Ουφ! Προλάβαμε!

Ειδυλλιακό το Ολυμπιακό χωριό, μια χαρά τα καταφέραμε όλα, άντε καλή μας σταδιοδρομία

Είδατε; Ρολόι οι αφίξεις των ξένων αποστολών. Και τα σχόλια για το Ολυμπιακό
Χωριό; Ενθουσιώδη! Οι κάμερες στα αεροδρόμια και τα μικρόφωνα προτεταμένα
έτοιμα να καταγράψουν γκρίνιες και παράπονα. Ούτε ένα. Μερικοί μοιάζουν σαν να
‘χουν δει θαύμα. Μιράκολο! Περιμέναμε γιαπί με αυτά που διαβάζαμε στον Τύπο
της πατρίδας μας. «Άφες αυτοίς»… Τη δουλειά τους έκαναν. Έτσι είναι το
μιντιακό περιβάλλον διεθνώς.

Τα αυτονόητα είναι εδώ. Αυτά που ουδείς πίστευε πως υπάρχουν σε αυτόν τον
τόπο. Αυτά που μας κατηγορούσαν πως δεν τα διαθέτουμε και που εμείς θέλαμε να
πιστέψουμε πως έτσι είναι. Δεν τα πολυκαταφέρνουμε ούτε στην οργάνωση ούτε
στην ταχύτητα.

Μπα! Το μιντιακό θέαμα πουλάει στερεότυπα. Αυτά που το ίδιο έχει κατασκευάσει
και που αφυδατωμένα τα αναπαράγει και εμείς τα ανακυκλώνουμε ως τις σταθερές
της «ταυτότητάς» μας. Φταίει και η τηλεόραση που θέλει σκάνδαλο για να τραφεί,
που θέλει μιζέρια για να ανασάνει, που αν δεν έχει να καταγγείλει δεν θεωρεί
πως υπάρχει είδηση να μεταδώσει και φθάσαμε να θεωρούμε πως είμαστε οι παρίες
της υφηλίου, χρυσό πιάνουμε χώμα γίνεται. Μαλλιοτραβηχτήκαμε για τη στέγη
Καλατράβα.

Βγήκαν και πολιτικοί στα κανάλια: τι τα θέλαμε τα μεγαλεία, αφού δεν
προλαβαίνουμε; Οι «προηγούμενοι» φταίνε, που θέλανε να δώσουν στους κολλητούς
τους εργολάβους να «φάνε» και στον Καλατράβα, που του λείπουν μερικά
δισεκατομμύρια. Τώρα τους «προηγούμενους» καλύτερα ούτε να τους αναφέρουμε. H
στέγη χάρμα οφθαλμών. Στο πρωινό του Alpha το Σαββατοκύριακο ο Γιώργος Βλάχος
προβάλλει ένα είδος βιντεοκλίπ με τη στέγη κατάφωτη και τη Φάνη Πάλλη-
Πετραλιά να δηλώνει ευτυχής για το ειδυλλιακό περιβάλλον και να προσθέτει ένα
«όλοι μαζί τα κάναμε αυτά, δεν διεκδικεί κανείς τα εύσημα». Αυτό δα έλειπε.

Ή μήπως πιστεύει κανείς πως ο κ. Μιχάλης Λιάπης με τις προσωπικές του
διπλοβάρδιες πρόλαβε τα τραμ και τους προαστιακούς; «Προλάβαμε και πετύχαμε το
ακατόρθωτο», έλεγε στα μικρόφωνα. Σε έναν μήνα, όλα μόνος, ε; Βάζει
υποψηφιότητα για Γκίνες.

Αυτά είναι για τους πολιτικούς, είναι για την τηλεόραση της γκρίνιας
που διαμορφώνει την ατζέντα του δημόσιου διαλόγου και πέφτουμε στην παγίδα.
Να! Οι ξένοι μάς θεωρούν ανίκανους. Τι συμφέροντα υπηρετούν; Τα της πατρίδας
τους κι αυτοί και μερικών εργολάβων ενδεχομένως. «Θάβουν» τους απέναντι, τους
διπλανούς, τους ενδεχόμενους ανταγωνιστές γιατί έτσι είναι το παγκόσμιο
περιβάλλον. Μήπως λέει κανείς καλό για κανέναν;

Εμείς έχουμε την πετριά να απαιτούμε κανάκεμα ως της γης οι ταλαιπωρημένοι.
Κατά τα άλλα, έχουμε ακριβώς την τηλεόραση της εποχής, που επιμένει στο
ελάττωμα, τη δυστυχία, τη μιζέρια για να πουλήσει και έχουμε τον περιβάλλοντα
χώρο από άλλους λαούς που, με τη σειρά τους, διαμορφώνουν την ταυτότητά τους
μέσα από αντιπαλότητες με διάφορους άλλους λαούς. Εμείς τη δουλειά μας. Μια
χαρά την κάνουμε.

Αντιτηλεοπτική η ενηλικίωση

«Έπιασες κανέναν παραβάτη;» ρωτούν οι Λυριντζής – Οικονόμου τη ρεπόρτερ
τους που βγήκε για τα συγχαρίκια της Ολυμπιακής λωρίδας. Όχι, δεν είναι αυτή η
δουλειά μας, απαντά. Υπάρχει πού και πού κάποιος, δέχεται συστάσεις και
συμμορφώνεται. Και η Ρίκα Βαγιάνη: «Μπήκα στην πορτοκαλί λωρίδα, σφαίρα ήρθα,
αλλά με σταμάτησαν και μου ζήτησαν 156 ευρώ. Ακρίβυναν τα διόδια», λέει,
παριστάνοντας τάχα την αφελή και ανίδεη περί μέτρων Ελληνίδα στην Πόπη
Τσαπανίδου. Από νωρίς το πρωί, όλοι τις είχαν σίγουρες τις παραβάσεις. Μπα,
δεν θα συμμορφωθούν οι Έλληνες! Περιμένουμε να «πιαστούμε» στα πράσα, γιατί
έτσι έχουμε συνηθίσει, γιατί έτσι θέλει το στερεότυπο «του Έλληνος ο τράχηλος
ζυγόν… κ.λπ. κ.λπ.».

Και στο κάτω κάτω, αν είμαστε πειθήνιοι και οργανωμένοι και όλα καλά τα
κάνουμε, πώς θα ‘χουμε θεάματα ενδοσκόπησης και ψυχοθεραπείας και, τέλος
πάντων, πώς θα ασχολούμαστε με τον εαυτό μας; Θα πρέπει να αποφασίσουμε ότι
ενηλικιωθήκαμε και αυτό είναι αντιεμπορικό και αντιτηλεοπτικό, εκτός του ότι
καθιστά εθνοπατέρες, γκουρού της εγχώριας κουλτούρας και λοιπούς μέντορες του
έθνους άχρηστους. Για να μην το σοβαρέψουμε και θυμίσουμε πως η είσοδος στην
Ιστορία «λερώνει», καταργεί το αναμάρτητον του φουκαρά περιθωριακού. Έτσι,
σιωπηλώς, κάνουμε θαύματα, κατορθώματα σαν πιτσιρίκια που θαμπώνουν τους
ενηλίκους επειδή τα «κατάφεραν σαν μεγάλοι».