε θέση να αρθρώσουν λέξη στους αξιωματικούς για το τι είδαν εκεί κάτω,
αλλά και οι αξιωματικοί δεν άργησαν να χάσουν τη φωνή και το χρώμα τους, καθώς
έβλεπαν ήδη ένα κάτι… κάτι σαν γιγαντιαίο χέρι να αναδύεται από τα νερά
ωθώντας προς τα επάνω το καράβι.

Ναι, ήταν ένα χέρι με παλάμη μεγάλη σαν αλώνι, με δάχτυλα χοντρά και ευλύγιστα
σαν κυπαρίσσια. Σε λίγο αναδύθηκε ο αγκώνας του χεριού και το καράβι πλέον
ήταν κρεμασμένο αρκετά μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Ισορροπούσε
το σκάφος σαν κάποιος σερβιτόρος να κρατούσε γεμάτη πιατέλα υψωμένη στο
σίγουρο χέρι του. Θα μπορούσε να ήταν το χέρι του Ποσειδώνα που είχε τον
ερειπωμένο ναό του ακριβώς απέναντι και σε λίγο, ναι, θα πρόβαλλε η
γενειοφόρος κεφαλή του θεού από τα νερά και τα αφρόψαρα θα σπαρταρούσαν
κρυμμένα στα γένια του και στραφταλίζοντας θα ξανάπεφταν στα νερά. Όμως,
ξεπρόβαλε μια άλλη κεφαλή. Όταν οι αφροί αποσύρθηκαν από το λείο πρόσωπο και
τη δασώδη κόμη, χαράχτηκε μεσοπέλαγα μια μνημειώδης γυναικεία μορφή. Στάθηκε
μπροστά στην πλώρη. Τα σκάφη απομακρύνθηκαν σε μεγάλη απόσταση πιθανής
ασφαλείας, καθώς δεν εγνώριζαν πως το στοιχειό μπορούσε να χρησιμοποιήσει το
άλλο κρυμμένο χέρι. H γυναικεία μορφή άνοιξε το σπηλαιώδες στόμα, κοίταξε προς
τα επάνω και ξεφύσηξε. Το αερόστατο Ζέπελιν που ήδη είχε αφιχθεί και τριγύριζε
από πάνω, αν και σε μεγάλο ύψος κλυδωνίστηκε και ανέβηκε ακόμη πιο ψηλά. Τα
μαχητικά ελικόπτερα περιδινήθηκαν σαν πουλιά που πέφτουν σε τυφώνα. Το
στοιχειό άφησε μεγάλη φωνή, φωνή από λαρύγκι βαθιού ορυχείου και είπε «Ζει η
Ελλάς;». Έγινε μακάβρια σιωπή. Ακούστηκε πάλι η φωνή «Τέκνα του Κόδρου, του
Θησέα, του Αισχύλου, πού κατευθύνεσθε; Οι μεγάλοι Αγώνες τελούνται στην
Αθήνα».

Εξακολουθούσε να κρατά αταλάντευτα το καράβι στην παλάμη σαν Παναγιά
θαλασσινή, ένα καραβάκι-τάμα. Από το χέρι έτρεχαν ρυάκια αίματος, καθώς είχε
προφανώς μαχαιρωθεί από την προπέλα. Ξαφνικά πλατάγισε με θυμό την ψαρίσια
ουρά και τσάκισε ένα σκάφος που την πλησίαζε ύπουλα και απειλητικά πίσω απ’ τη
ράχη της. H φρίκη ήταν απόλυτη. Ήταν κάτι που παρέλυε το νευρικό σύστημα
ειδικών και μη. Όλοι βίωναν την εποχή των μύθων του Οδυσσέα, του Θησέα κ.λπ.,
όμως τώρα δεν είχαν τη γλυκιά σιγουριά της ασφάλειας του σχολείου. Τώρα όλοι
συμμετείχαν στη δράση και δεν ξεφύλλιζαν απλώς τις σελίδες του βιβλίου με τα
έγχρωμα τυπωμένα τέρατα. Ένα πέπλο σιωπής και τρόμου τύλιγε το πάμφωτο θεϊκό
Σούνιο και μόνο το Ζέπελιν δεχόταν στα σπλάχνα του ροή ήχου και εικόνας,
μεταβίβαζε με δορυφόρο στο Πεντάγωνο και επιλεκτικά επέστρεφε πληροφορίες στο
Αρχηγείο των Αθηνών. Ποιος ήταν, άραγε, κατάλληλος να διευθύνει την επιχείρηση
εξόντωσης της γοργόνας. Αυτός που γνωρίζει τους μύθους ή αυτός που τους
αγνοεί; Ω! Θεέ μου! Αυτή την τρομοκρατική ενέργεια καμιά Υπηρεσία Πληροφοριών
δεν την προέβλεψε!

Ο Βασίλης Γκουρογιάννης είναι συγγραφέας. Το τελευταίο βιβλίο του έχει τίτλο
«Βέβηλη πτήση» (Εκδ. Μεταίχμιο, 2003, σελ. 214, τιμή: 13 ευρώ).