Πλατεία Ομονοίας, λίγο μετά τα μεσάνυχτα

Περισσότερα από σαράντα κορμιά παραπατούν, πέφτουν ή σέρνονται επάνω στην πιο
κακόγουστη πλατεία που έχει φτιαχτεί τελευταία στην Αθήνα, στο κέντρο της
Ολυμπιακής πόλης. Λες και πραγματικά αυτή η τσιμεντένια, άχαρη πλάκα
κατασκευάστηκε με την προοπτική ενός ομαδικού τάφου.

Προτιμούσα το παλιό σιντριβάνι, που ίσως τώρα να ανακούφιζε λιγάκι τους
παράξενους θαμώνες της.

Άνθρωποι δίχως όνειρα, πλαισιωμένοι σε μια τεράστια κορνίζα από νέον
φωτισμούς των γύρω πολυκαταστημάτων, φορούν τη μάσκα του θανάτου και δίνουν
τις τελευταίες παραστάσεις τους. Παραστάσεις δίχως εισιτήρια, με ελεύθερη
είσοδο, δίχως χειροκρότημα, εισπράττοντας αποστροφή. Σκηνικό είναι τα
ξεχασμένα νεοκλασικά κτίρια που ξαναβάζουν τα καλά τους, οι αφίσες και τα
μηνύματα ενός «Πολιτισμού» που ασελγεί και βιάζει το ανυποψίαστο βλέμμα της
ψυχής του κάθε περαστικού – πολίτη.

H Αστυνομία, σιωπηλός παρατηρητής και συνένοχος. Το ίδιο και η
Πολιτεία. Προτιμούν να ασχοληθούν με κλήσεις και πρόστιμα σε μηχανάκια, σε
ποδήλατα, σε πατίνια. Είναι ένα καλό χαρτζιλίκι. Ενοχλημένοι από το θέαμα ή
όχι, προσπερνάμε, ξεχνάμε και ξαναπροσπερνάμε την επόμενη νύχτα με τον ίδιο
τρόπο, τις ίδιες κινήσεις, παίζοντας και εμείς έτσι έναν μικρό ρόλο στην
παραπάνω παράσταση. Αυτόν του κομπάρσου! Υποστηρίζοντας την ξεφτίλα και το
σαρδόνιο σχέδιο μιας αποτυχημένης κοινωνίας. Ενός ατάλαντου και κακόγουστου
σκηνοθέτη που δημιουργεί ένα μοντέλο πολιτείας, σαν κι αυτό του Φρανκενστάιν.

Με τη διαφορά ότι εκείνο το πλάσμα στην ασπρόμαυρη βουβή ταινία
συγκινούσε, δεν ευνούχισε κανέναν θεατή.

Λίγες μέρες πριν, από τη γειτονιά μου έφυγε η Ολυμπιακή Φλόγα για τον
προορισμό της. Μια βδομάδα αργότερα, ένας παλιός γνωστός «έσβησε» τη δική του
φλόγα στην Πλατεία της Ομόνοιας με ηρωίνη.

Ύστερα από όλα αυτά, νιώθω γύρω μου μια χυδαία πρόκληση γεμάτη
απανθρωπιά και προσβολή.

Εσύ τι νιώθεις;

INFO

Το άλμπουμ Dancing With An Angel κυκλοφόρησε πρόσφατα με την υπογραφή του
Μιχάλη Δέλτα