Tο Tέταρτο κουδούνι

Δε θέλει κινητά ο δικτάτορας της (Βόρειας) Κορέας», έγραψαν οι
«Financial Times». Και τα απαγόρευσε.

Με το δικτάτορα! Με το δικτάτορα!

Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή…

Στοίχημα, πάντως, πάω ότι ο Γιούκιο Νιναγκάουα (φωτογραφία) που μας έδειξε
στο Ηρώδειο τον «Οιδίποδα τύραννό» του και πολλούς μας απογοήτευσε, τον είχε
δει τον «Οιδίποδα τύραννο» του Τάκη Μουζενίδη με τον οποίο είχε περιοδεύσει το
’74 στην Ιαπωνία το Εθνικό μας Θέατρο – Οιδίπους ο Μάνος Κατράκης, τα
κοστούμια του Διονύση Φωτόπουλου. Κι αν δεν τον είχε δει, σίγουρα είδε τη
μαγνητοσκόπηση που ‘χε κάνει η ιαπωνική τηλεόραση και την οποία έχουμε δει κι
εδώ, παλιά, απ’ την ET1.

Διότι δεν εξηγείται αλλιώς πόσο «μουζενίδεια» και «εθνικοθεατρική» –
Εθνικό του ’70… – βρήκα την παράσταση και πόσο «φωτοπουλικά» – της δεκαετίας
του ’70 – τα κοστούμια του πολύ καλού Χορού της. Ούτε πόσο «ελληνικής
παραδοσιακής γραμμής» – γόνιμα, σίγουρα, μπολιασμένης με στοιχεία της δικής
του παράδοσης – μου είχε ήδη φανεί η «απογειωμένη» απ’ την ερμηνεία του
Μικιτζίρο Χίρα «Μήδεια» του ’83 και του ’84.

Ο Ιάπωνας σκηνοθέτης, άλλωστε, δυο χρόνια μετά την περιοδεία εκείνη –
το ’76 -, ήταν που ‘χε κάνει τον πρώτο του «Οιδίποδα» κι αργότερα την
«Μήδεια».

Θ’ άξιζε τον κόπο ένας απ’ τους θεατρολόγους μας να το ψάξει.

Μαύρο «τι σερτ» εφαρμοστό ο άλλος, με στάμπα τον Μπρους Λι –
αγαπημένο…

«Ο Τσάκι Τσαν, ειν’ αυτός;», τον ρωτάει ένας γνωστός του. «Ρε, παιδί
μου, αυτός ο άνθρωπος καθόλου παιδεία δεν έχει», γυρνάει και μου λέει ο νέος.
Σοβαρότατα, ε; Όχι «πλάκες» και τέτοια.

Αχ, αυτοί οι Έλληνες νέοι…

Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή…

«Πρεμιέρα έκαναν χτες οι “Τραχινίες” του Σοφοκλή» μάς ανακοίνωσε
περιχαρής ο καλός μου ο παρουσιαστής, προ ημερών, Σάββατο μεσημέρι στο Mega,
αναφερόμενος στις «Τραχίνιες» που ανέβασε ο Βίκτωρ Αρδίττης με το ΚΘΒΕ.

Μωρέ, Τραχινίες που σας χρειάζονται…

Συγκίιιινηση! Βαθύτατη. Και δικαίωση. Τα ένιωσα όταν διάβασα ότι η
Αυτού Αγιότης ο Πάπας κ.κ. ( ή ο Πάπας δε γράφεται «κ.κ.»;) Ιωάννης Παύλος B’
ζήτησε συχώρεση απ’ την Αυτού Θειοτάτη Παναγιότητα τον Πατριάρχη
Κωνσταντινουπόλεως κ.κ. Βαρθολομαίο για την… Άλωση της Πόλης – την πρώτη,
απ’ τους Σταυροφόρους, το 1204, προ οκτακοσίων ετών, το θυμήθηκε λόγω
επετείου.

Συμμερίζεται, λέει, «τον πόνο και τον αποτροπιασμό» που ένιωσε, λέει, ο
τότε – το 1204 – προκάτοχός του Ιννοκέντιος Γ’.

Έλα Παναγία μου… Μες στη μοντερνιά, οι Αγιότατοι κι οι
Παναγιότατοι…

Ουαί υμίν, Φαρισαίοι υποκριταί!

Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή…

Στο «Παιδικό Στέκι» του Εθνικού δε θα ‘ναι πια το χειμώνα ο Γιάννης
Καλατζόπουλος (στη φωτογραφία). Αλλά σιγά που θα καθήσει! «Διπλά»
προετοιμάζεται για τη σεζόν που ‘ρχεται, ενώ περιοδεύει με το «Παιδικό Στέκι»
και τη «Χώρα των πουλιών» του.

Στο Λαμπέτη» θα σκηνοθετήσει, συνεργαζόμενος με την ομάδα επιστημόνων
«Παίδες εν Δράση» – ωραίο «βαφτιστικό»! – που ώς τώρα ήταν δραστηριοποιημένη
σε εκπαιδευτικά προγράμματα και επιστημονικές εκδρομές για παιδιά αλλά τώρα θα
ντεμπουτάρει και στο θέατρο, το έργο που ο ίδιος έγραψε έπειτα από παραγγελία
της ομάδας με θέμα τον Αϊνστάιν και τη Θεωρία του της Σχετικότητας και που
εντάσσεται στους σκοπούς της.

Ηρωίδα, ένα κορίτσι φιλομαθές, η Επιστήμη που, παρέα με τη «χύμα»
ξαδέρφη της, την Άρα – Μάρα, ταξιδεύει στο χωροχρόνο, συναντά τον Αϊνστάιν ο
οποίος παιδεύεται να διατυπώσει τη Θεωρία της Σχετικότητας και τον βοηθάει να
ξεπεράσει τις δυσκολίες ταξιδεύοντας μαζί του στο παρελθόν και «δείχνοντάς»
του άλλους μεγάλους επιστήμονες που αντιμετώπισαν ανάλογες δυσκολίες.

Παράλληλα, στο «Ήβη» και σε συμπαραγωγή με τον Τάσο Παπανδρέου, ο
Γιάννης Καλατζόπουλος ανεβάζει – Δευτερότριτα βράδυ και τα πρωινά για τα
σχολεία -, με στόχο τις ηλικίες δώδεκα έως δεκαεπτά ετών και εν είδει ανοιχτού
σεμιναρίου αρχαίου δράματος – την παράσταση «Εν πολέμω», σύνθεση αποσπασμάτων
από αρχαίες τραγωδίες κι από τον Αριστοφάνη με θέμα τον πόλεμο και τις
συνέπειές του, που – στο έργο – δοκιμάζουν ένας σκηνοθέτης κι οι ηθοποιοί του,
σε μεταφράσεις K. X. Μύρη (Κώστα Γεωργουσόπουλου) ο οποίος γράφει και τα
συνδετικά κείμενα.

Το εικαστικό περιβάλλον και τα κοστούμια θα είναι της Εύας Νάθενα, η
μουσική, παιγμένη ζωντανά από τρεις πρόσφυγες μουσικούς, του Γιούρι Στούπελ κι
η κινησιολογία της Κατερίνας Ανδριοπούλου ενώ σε βίντεο θα παρουσιάζεται και
το «μέικιν οφ» της παράστασης.

Στη διανομή, μεταξύ άλλων, Στέλιος Γούτης, Δημήτρης Μαύρος, Έφη
Λογγίνου, Αυγουστίνος Ρεμούνδος, Έλενα Αρβανίτη.